Over minder dan drie maanden word ik 73. Dat is geen leeftijd meer, dat is een frequentie. Ik ben inmiddels vijfenvijftig jaar met radio bezig. Eerst ‘spielerei’, op zolder met een bandrecorder, een platenspeler en een geleende microfoon. Bandjes maken voor mezelf en bij hoge uitzondering voor een vriend waarvan ik wist dat hij me niet zou uitlachen.
2026, een voorspelling met ruis
Daarna illegaal, met een zender uit een draadloze microfoon. Dat was al een stukje realistischer. Illegaal, want echte liefde begint altijd clandestien. Met een zender die warm werd van hoop en een buurvrouw die klaagde dat haar mixer begon te praten. Daarna legaal, wat vooral betekende; minder avontuur en meer vergaderingen.
De rest van mijn persoonlijke verhaal is geschiedenis. Veel luisteren en er nog meer over schrijven. O ja, reizen en mensen, studio’s en zendersites bezoeken… In binnen- en buitenland. Met één opvallende vaststelling in die vijf decennia; radio werd al zo vaak afgeschreven dat het oude medium aan een comeback bezig is zonder ooit weg te zijn geweest. Elke tien jaar weer hetzelfde verhaal. ‘Radio is voorbij’…
Ik heb alles zien komen en gaan: zeezenders, publieke omroepen, vrije radio, strakke formats, de DJ die verdween, de stem die bleef, de playlist die amper wijzigde. De consultants die hun entree maakten – vers van de schoolbanken. Ze legden radio uit aan mensen die al eeuwen… radio maakten. Managers doken op. Van diezelfde schoolbanken. Ze zeiden dat het persoonlijker moest, zolang iedereen maar exact hetzelfde deed.
De mediawereld gelooft nu in data. In grafiekjes. In pijltjes omhoog. Mensen zijn doelgroepen geworden. Luisteren heet nu ‘engagement’. En een goede stem? Die past soms niet in het format. Jammer dan. Ze willen een jong publiek. Altijd jonger. Het liefst iemand van zestien met de koopkracht van een veertiger. Daarom klinkt radio nu vaak als een TikTok-filmpje. Met stemmen die zelden iets te vertellen hebben.
Algoritmes weten wat jij leuk vindt. Zeggen ze. Ze weten het zelfs beter dan jij zelf. Ze laten je elke dag dezelfde muziek horen, maar noemen het nu ‘ontdekken’. Goede radio doet daar niet aan mee. Echte radio vergist zich al eens, laat stiltes vallen. En dat is precies waarom radio blijft bestaan. In 2026 komen er nog meer zenders die persoonlijk willen zijn. Voor iedereen hetzelfde, persoonlijk. Nog meer presentatoren die klinken alsof ze door een HR-afdeling zijn goedgekeurd.
Maar ergens, ’s morgens, ’s middags, ’s avonds of ’s nachts hoor je plots weer iemand die te lang praat. Te weinig glimlacht. Te veel weet. Maar warm en veilig klinkt. En net daarom blijf je hangen. Omdat het geen algoritme is. Maar een mens. Met ruis. Zoals het hoort. En terwijl enkele uren geleden het jaar werd weggeschoten, met champagne en vuurwerk, blijft ook vandaag, morgen en overmorgen de radio doorgaan.
Mijn voorspelling voor 2026? Radio dendert verder. Tot grote ergernis van PowerPoints. Er komen nóg meer podcasts over radio, gemaakt door mensen die radio missen. En zenders die ’terug naar de essentie’ gaan. En straks hoor je weer iemand die te lang praat, niet perfect is en precies daarom in je kleren blijft hangen. Zoals vroeger. Zoals altijd. En dan besef je: radio is nooit passé. Zal dat nooit zijn…
Gelukkig nieuw jaar!
Daarom vind ik de PUP40 met Rob Stenders op vrijdagavond zo leuk. Het beste programma in 30 jaar.
Mooi artikel Jean-Luc, blijf ook zo verder doen in het nieuwe jaar en uiteraard mijn
beste wensen aan iedereen van de redactie en …ver daarbuiten !