Kolder en Klodder (9) Nog één keer ge-tack-eld

Leestijd: 8 minuten

Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening

The amigo’s

Er heerste een gelaten sfeer op de dienst Mediacontrole. De storm rond radiolegende Peter Van Dam was een beetje gaan liggen nu hij eindelijk een hommage had gekregen in de krant ‘Het Grootste Nieuws’. Normaal gebeurt zoiets bij de begrafenis, toen twijfelden sommigen echter nog of ze bloemen zouden kopen of gewoon de stofjas terugsturen die ze van Peter ooit zelf hadden gekregen. 

Deze week hing er weer een rouwsfeer. Elk jaar rond deze tijd vroegen radiomensen zich af of er eindelijk iets zou gebeuren met die andere ‘amigo’ uit de radiogeschiedenis. Een doorzetter, tot in Spanje toe. Op korte tijd was hij daar al goed voor minstens de helft van de geboekte vakanties in de radiostreek. Vechten voor behoud, en dan toch weer niet dat behoud van zichzelf. 


Lees verder onder de advertentie


Le cocquin 

“Ik hem daaine minister nog gekend  toen hem nog een gaminke was” zei plots een Brusselse stem als een geest. Er dwarrelde een foto van Sylvain Tack op de bureau van Klodder, meegekomen met late en eerste sneeuw. “Svengaboy speelde altijd in de basiliek, met zijn scoutsbroek aan”, zei Tack, “en als de scouts op bivak wilden dan kwamen ze thuis in Buizingen wafels kopen, om te verkopen”. 

De geest legde uit dat Svengaboy toen een ‘cocquin’ was, een Brusselse rakker. “Als die kerel wafels kwam halen dan pakte hij er altijd de grootste uit, en die gaf hij aan de leiders van de scouts” zei de geest van Sylvain. “Iedereen heeft evenveel kans” zei hij dan tegen de anderen, “wiskundig zijn al die wafels even groot, ze worden immers gecontroleerd door een onafhankelijke bakjury”. 

De president 

Dat klopte natuurlijk niet, Tack wist dat. In de jaren zeventig hadden ze al tegen hem  gezegd dat hij teveel van zijn tak maakte, en dat hij zijn wafel moest houden. Tack was toen in Spanje gaan bakken en had zelf gezien dat niet alle wafels even groot waren. Op dat ogenblik kwam er een filmpje binnen waarop Svengaboy de eed aflegde als Amerikaans president. 

De geest van Tack was niet verrast, hij wist dat Svengaboy een trauma had uit zijn jeugd. Rond zijn geboortejaar 1967 werd er wel eens van president gewisseld, gewoon afgezet of aan de kant gezet met een paar kogels. ‘Het is geen echt nieuws’ schreef het bericht, ‘het is een actie tegen fake nieuws in de media’.Ministers kunnen alles toch ingewikkeld maken. 

De burger 

Svengaboy noemde zijn actie het Burgerkabinet, het was een manier om de bevolking te raadplegen. Politici zeggen nooit dat zij het niet meer weten, ze laten de burgers voorstellen doen, dan lijkt het of die iets te zeggen hebben. Klodder vond zo’n berichten gevaarlijk, de mensen waren gewoon om alles andersom te lezen op Feesboek, daarom stuurde hij DJ Terriër het veld in. 



“Hoe kijk je tegen nep of fake nieuws aan” vroeg die aan iemand in het station Brussel Midi. “Daar hebt gij toch geen zaken mee?” reageerde Tuur Radeloos uit Wolvertem. “Ik moet trouwens op mijn werk zijn, of komt gij deze maand de huur betalen?” voegde hij er aan toe. Pendelaars zijn in de ochtend enkel te lokken met koffiekoeken, voor iets anders laat je ze beter met rust. 

De tuin 

“Wat betekent mediawijsheid voor jou?” probeerde DJ Terriër nog met iemand anders. “Veur maai?” begon Herman Reutels uit Tremelo in zijn thuisdialect en niet in de ambtstaal van het werk. “Vinde gaai da nog normaal dat er hier overal Frans gesproken wordt op de radio?” vroeg hij, “dat is toch hielemoal geen waaishaaid in media”. 

“Wat zou er dan moeten veranderen” probeerde DJ Terriër nog met een andere vraag uit de brochure. “Veraandere?” vroeg Herman. “Ze hemme baai ons altijd Radio Utopia willen afpakken, en naa es da gelukt. Hoe moet ons dartsclub nu nog reklam maken, ter es alleen nog radio op internet!”. Als tuinier in het weekend wist Herman dat mensen hun computer niet meenamen in de tuin. 

