Kolder en Klodder – 44 (video) 'A sunny day'

Leestijd: 8 minuten

Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen

Aangerekend zinnetje?

Maandagochtend. Telefoon. De werkweek kon beginnen. “Kunt ge eens nakijken of wij ooit een factuur aan de nieuwsdienst van de VRT hebben betaald?” vroeg Svengaboy. “Een factuur?… Nieuwsdienst?… VRT?…” herhaalde Klodder. “Ik ken enkel de rekening van 286,6 miljoen euro” zei hij, doelend op de jaarlijks afgebouwde subsidie.

“Zo’n 41,2 euro per belastingbetaler, per jaar” las Kolder op de website van de VRT, “ en ongeveer 2/3 de van de inkomsten van de openbare omroep”. Facts. Check. “Nee, nee, nee!” riep Svengaboy, “facturen voor uitzendingen, als ze mij geïnterviewd hebben”. Het uitzenden van zinnetjes ‘Als men er niet bij is, is de procedure niet goed’ was wel schadelijk voor de reputatie, maar dat aanrekenen?


Lees verder onder de advertentie


Duidelijke transparantie

De krant DM had de VRT-kat een betaalde bel aangebonden, dat er moest betaald worden voor het omroepen van informatie op Radio 1, Radio 2 en Klara. “Bedoelen ze misschien product-placement, zoals met de zware bieren in de Zevende Dag vroeger?” probeerde Klodder nog eens. Alle politici hadden dat toen toch gedronken, samen met Etienne Van den Bergh?

“Voor alle duidelijkheid verwacht ik meer transparantie” zei Svengaboy nog, en haakte in. Toezichthouder VRM stond erbij en moest blijven kijken. Telkens als zij iets zouden moeten zeggen lepelde de minister wel iets voor. “Wij zijn het niet geweest” riep de VRT meteen. Zij imiteerden daarmee een zinnetje dat dagelijks werd gebruikt door politici, in volle verkiezingsstrijd, of niet.

Leeuw in de Spits

“Ik ben het wel geweest” riep Ton Egas. Hij herinnerde zich zaterdagavond 7 oktober 1972, de LaDaDiDaverende proefuitzending bij Radio Veronica 538. “Van Leeeee-eeeu-wen” zei hij toen, alsof hij gedreven was door Samson, halfzware. “Bartje is een mooie naam” zei Ton nog, iets vroeger dan Bart Herman. “Een leeuw van een shag” zeiden ze bij Veronica. De geschiedenis was geboren.

“Ik was meteen fan” zei Jos Wintmolders uit Hasselt. Bart van Leeuwen was al zes jaar op de radio toen de Jos zich in de Spits van Frits op Hilversum 3 waagde. ‘Een heel gekende DJ in Nederland’ zei Peter Koelewijn zondag nog tegen Friedl Lesage op Radio 1. Dat wist Jos goed, hij kende die presentatiestijl al van in 1973, toen die in Vlaanderen nog niet gekend was.

Nederlander en Nederlands

Hij kende het zo goed, dat hij zich in 1978 al een eerste keer in de Spits waagde, die avond in de studio van Hilversum 3. “Ik ben hem sedertdien om de tien jaar een doos Belgische pralines gaan brengen” zei Jos, die voor de drie Belgische kussen altijd zijn nicht meenam. Zij had ervaring in omhelzingen via een studiotelefoon, tenminste toch in de Cocktail van vrije radio in Hasselt toen.



De Nederlandse ridder in radioland genoot ervan, fris als een Frits. “Door hem voel ik me een beetje Nederlander” zei Jos weer. Hij had het woord ‘seffens’ al wijselijk vervangen door ‘straks’, tijdens het verblijf van Stan Haag in Hasselt. “Waarom zeggen we trouwens jaren tachtig en niet acht-ig?” vroeg Frits vanuit de Taalstaat, op NPO Radio 1. Een nieuw Dictee der Nederlandse Taal kon beginnen.

Like a Virga

“Wij geven al sedert 1974 muziek als medicijn” zei de Hasseltse Virga Radio, huisomroep van de groep Jessa Ziekenhuizen. Ze kregen onlangs een nieuw voorschrift. Omdat er al een Virgin Radio was, en omdat de maagdelijkheid van Madonna niet meteen een gewild medicijn was voor de zieken daar, werd overgeschakeld naar Studio Jessa, de warmste omroep, elk uur, elke dag, elke week.

