Kinderen zullen het nooit meer ervaren

Op zoek naar de juiste foto in mijn immense, halve eeuw oude archief van papieren foto’s, dia’s (wat was dat ook al weer?) en gedigitaliseerde exemplaren kwam ik enkele opnames tegen die me meteen terugvoeren naar heel lang geleden. Wat heet. Ik stapte opnieuw de drempel over van… platenzaken.

De meeste kinderen van nu zullen hoogstwaarschijnlijk nooit het gevoel kennen dat hele generaties uit de twintigste eeuw wél kenden. Het zoeken naar muziek in deze of gene lokale platenzaak. Zonder muziek geen radio. Geen radio zonder muziek. Het is als een weegschaal. Het ene houdt het andere in evenwicht.

Eerst was je luisteraar en daarom kocht je platen. Later ging je zelf programma’s maken en ook daarom kocht je platen. Want bij de zender waar je werkte hadden ze enkel gratis plugplaten van obscure artiesten, ofwel waren de betere exemplaren ‘geleend’ of  gestolen. Je bracht dus steevast je eigen muziek mee naar de studio. Omdat dit toen nog mocht. Ook dat is iets wat onze kinderen nooit meer zullen ervaren.

De tijd dat je die muziek kon vastpakken, er aan kon ruiken, er kon naar kijken. Je kocht niet enkel platen, maar ook kunstwerkjes, een gevoel. Je ontmoette mensen, je trok op avontuur. Soms duurde het een dag, maar dan had je ook wat beleefd.

Muziek aanschaffen is tegenwoordig meestal gestript tot de essentie. Je wil het? Een paar muisklikken verder heb je het. Er gaat niks aan vooraf, er is geen verhaal, geen reis heen en terug, geen sfeer, enkel nog resultaat. Platenzaken, zonder Google Maps en consorten vind je ze niet meer. Uit alle kleine dorpjes en provinciesteden zijn ze verdwenen.

Zoals je nooit meer op restaurant zou gaan en enkel nog diepvriesmaaltijden zou eten die de postbode bij je in de brievenbus stopt. Om over na te denken!

Getekend: JL Bostyn

Deel dit artikel
TVV Sound

Eén gedachte over “Kinderen zullen het nooit meer ervaren

  • do 9 nov 2017 om 17:36
    Permalink

    Inderdaad,waar is de tijd dat bijna iedere gemeente zijn eigen platenwinkel bezat , je kon er met de eigenaars praten over nieuwe platen,ze beluisteren,de “Billboard”inkijken rustig keuvelen met collega Dj’S, mijn zakgeld ging er regelmatig mee over de toog….
    Als liefhebber van zwarte muziek, schuimde ik wekelijks de importzaken in Brussel af, op zoek naar titels die ik op zaterdagavond hoorde in “The Stones” in Hekelgem in de jaren 70 de tempel in de streek voor soul,disco,funk en de betere
    dansplaten in het genre.
    Het sfeertje mis ik wel,de lp’s, 12- inches en singles, heb ik gelukkig nog in mijn platenkast liggen !

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *