fbpx

RadioVisie

  • .
    .
TVV Sound

Nostalgische column Hans Knot – 102 (video)

Paul McCartney in opspraak

Halverwege 1967 was heel Beatle minded Engeland in rep en roer en waren vooral de vele vrouwelijke fans van Paul McCartney in diep verdriet nadat hij openlijk had laten weten dat hij LSD gebruikte. Hij legde zijn bekentenis af alsof het ging om de gewoonste zaak van de wereld.

Hij stelde zelfs dat het gebruik van dit fel omstreden middel hem voortreffelijk was bevallen. Het nieuws ging denderend door groot London en vele meisjes, die met bossen rozen op weg waren naar het Underground station St. Johns Woods – dat vlakbij Abbey Road gevestigd is -, besloten de bloemen weg te smijten en terug naar huis te keren.

Radio-dj’s lieten prompt de bejubelde Beatle vallen. Dominees en pastoors kwamen in het verweer om via de media hun mening te geven over de uitspraak van Paul, dat hij dankzij het gebruik van LSD ook is gaan geloven in het bestaan van een God.

Iedereen op z’n achterste poten

Een dominee: “De mens die op deze manier op zoek gaat naar God, loopt in werkelijkheid in de armen van de duivel”. Het feit dat McCartney had verklaard het avontuur met LSD slechts vier keer te hebben uitgeprobeerd, en geen behoefte aan herhaling had, deed aan de publieke verontwaardiging niets af. In de dagbladpers werden de kansen al berekend in hoeverre Paul de jeugdige fans zou meeslepen in LSD gebruik.

Sir Edward Wayne, vanuit de staatsadviescommissie voor verdovende middelen: “Ik vind het verschrikkelijk dat iemand met zoveel invloed op de jeugd openlijk uitkomt voor zijn LSD-experimenten en op deze manier de jongeren aanspoort zijn voorbeeld te volgen. Zo iets is onverantwoord in dit stadium, waarin nog veel te weinig inzicht bestaat omtrent de risico’s van LSD. De tot nog toe opgedane ervaringen wijzen er in ieder geval op dat dit zinsbegoochelende middel tenminste voor sommige lieden levensgevaarlijk is. In Amerika zijn door LSD gebruik al verschillende doden gevallen.”

Joyce Butler, vanuit het Britse Parlement: “Ik werd met ontzetting geslagen toen ik het nieuws hoorde. Ik moet er niet aan denken welk een afschuwelijke uitwerking dit kan hebben op de Britse jongelui. Deze Paul McCartney verzekert niet alleen vrolijk dat hij LSD gebruikt, maar komt ook nog eens met een zielsverruimend inzicht in de raadselen van heelal en meer van dat zogenaamde fraais. Ik zal de minister voor Gezondheid acuut om een rapport inzake het geestverruimende middel vragen.”

Hoe hij reageerde Paul McCartney op deze golf van verontwaardiging? “Ik heb tot nu toe vier keer LSD gebruikt. Ik heb het gedaan in de tijd dat mijn vriendin Jane Asher in Amerika was. De eerste keer gebeurde het gewoon thuis. Het was een pilletje en ik slikte het in. Het was een beklemmende ervaring. Net als heel hard rijden in een auto. Later heb ik ook bij vrienden het middel gebruikt. Je wordt er een heel ander mens van, je gaat jezelf zien zoals je zelf bent. En als de politie vraagt waar ik het vandaan heb zeg ik gewoon dat ik het niet weet.” En toch waren er nog fans genoeg die Paul na deze tweede persconferentie, troostend in zijn auto aanraakten.

Meer golven van verontwaardiging

Terecht dat er op deze vorm van drugsmisbruik werd gereageerd. Maar de censoren in andere categorieën gingen in 1967 naar mijn mening soms veel te ver. Een overbekend voorbeeld is het weigeren van de programmaleiding van de BBC Radio om de nieuwe single van de Rolling Stones ‘Let’s spend the night together’ te draaien, omdat de inhoud de jeugd zou oproepen tot seksueel onwillig gedrag. Er waren veel meer voorbeelden waarbij de jeugd, op zoek naar nieuwe grenzen, achter je oren krabde van verbazing.

