De eerste lente, het eerste genieten in de zon, met een boek. Zomaar zonnekloppen zonder bezig te zijn, het zit niet in mijn DNA. En ik lees graag, liefst dingen van heel lang geleden. Mijn privé collectie is groot, heel groot, immens groot. Ik kan mezelf telkens weer verrassen. Zoals met een exemplaar van ‘Sound and Vision’ uit 1968, over de ontwerp-aspecten van geluids- en beeldapparatuur uit die tijd. Alleen al de cover was goed om mijn gedachten alle vrijheid te geven…
Concert for one
Wie een beetje zangtalent had – of daar zelf heilig in geloofde – nam een liedje op. Op band. Echte band. Die daarna voorzichtig werd teruggespoeld met een potlood wanneer de mechaniek weer eens weigerde. Vervolgens ging dat bandje in een gewatteerde envelop richting deze of gene producer, waarvan je de naam in Humo, Jukebox of Panorama had gevonden. Het was de lange weg naar een korte carrière. Eigenlijk weinig verschil met vandaag, alleen ging het toen heel wat trager en met meer kabels.
Ooit, heel lang geleden, toen de wereld nog geen VTM’s, Plays, geen talentenjachten en geen juryleden met strategisch geplaatste verontwaardiging kende, begonnen ‘The Voice’, ‘Belgium’s Got Talent’ of ‘Lift You Up’ gewoon thuis. Op de vloer. Met een microfoon die eruitzag alsof hij ook dienst kon doen als noodhamer in de trein.
Kijk naar deze foto. Dit is geen woonkamer, dit is een controlekamer. De dame in kwestie geeft een exclusief optreden voor één toeschouwer: haar echtgenoot, producer, geluidstechnicus en vermoedelijk ook degene die straks de band moet knippen als het te vals wordt. Zijn blik zegt alles: “Schat, we zitten op spoor drie, maar ik hoor een trein op spoor zeven.”
En dan die apparatuur. Dat is geen bandrecorder, dat is een machine. Duits? Grundig? Telefunken? Normende? Of niets Brits, Japans? In ieder geval ontworpen met het idee dat het ook een kleine kernoorlog moest overleven. Knoppen waar je met overtuiging aan moet draaien. Spoelen die ronddraaien alsof ze de tijd zelf aan het registreren waren.
Op de achtergrond een televisie met een scherm zo groot als een hedendaagse tablet, maar met het gewicht van een wasmachine. Daarnaast een meubel waarin waarschijnlijk een radio zit die alleen zenders onting als je met je linkerhand de antenne vasthield en met je rechtervoet tegen de kast duwde.
Dit was thuistheater vóór er sprake was van surround. Hier zat je niet in de muziek, je zat er letterlijk tussen. Kabels over de vloer, microfoon in de hand, knieën elegant gevouwen, rok op standje ‘net niet live-uitzending’. En toch… er zit iets ontroerends in dit tafereeltje. Er is geen applausknop, geen sms-stemmen, geen draaistoelen die dramatisch omklappen. Alleen twee mensen, een bandrecorder en de hoop dat ergens, iemand zal luisteren.
Misschien is dat wel het mooiste aan deze foto. Het is ‘The Voice’, maar zonder glitter. Zonder confetti. Gewoon een concert voor één. En eerlijk? Ik zou er graag even bij zijn. Al was het maar om te kijken welk merk die bandrecorder nu écht is.
