fbpx

RadioVisie

  • .
    Amptec
    .
TVV Sound

Nostalgische column Hans Knot – 110 (audio)

Ging Margriet Piening namens Nederland naar Knokke?

Terug naar 1966 en naar de ‘Europabeker voor zangvoordracht’, een competitie voor Europese landen die van 1963 tot 1973 jaarlijks werd gehouden in het casino van Knokke. Voor velen was het een verrassing dat de toen 21-jarige Margriet Piening, typiste van beroep en afkomstig uit het Groningse Wildervank, werd gekozen om deel uit te maken van het team dat de Nederlandse kleuren moest verdedigen.

Piening met een nature donkere en zelfs een beetje hese stem, werd ingedeeld worden in de categorie ‘beatzangeres’. In Noord Nederland was zij geen onbekende in de diverse danszalen en ze was vrijwel wekelijks aanwezig in de advertenties op de speciale ‘Uitgaan pagina’. Tijdens het interview met de journalist van de Gemeenschappelijke Persdienst kwam de zangeres bescheiden en zenuwachtig over en klemde haar handen tussen de knieën.

Ontdekt door Lou van Rees

Ze strengelde de vingers ineen en was gekleed in een zwart-wit geblokt jurkje, duidelijk een vroege vorm van popart. Begrijpelijk dat de keuze voor een plek in de Knokke ploeg een zware last voor haar was geweest. Op 31 januari 1966 had ze haar vader verloren, terwijl ze nauwelijks een maand eerder, op de laatste dag van 1965, ze door de bekende talentenjager Lou van Rees was benaderd met de vraag of ze wenste deel te nemen aan het Knokke festival voor Nederland.

Ze bevestigde noch ontkende en koos er voor om een tijdlang de boot af te houden. Het was duidelijk dat ze onzeker bleef over haar toekomst. In het interview gaf ze zelfs aan van plan te zijn om in het jaar 1967 helemaal te gaan stoppen met zingen. Maar Margriet was niet de enige zangeres uit het noorden die eventueel mee naar het muziekfestival in Knokke kon gaan. Ook de vijftienjarige Janneke Peper uit Winschoten werd door Lou van Rees benaderd.

Zij was vooral bekend door haar schelle stem en haar enigszins aparte repertoire dat hoofdzakelijk bestond uit vooral Duitse schlagers. Dat was in hoofdzaak te denken aan haar prima coach, de orkestleider Werner Müller. Hij leerde zijn beschermelinge alle kneepjes van het vak. Vooral ook de juiste gebaren, zodat ze er kon ‘staan’ als het nodig was. Janneke werd ook volop gesteund door haar ouders.

Margriet Piening had die steun niet en trad in de weekenden voornamelijk regionaal op, waarbij ze begeleid werd door de beatgroep The Relays. Dat betekende dat er gedanst diende te worden in de zalen. Piening had dit zelf ook liever: “Ik ben helemaal ingesteld op dansmuziek; dat is heel iets anders dan wanneer de mensen speciaal komen om naar je te luisteren en te kijken. De stem is voor mij het belangrijkst, de presentatie komt op de tweede plaats. Ik durf eigenlijk wel, maar ik vind het niet nodig om meer show te geven.”

Grote vraag was dus of ze wel ‘ja’ moest te zeggen tegen het verzoek om deel te nemen aan de Knokke Cup, of dat de keuze op Janneke moest vallen. Piening: “Janneke heeft het voordeel, dat ze zo jong is en dan kun je lekker gek doen. Maar ik ben wat ouder en zou me belachelijk voelen als ik zo deed. Ik heb ontzettend veel tijd nodig om me ergens thuis te voelen. Als ik ergens zing, waar ik me niet helemaal goed voel, gaat het erg slecht.”

Vriendje werd sta-in-de-weg

Duidelijk dat het voor de niet zelfverzekerde Margriet een grote stap was van regionale zangeres naar Knokke. Enkele dagen vooraleer ze door Van Rees was benaderd, had ze een ander verzoek afgewezen. De Duitse formatie The Rattles hadden haar namelijk gevraagd als zangeres om te gaan optreden. Uiteindelijk besloot ze toch om een contract te tekenen met Lou van Rees, echter op voorwaarde dat ze nog op haar besluit kon terugkomen.