“Wij geven hiermee nieuw bloed aan de patiënten, zei een verantwoordelijke van de groep ziekenhuizen, en kondigde zelfs aan dat het nieuwe bloed, als test, met een drone zou worden aangevoerd. Volledigheidshalve voegde hij er aan toe dat er geen illegale radio-opnames zouden worden vervoerd op die manier. De kustwacht aan de Kanaalkom kon gerust verder wachten!>

Stem zonder stem

“Er is beweging” meldde DJ Terriër plots vanuit het radioveld, ergens in een stad in Vlaanderen, met een Stadsradio. Het krantennieuws van mei van dit jaar werd nogmaals bevestigd, de stemloze Frank de Laet zou eind oktober nog eens comeback doen. Deze keer met meer dan een reportage: een tweedaags totaalprogramma voor het goede doel, ouders die kinderen met kanker ondersteunen.

Frank zou daarmee in de voetsporen treden van Jamie Dupree, een radioreporter die sedert 1983 politiek nieuws bracht in Amerika. Hij sukkelde met een tongziekte, techniek gaf hem een aangepaste stem om weer reporter te worden. De Laet zou de eerste stemloze presentator worden, met hulp van vrienden. Bij leven en welzijn, want zijn ziekte zaait uit, zijn initiatief was dan ook zeer moedig.

Betaalde klinkers

“Vrouwelijke radiomakers moeten de diepe, autoritatieve, toon van de mannelijke collega’s overnemen” zei de Engelse en vrouwelijke professor Mary Beard. Zij bedoelde het radiosucces van diepe stemmen, die ook bij vrouwen de meest succesvolle waren. Een kleine test bij de huidige presentatoren en hun sidekicks gaf haar gelijk, zowel bij mannen als vrouwen: het mocht véél dieper!

“Hoe zit het met het onderzoek naar betaalde info op de VRT?” vroeg Svengaboy op de urgentielijn, onderweg op het voetbalveld in Jette waar hij twee keer kampioen werd. “Het enige wat wij vinden is dat er tijdens de programma’s van Walter Capiau vroeger wel eens een klinker werd gekocht” zei Klodder. Hij zei er niet bij dat het zonder factuur was geweest, het verhaal was al zwart genoeg.

De zaalopwarmer

“Die Capiau dronk vroeger ook letters weg in Hoger Lager” zei een bericht op YouTube, gepost door ‘drankorgel’. “Ik ga het zeggen Walter” riep Yvonne Verbeeck toen. Zij was op 98-jarige leeftijd al Hoger gegaan, en was daar ondertussen toch 100 geworden. “Kom een Maeske drinken bij mij” zei Yvonneke, met een stem als die van Filomeentje.

De volgende ochtend  werd gemeld dat Capiau niet terugkeerde naar Lager, hij zou zijn shows voortaan doen in het Eeuwige Rad van Fortuin. “Als hij maar geen Kinderacademie doet” riep Mike Verdrengh, “hij kuste daar kinderen op de mond”. Mike had onmiddellijk ingegrepen, vooral omdat hij Capiau al kende van toen hij 20 jaar eerder nog zaalopwarmer was voor het Rad van Mike.

Beep Beep

Mike had de hele BRT gezien, van voren en van achteren. Hij wist hoe het zat. Kon iemand zich inbeelden dat hij op een receptie, onder een stadhuis, een ijsblokje in de open bloes van een opdringerige fan zou laten vallen? Neen toch? Stel immers eens dat die vrouw de echtgenote van de burgemeester zelf zou zijn? Neen, zoiets kon niet, Mike kende enkel brave media.

Daarna weerklonken er piepjes, of waren het biepjes? “Beep-Beep komt hier al 37 jaar lang, elk uur, als een Roadrunner voorbij” zei de voorzitster van Gaver Omroep. Het was niet duidelijk of dat nu dieper vrouwelijk of meer mannelijk moest klinken. Wij biepen enkel tussen twee verkiezingsrondes in, zei radio Tequila, die voor alle zekerheid met een week vertraging politiek live gingen op de radio.

BBQ binnen en buiten

“Dat is toch nog zo erg niet als een gratis tweede zender zonder geld” zong Radio Melinda, vrij naar Bobbejaan Schoepen. Svengaboy had de radiowereld hervormd, hij had actieve lokale radio’s afgeschaft om plaats te maken voor omroepen die een extra frequentie niet helemaal konden betalen. Melinda deed daarom een schlagerfestival, beter dan een fundraising, zeker na TOPradio.

“Is er nog steeds geen nieuws van de VRT?” vroeg Svengaboy, dit keer via de speciale rode lijn, waarop enkel het paleis mocht terugbellen, als Jurgen Verstreken nog eens iets moest vragen voor TOPradio. “De VRT ontkent, het kabinet van de nieuwsdienst heeft geen inmenging in de financiële dossiers” zei Klodder. Ze bedoelden dat een BBQ buiten meer kost dan binnen, in Brussel én in Jette.