Zo is er het verhaal van het echtpaar Stuttmans, uit een deftige voorwijk van Londen, die net getrouwd een eigen huis hadden gekocht en het doopten tot Huize Erotica. Het naambord was voor de bestuurders van de deelgemeente een brug te ger. Het paste niet bij de waardigheid van de wijk en dus diende het direct te worden verwijderd.

Het incident was één van de velen die leidde tot een pittig debat over censuur in Engeland. Het ging vooral over censuur in theaters, films, boeken, radio en televisie, maar ook over liedjesteksten en reclame voor… waspoeders. Aan de ene kant stonden zij die stelden: “Weg met alle censuur, behandel ons als volwassenen en laat ons zeggen wat we willen.” Kenneth Tynan, kunstcriticus, was de grote leider van deze stroming en hij was het die als eerste veelvuldig schuttingwoorden gebruikte tijdens zijn televisieoptredens. Hij ging zelfs zo ver door te pleiten voor een paringsdaad op het podium in het belang van eerlijkheid en oprechte kunst.

Een totale zuivering

Maar er waren ook puriteinen die recht tegenover Kenneth en zijn groep stonden en een totale zuivering wensten van alle vormen van openbaar vermaak en dit op Victoriaanse wijze duidelijk maakten. Ook deze groep had een absolute voorvechtster in de persoon van Mary Whithouse. Zij gaf haar baan als onderwijzeres op om voortdurend de radio te beluisteren en de televisie te kunnen bekijken om daarna uitbundig te protesteren als de wet werd overtreden. Ze begon haar strijd nadat één van haar toenmalige leerlingen, een meisje, totaal overstuur bij haar was komen vertellen dat in een film op televisie had gezien dat een jonge vrouw was aangerand.

Ook in het parlement was er een puritein die veel van zich liet horen, James Dempsey. Hij was een vroege voorvechter van niet roken en drinken en sprong in verzet toen op een poster van de Britse luchtvaartmaatschappij BOAC een jonge vrouw was te zien in bikini: “Bijzonder onfatsoenlijk voor een Britse luchtvaartmaatschappij”. Een week later sprong hij andermaal in de bres toen hij een pakje kauwgum met kleine foto’s van halfnaakte James Bond meisjes had gevonden op de kamer van zijn zoontje.

Het was heel duidelijk, de puriteinen wensten niet dat Swinging London echt swingend werd. Zo werd een optreden van danseressen uit Sierra Leone verboden. Ze waren geboekt voor een zonnige zaterdag op Trafalgar Square. Ze wilden met ontblote borsten, zoals ze het ook in hun eigen land deden, dansen. Er werd ook erg streng gecontroleerd op de lettercombinaties van autonummerplaten. Een auto in Leeds werd van de weg gehaald omdat de combinatie ‘BUM’ erin voorkwam.


TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Nostalgische column Hans Knot – 101 (audio & video)

De snelheid van het nieuws in 1958 De huidige snelheid van communicatie bracht me terug Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 100

Hans is er vandaag niet, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door gastcolumnist René van den Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 99 (video)

Emotelevisie van weleer (deel 2) Met de hele familie geschaard rond de Erres-televisie, een glaasje Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 98 (audio)

Emotelevisie van weleer (deel 1)  Met de hele familie geschaard rond de Erres-televisie, een glaasje Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 97 (audio)

Zaandam knapt 'Dofijn' op Het was in de maand maart 1967 dat een flink aantal Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 96 (audio)

De giftige pen van een slecht geïnformeerde journalist Terwijl ik deze column schrijf, luister ik Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 95 (audio)

Zonnestraal Radio in moeilijkheden We hebben het niet over de vele ziekenomroepen, online stations en Lees verder

Nostalgische column Hans Knot – 94 (video)

Het Nederlandse Planta-schandaal en een Zweeds veto tegen Bonanza Omdat ik al een halve eeuw Lees verder

Inschrijven
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Meer in groot-brittannië, muziek, tv
2008: ClubFM slorpt weer Contact-filialen op

Het radiodagboek van 20 december – 353 (audio)

Blad 362: Grenzeloze DAB+, (weeral) Queen en de come back van een radiomaker op… tv (video)

Joe Buck op 1 in ‘Reclamemuziek Top 40’ (video)

Blad 361: Brandy, International Radio Report, gratis muziek, Leen Demaré en MDB (audio & video)

1998: Radio Contact maak de platen ‘leesbaar’

Sluiten