Uiteraard werd er vooraf de nodige promotie voor het Nederlandse team gevoerd. Zo was Margriet Piening te zien in een tv-samenvatting van de AVRO Jeugddag, die op 11 april 1966 werd gehouden. Samen met de andere teamleden verscheen ze in een aflevering van het zeer populaire ‘Mies en Scène’. Ook toen was ze nog onzeker over haar deelname. De daarop volgende maandag wisten de diverse kranten niet meer wat ze met Piening aan moesten. De ene schreef dat ze niet zou gaan terwijl een ander er van overtuigd was dat ze wel zou deelnemen aan het festival.

Het bleek echter dat ze definitief ‘nee’ had gezegd en dat enkel Van Rees het op dat moment al wist. Niet alleen het overlijden van haar vader leidde tot deze beslissing, maar ook het voorspel richting festival, dat haar nerveus en onzeker maakte. Bovendien was ze verliefd geworden en haar vriendje had haar duidelijk gemaakt helemaal niets met de muziekwereld te hebben. Wel zou ze de lopende contracten nakomen met The Relays en haar platenmaatschappij Phonogram. Waar het vast lag dat ze nog vier singles diende uit te brengen.Daarna zou het gedaan zijn met Margriet Piening als zangeres.

En dus vond het Songfestival te Knokke in 1966 plaats met de Nederlandse ploeg die bestond uit Ronnie Tober, Martine Bijl, Margie Ball, Janneke Peper en Karin Kent. Engeland won met Truly Smith, Chloe Waters, Jimmy Wilson, Eden Kane en Engelbert Humperdinck.

Hoe ging het verder met Janneke en Margriet?

Janneke besloot in 1967 te stoppen omdat ze de druk niet langer aan kon. Margriet hield er eveneens mee op omdat haar vriendje, tijdelijk, voorrang kreeg. Een paar jaren later, in 1971, was ze weer terug. In de noordelijke regionale pers verschenen regelmatig, op de zaterdagse ‘uitpagina’, aankondigingen van de in Groningen populaire groep The Scarlet Pimpernels met Margriet als zangeres. Na vier jaar koos ze voor The Nightriders. Eveneens een band uit Groningen, waarmee ze ook weer een lp opnam.

In 1977 verscheen ze plots op het toneel als zangeres van de formatie The Rock Explosion and the Shaking Heart, de groep van en rond Andy de Jong. Daar hield ze het drie jaar lang vol en dook men andermaal de opnamestudio in. Ook daarna bleef Margriet actief en werd, vooral onder de naam Sandy Holland, sessie muzikant.

Uitschieter was een optreden met The Woodie Brothers in de Oosterpoort in Groningen waar een dertigtal bands optraden in het kader van het reüniefestival ‘My generation’. Ze zong onder meer, als vanouds ‘Queen for tonight’, de klassiekervan Helen Shapiro. Daarna werd het stil en blijven ons de herinneringen.


Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Related Post
Nostalgische column Hans Knot – 109 (video)

50 jaar terug in de tijd, is slechts een halve eeuw! https://youtu.be/ndftyEvpOtE Het lijkt allemaal Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 108

Herinneringen aan 1955 Al was ik in 1955 pas zes jaar, toch steekt er aardig Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 107 (video)

Een briljant idee dankzij de... mist Bill Backer, Amerikaans creatief directeur voor de Coca-Cola account Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 106 (video)

Things go better with Coca Cola (1) Het was in 1964 dat het idee ontstond Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 105 (video & audio)

Populairste tv-reeks ooit was van Nederlandse makelij Vorige week mijmerde ik over 1972 en het Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 104 (video)

De 'onverklaarbare' fascinatie voor tv-reeksen Onlangs zaten we te kijken naar een verslag van de Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 103

Schrijfmachines met een bolletje en kapotte armpjes Het jaar 1977 lijkt nog redelijk dichtbij voor Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 102 (video)

Paul McCartney in opspraak Halverwege 1967 was heel Beatle minded Engeland in rep en roer Lees verder

Inschrijven
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
0
Deel hier gerust uw gedachtenx
()
x
Lees vorig bericht:
Het is vandaag 14 februari… 1986 (audio)

2006: Geslaagde postume hulde Sylvain Tack

Het radiodagboek van 14 februari – 045 (video)

Sluiten