RadioVisie

  • .
    TVV Sound
    .
TVV Sound

‘Wat moet dat hier jongens?’ (audio)

>> Nieuw! RadioVisie kan je nu ook volgen via Instagram en LinkedIn!

Als ik zeemeeuwen hoor krijsen, denk ik aan Radio Veronica en zie ik in gedachten het kleine zwarte zendschip aan de horizon liggen, zoals ik het zag vanaf het Scheveningse strand. Het gebeurt zelden, maar als ik ergens een apparaat tref dat op die ene specifieke manier een traag klikkend geluid maakt, zit ik weer in het halletje onderaan de trap van onze portiekwoning in de Haagse Perenstraat, naast de twee daar geparkeerde fietsen.

Er boven hing, achter een gordijn, de elektriciteitsmeter, waarin een metalen schijf langzaam ronddraaide. Eens in de zoveel tijd maakte die zo’n klikkend geluid. We hebben het allemaal: geluiden die je heel sterk met iets associeert. Als er ergens een houten schuurdeur wordt gesloten, met het metalen gerammel van de grendel, moet ik denken aan de werkplaats van de ijzerwarenwinkel die schuin tegenover het huis uit mijn jeugd zat. De houten deur in de zijmuur gaf toegang tot de zagerij waar de bestellingen op maat werden gezaagd.

Mijn vader had een, zeker voor die tijd, behoorlijke collectie muziek in huis. Hij draaide niet alleen chansons, Glenn Miller, James Last en dergelijke, maar er kwam ook klassieke muziek voorbij. Het één vond ik wel mooi, het andere niet. Maar zelfs muziek die me niet aansprak, bleek toch ergens van binnen te worden opgeslagen: toen ik als jochie van tien een keer bij familie in Oostvoorne logeerde en daar op de tweede dag ziek werd door roodvonk, werd ik ’s nachts geplaagd door nachtmerries en al met al was het behoorlijk vervelend.

Ik voelde me beroerd en had heimwee. En terwijl ik in bed lag, kwam volkomen onverwacht een stukje opera in mijn gedachten, dat mijn vader wel eens draaide. Ik had het nooit kunnen nafluiten, maar daar, ziek in bed, speelde het ineens haarzuiver in mijn hoofd. Begin jaren zeventig had ik op een avond samen met een vriendje uit de buurt min of meer ingebroken in een ontruimd schoolgebouwtje aan de Haagse Thorbeckelaan dat op de nominatie stond om te worden gesloopt. En terwijl wij hartstikke spannend in het donker door de lokalen slopen, had iemand blijkbaar de politie gebeld.

Na verloop van tijd ging er achter ons ineens een sterke zaklantaarn aan en vroeg een barse stem; ‘Wat moet dat hier, jongens?’ Onze gegevens werden opgeschreven en we zouden er wel meer van horen. Minstens een week hield ik ’s avonds in bed mijn adem in als ik in de straat het ruisende grindbak geluid van een stationair draaiende motor hoorde, als een auto bij ons portiek stilhield. Dat moest wel een politie Mercedes zijn. Telkens waren het taxi’s en we hebben er nooit ‘wat van gehoord’. Als ik zo’n stationair draaiende motor hoor, denk ik vaak even aan dat avontuur.

En dan terug naar een decembermaand, pakweg midden jaren zestig. De Kerst naderde en tijdens een ontbijt klonk op de radio The Little Drummer Boy in de uitvoering van Bing Crosby. Ik had het nummer ongetwijfeld al eerder gehoord, maar die ochtend luisterde ik er blijkbaar meer bewust naar. Tijdens het eten van mijn boterham met appelstroop… En altijd als ik The Little Drummer Boy hoor, gaat er een luikje in mijn geheugen open: 🎵 Pa rum pum pum-pum, rum pum pum-pum, rum pum pum-pum… 🎵 Ik zit weer aan die ontbijttafel in de Perenstraat. Al tientallen jaren noem ik dat nummer ‘de appelstroop-song’.

René van den Abeelen


Amptec

Blikvangers op deze dag

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Meer over Veronica

Inschrijven
Abonneren op
guest

0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Don`t copy text!
0
Deel hier gerust uw gedachtenx