Cybergoal

Het regende ondertussen scheldwoorden op sociale media. Een politieke partij vroeg al een audit naar het ‘fake nieuws’ van de VRT. Zij konden het weten, zij kenden de bron van nieuwsstad, en wisten goed hoe men, gratis, zoveel mogelijk in beeld konden komen. “Ochgot!” riepen de Vlaamse jongeren, “het nieuws interesseert ons steeds minder.” Geen Zevende Dag. Nu niet Twitteren. Nooit.

Daarop waren gepeste cybers het beu. Het moesten niet altijd voetballers zijn die Instagram inpalmden met nieuwe gebaren, tenzij het Svengaboy zelf zou zijn, met eigen beelden als kampioen? Hartjes van Dries Mertens, opgestoken vingers van Kevin De Bruyne, het was passé. Vodafone lanceerde een Cyber Bullying campagne, onze BV’s kruisten de armen. Basta. Hart tegen hard.

Volgen, niet luisteren

Er kwam reactie vanuit Amerika. Honderdduizenden anti-Troemp fans maakten het stopteken tegen de naam van de antipest-organisatie zélf. ‘Make Belgium Great again?’, vroegen ze. Dat klonk als een hellhole, in een land dat al groot was zónder een pet met slogan. De dochter van senator McCain had dat onlangs toch nog duidelijk gemaakt? Op radio en televisie! Media vergaten blijkbaar snel.

Even later was een lezer ontevreden met een vertaalde titel. “In het originele artikel staat monitoring of tracking” reageerde de lezer. “Niet: afluisteren”. Terecht. Ondanks een poging tot uitleg was het volgen van luistergedrag nog altijd geen afluisteren. Het zou anders nogal een bom worden in een volgende CIM, eventueel CIM-RAM, en zeker met de Russische RIM-Ram dezer dagen in Nederland!<

Mooyzon

De lezer gebruikte voor zijn profiel echter een foto van de Iers-Britse acteur Richard Todd, en als (eigen)naam een landelijke kuststreek, die ook geheime site was voor militaire experimenten. Een cyberaanslag! JoeFM stuurde iedereen naar een laboratorium, om te reageren op de TOPzoveel lijst. De ADHD-Top van Joe-hnny’s? Scorpio legde de Leuvense kandidaten nog op de Tobback-rooster.

Tenslotte mocht Felix Meurders spijkers met koppen blijven slaan, hij had ooit de spijker van Frits Spits ontdekt. Mooi zo, zei Mooyzo. Ze deden een geste naar herfst-gepeste luisteraars, en bleven iedereen op de website verwelkomen met ‘Jouw Zomer Wordt Mooi’. Radiowarmte was méér dan Studio Brussel, of de landelijke Week van DAB+ in november, waar de zon niet voor iedereen scheen.

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Kolder en Klodder – 43 (video) 'The number song' Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Tellen tot 85%  “Hoeveel radio’s zijn er eigenlijk, alles bij elkaar?” vroeg Svengaboy ...
Kolder en Klodder – 42 (video) 'The chicken in black' Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Blue is the colour “Rusland kiest voor DRUM+” zei Klodder lachend. De digitale band veroverd...
Kolder en Klodder – 41 (video) Man of the world Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Fiets in de media “Moeten wij niets klaarmaken voor een bezoek van de minister aan de Intern...
Kolder en Klodder – 40 (video) 'Vibrations' Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Goeiemorgen Morgen Die maandag op de dienst Mediacontrole. Kolder zei “Goeiemorgen”. “Morgen...
Kolder en Klodder – 39 (video) 'Never my love' Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen De ZES van Claudia “Hebt ge al iets gehoord van de minister?” vroeg Klodder toen zijn bazin ...
Kolder en Klodder – 38 (video) ‘Sisters o sisters’ Satirische Kijk-op-Media, met de meest Subjectieve Mening van Hugo van Vlaenderen Salami tussen de boterham De week was begonnen met verschillende muziek op compleet dezelfde...
Deel of print dit artikel
Spotlight
TVV Sound
TVV Sound

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
De Playa Papers – 14 (audio & Baffle 22)
Het vinylmoment van Manneke Pop – 38 (video)
Nostalgische column Hans Knot – 41 (video)
Dick is (nog steeds) radio actief (3)
Geen plaatje maar weer (32)
Kicken op radio en zo (16)
Sluiten