The dance

“Wat verwacht je nog?” vroeg DJ Terriër nog maar Herman was al weg. Het was duidelijk dat Svengaboy niet met een transistorradio op de volgende verkiezingsaffiche moest gaan staan. “Wij verwachten 100%” zei Tony Van Dijck plots via DAB+. Tony was het gezicht geweest achter C-Dance, omdat hij dat gezicht achter de schermen was geweest kende natuurlijk niemand zijn gezicht echt. 

“C-Dance Retro wordt geen spin-off, maar een volwaardige radio”, zei Tony. Klodder zag de geest van Tack diep zuchten. Dat was raar, een geest is immers zelf al een zucht. Tack dacht dat verzoekplaten nog per gele briefkaart naar de radio moesten worden gestuurd. Hij had destijds fortuinen betaald aan postzegels, omdat vele verzoekjes te laag waren gefrankeerd. 

De playboy 

“Wij spelen minder gekende retro dance hits” besloot Van Dijck, “in de lage landen wordt dat al gesmaakt op parties”. Aan de smaak van zijn wafels zouden ze toch nooit raken, vond Tack. Die ambachtelijk gebakken wafels voor zijn vrouw Suzanne, dat was toch iets anders dan die industriële die Svengaboy nu bakte. “Dat is de Playboy lezen om vrouwen te leren kennen” lachte Tack. 

De bezetter 

DJ Terriër meldde zich weer vanuit het radioveld. “Er is een camionette van Norkring gesignaleerd in de streek van Attenrode-Wever” zei hij. Klodder wist dat er opnieuw controles van het BIPT waren aangekondigd, hij had echter niet gehoord dat die al bezig zouden zijn. Op dat ogenblik kwam Kolder binnen, zij had vergadering gehad met alle transgenders in de media. 

“Welke radio zit daar dan in Attenrode-Wever?” vroeg Kolder. Klodder moest al op stafkaarten van vlak na de eerste wereldoorlog kijken om iets te vinden. “Ooit konden ze daar Radio Loksbergen ontvangen” zei hij, “maar die zijn later overgenomen”. Tack kende dat, “Door de bezetter van de frequentie” zei hij. Kolder vond het wel een geestrijke opmerking. 

De furie 

“Hoe weet gij dat allemaal?” vroeg ze aan Tack. “Toen gij nog niet geboren waart was ik dat al wel” zei Tack, alsof hij in een kraamkliniek had gewerkt. “Ik heb ze allemaal zien geboren worden” zei hij. De opkomst van vrije radio, de Spaanse furie van 1979. “Daarna zijn ze in een park rond de kerk gestopt” zuchtte hij. In die jaren kon je nog met de schaal rond gaan, maar in elke parochie was een andere mis. 

De rol 

DJ Terriër stuurde een foto van een wielrenner door. “Ik denk dat ge verkeerd zit” zei Kolder, dat is het monument van Eddy Merckx in Meensel Kiezegem, dan zijt ge te ver!” Dat klopte niet, het was een foto van de minister zelf: “Svengaboy zette die op Feesboek” zei DJ Terriër, “hij schreef dat hij moet rollen en hij is begonnen met hespenrollen”. 

De geest van Tack vond dat er in de radiowereld goed gerold werd, vooral de grote vermogens. “Ik ben nu in Attenrode-Wever, maar hier is niets te zien” meldde DJ Terriër. De vorige camionette van Norkring was vier jaar onderweg geweest, het was te verwachten dat er nu op twee weken tijd geen digitale wonderen zouden gebeuren.

De ontvangst 

Daarop wilde DJ Terriër binnen komen via het internet, daar protesteerde echter de vereniging Artiesten Zonder Geld tegen streaming van muziek. “Die zijn Spotify goedkoop” had de vereniging gezegd. De auteurs zouden meer krijgen, ze vergaten echter de uitvoerders. “Zoals in mediabeleid” dacht Tack”, ze beslissen over de radio maar ze vergeten de mensen”. 

“Ik ben al naar ‘de’ Limburg” geweest”, schreef toen iemand een epistel over de ontvangst van radio in de auto. “Deze week reed ik van Brussel naar Ghelamco (Gent). De plaatselijke dorpskerken zitten overal vol Farizeeërs” schreef het verder.  De minister had die week nochtans meegedeeld dat hij trots een steentje had bijdragen aan een nieuw zwembad in de VUB. De Brusselse schoolslag gered en die in Vlaanderen verder verzopen. 

