Heen en weer in de tijd, belanden we dit keer in 1965. Op Hemelvaartsdag, 27 mei van dat jaar, vond in Blokker opnieuw het ‘Blokker Festival’ plaats. Een organisatie van Ben Essing in samenwerking met het maandelijkse tijdschrift ‘Muziek Parade’. Essing haalde al sinds 1956 grote namen naar het Noord-Hollandse dorp. Onder meer Louis Armstrong had in 1959 al veel aandacht getrokken.
Enkele weken vóór Hemelvaart waren er ook al activiteiten. Peter Smit beschreef in 1975 hoe het voorlaatste ‘Blokker Festival’ begon op Tweede Paasdag. Op 19 april 1965 was dit met het evenement ‘Beat, beat in Blokker’. Het maakte deel uit van een AVRO-jeugddag en werd georganiseerd met medewerking van AVRO-radio en televisie.
De Engelse groep The Pretty Things bracht de met zo’n drieduizend tieners gevulde veilinghal in extase. In het voorprogramma stonden onder anderen Edwin Rutten, de Noord-Hollandse groep The Marks en het Duitse duo Geschwister Jacob. Het werd rumoerig, maar liep niet uit de hand. Essing wist de orde te bewaren, al was het lawaai oorverdovend. Jongeren dansten op torens van fruitkisten, krijsten voor de camera’s en klommen zelfs in de nok van de hal. Hoe enthousiast het publiek ook was, muzikaal gezien maakte het programma minder indruk.
Jazz op de terugweg
Het tweede optreden van Louis Armstrong, op Hemelvaartsdag 27 mei 1965, moest in zekere zin een tegengewicht vormen voor het luidruchtige beatgeweld. Dat lukte maar gedeeltelijk. Armstrong arriveerde bijna ongemerkt, een scherp contrast met zijn triomfantelijke ontvangst zes jaar eerder, toen het hele dorp op zijn kop stond. In een halflege veilinghal daagden slechts drieduizend bezoekers op, verdeeld over twee concerten.
De optredens van Louis Armstrong vonden plaats om drie uur ’s middags en om acht uur ’s avonds en duurden telkens anderhalf uur. Hij werd begeleid door zijn All Stars, met onder anderen Quentin Jackson (trombone), Eddie Shu (tenorsax en klarinet), Billy Kyle (piano), Danny Barcelona (drums) en Arvell Shaw (bas).
Na het avondconcert was er een groot bal met optredens van The Dixieland Disciples en het Trio Gert Timmerman. Diezelfde avond kreeg Timmerman een gouden plaat voor zijn hit ‘Schommelstoel’. Kaarten kostten ’s middags 7,50 gulden en ’s avonds 10,00 gulden. Het publiek was nog steeds enthousiast, niet alleen voor Armstrong, maar ook voor zangeres Jo Brown, die één van de hoogtepunten van het concert verzorgde.
De cijfers waren duidelijk, het festival sloot af met een verlies van twintigduizend gulden. Dat werd gedeeltelijk goedgemaakt tijdens de slotavond op 29 mei 1965. Een druk bezochte Beierse avond met de Oberbayerische Trachtenkapelle Feldwies. Daarmee kwam een einde aan een reeks van tien Blokker Festivals op een rij.
Ben Essing bleef actief als organisator, maar de veilinghal ‘Op Hoop van Zegen’ keerde daarna terug naar een rustiger bestaan, voor zover dat mogelijk was in de altijd levendige wereld van de Westfriese groente- en fruithandel.
Het icoon Churchill
Wie tegenwoordig naar de verkeersinformatie luistert, hoort het nog bijna dagelijks: files bij de Van Brienenoordbrug. In 1965 was het wegverkeer weliswaar minder druk, maar ook toen kon het er al vastlopen. De brug werd op 1 februari 1965 officieel geopend door koningin Juliana. De bouw had ongeveer honderd miljoen gulden (45,3 miljoen euro) gekost. Omdat nog niet alle aansluitende wegen klaar waren, moest de brug geregeld worden afgesloten, wat tot lange files leidde. In december zou Juliana ook de Oosterscheldebrug openen.
In datzelfde jaar overleed een van de belangrijkste politieke figuren van de twintigste eeuw: Winston Churchill. Hij stierf op 24 januari 1965, negentig jaar oud. Churchill was niet alleen premier van Groot-Brittannië tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ook historicus, schrijver en Nobelprijswinnaar voor Literatuur.
Na de oorlog waarschuwde hij al vroeg voor het opkomende communisme in de Sovjet-Unie en pleitte hij voor nauwere samenwerking tussen westerse bondgenoten. Hij was premier van 1951 tot 1955 en bleef daarna een invloedrijke stem in de internationale politiek. Op 30 januari 1965 kreeg Churchill een staatsbegrafenis die wereldwijd door naar schatting 350 miljoen mensen op televisie werd gevolgd.
Opmerkelijk detail: de klokken van de Big Ben zwegen die dag na het vertrek van de rouwstoet uit Westminster Hall. Persoonlijk herinner ik me een indrukwekkende documentaire over hem die kort na zijn overlijden werd uitgezonden door Radio Caroline. Jarenlang heb ik die opname bewaard, en pas onlangs heb ik ze met anderen gedeeld.
Fingerspitzengefühl
Tot slot nog een terugblik op het radioprogramma ‘Wereldkroniek’ van 17 april 1965. Daarin besprak popjournalist en radiomaker Skip Voogd een nieuwe lp van The Rolling Stones. Zijn oordeel was weinig enthousiast: volgens hem wist de plaat na enkele nummers al niet meer te boeien, met uitzondering van ‘Time Is on My Side’. Over een andere lp, ‘In Concert’ van Pete Seeger, was Voogd juist lovend. De live opgenomen nummers bleven volgens hem meteen hangen en sleepten de luisteraar onvermijdelijk mee.
Toch zag hij ook nieuwe concurrentie opkomen. Een jonge zanger begon snel naam te maken: Bob Dylan. Voogd omschreef hem als een wat ruig ogende jongeman die met meer energie en directheid zong dan veel tijdgenoten en daarmee dicht bij zijn publiek stond. Achteraf weten we hoe terecht die observatie was. Dylan zou immers nog decennialang een van de invloedrijkste artiesten ter wereld blijven.