De duwer 

“Het was een steentje met Philippe Muyters, Pascal Smet en Guy Vanhengel” verduidelijkte Svengaboy nog. De nieuwe Teletubbies waren geboren. “Ik ga trouwens in Jette de lijst duwen”, zette hij er nog bij. Duwen is gemakkelijker dan trekken, dacht Tack. Hoe vaak had hij gezien hoe Svengaboy de kar met wafels door andere scouts had laten trekken, zelf duwde hij dan als karottentrekker met slechts één hand. 

De crème fraîche 

“Hij gaat alle procedures over netwerken in één keer door de Raad van State duwen” meldde DJ Terriër. De Raad van State kon binnenkort iets stoppen dat nooit was begonnen. “Het was dan ook een virtueel plan” schreef de minister op Facebook, “netwerken kunnen desgevallend nog tot eind 2018 opstarten”. Desgevallend. Dat is met lucht, dacht Tack. 

“U heeft misschien proefondervindelijk ervaren dat de overheid helaas geen frequenties cadeau doet” richtte Svengaboy zich rechtstreeks tot de geest van Tack. “Jawel”, repliceerde Sylvain “de geest van Peter Van Dam en ikzelf ons daarom af waarom ge overal Brusselse radiowafels serveert waar de crème fraîche afdruipt”. De achillespees van het frequentieplan: in elke kriek zit een steen. 

De film 

“Wij willen het doen maar we mogen niet” zei Omroep Voeren via DAB+. In de Voerstreek mocht Joe luchtgitaar blijven spelen. Plots dook de geest op van Hugo Schiltz, een Vlaamse oudstrijder in de Voerstreek. “Wij hebben onze nek nog uitgestoken” zei Hugo, “nu steken ze alleen nog hun tong uit”. “De Walen pissen op hun tong” verbeterde Sylvain, hij had ooit zelfs Spaans moeten leren om Vlaamse radio te kunnen maken. 

“Gij zijt wel op een rare manier heen gegaan” zei Svengaboy tegen de geest van Tack. Hij bedoelde zijn dood met vuurwerk. “Ik ben niet heengegaan” zei de geest, “ik ben ondergedoken”. Dat had hij gedaan om mogelijkheden voor een film open te laten. “Zo geraakt ge nooit van mij af” lachte hij naar Svengaboy. Een paar radiopioniers dienden meteen een scenario in bij het Vlaams Audiovisueel Fonds. 

De kassa 

“Kassa” riep de geest van Sylvain Tack. “Ad captandum vulgus” zei Svengaboy. Om het volk te winnen, Tack kende dat. Destijds was de PTT hem in Spanje komen vragen waarom de telefoonlijnen overbezet waren, dat was door een wedstrijd waarbij mensen een geluid moesten raden. 

 “Welk geluid” had de PTT gevraagd. “Kassa” had Tack weer lachend gezegd. Hij was wel vaker met een grijns op zijn gezicht ondergedoken in het radioleven. Zo vaak zelfs dat ze er gerust een film konden van maken.!

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Het vinylmoment van Manneke Pop – 23 (video) Psycho Chicken van The Fools In de 25-30 jaar dat ik nu met radio bezig ben, was er ook nog een tijd dat ik graag drive-in-shows deed. Ja, van die echte drive-in-shows, van Zaffelare tot Zoetenaaie, van Zichen...
Nostalgische column Hans Knot (27) 1968: Vragen over de komst van lokale radio Berichtjes in de kranten waar deze column over gaat, waren voor mij de reden om een schaar te pakken en ze uit te knippen. Want het ging niet alleen over radio maar het kon ook nog...
Column Patrick Kicken: Muziek en context 'Ik kom de vakantie wel door' De lange en stevige traditie van columnisten bij RadioVisie blijft onverminderd voortduren. Vanaf deze week verwelkomen we immers ook Patrick Kicken. Voor één keer op donderdag, va...
Plaatje maar weer – 18 (video) Afstuderen met een 'onzin-project' over Radio Noordze... U had het kunnen raden., deze week heb ik het over dat schokgolvende afstudeerproject van twee jongelieden die zopas een onderzoek over de bomaanslag op Radio Noordzee Internationa...
Jos ON8VRT uit Blankenberge – slot (audio) Mijn hobby verdween toen het allemaal digitaal ... In 2004 werden de studio’s van RVi vernieuwd. De blijdschap werd echter alweer vergald in de maand oktober van datzelfde jaar. Ik vernam in ‘Het Journaal’ van TV1 dat Radio Vlaande...
Kolder en Klodder – 28 (video) ‘Den Tuveneir’ Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Eindelijk wereldkampioen Het zou een week worden vol actie. Radiomensen zijn ook maar voetba...
Deel of print dit artikel
Amptec
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
Amptec
Amptec

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *