fbpx

RadioVisie

  • .
    .
TVV Sound

Kicken op radio en zo – 87

Genee, Gijp en Derksen, het échte verhaal

Het is maandagavond, even na acht uur. Het tijdstip dat ik altijd al een beetje onrustig word. Dadelijk komen mijn vrienden namelijk op TV. Dat ze over voetbal praten vind ik helemaal niet zo erg, ik mag hun zó graag en heb al zó vaak om ze moeten lachen dat ze onderdeel geworden zijn van mijn vaste routine. Tot vanavond. En misschien zelfs voorgoed verdwenen uit mijn leven. Hoe heeft dit zó kunnen ontsporen? Ik denk dat ik als amateurpsycholoog en ervaringsdeskundige met ongezouten je mening uiten de oorzaak weet.

René van der Gijp begon zijn carrière als analist ooit, bijna vijftien jaar geleden, in mijn ochtendshow Kicken Wordt Wakker! bij Radio Veronica. Op maandagochtend gaf hij steevast om 08:15 uur zijn visie op het voetbalweekend, telefonisch. Het groeide uit tot een ware hit. En ook iedereen uit het voetbalwereldje luisterde steevast, van Jack van Gelder tot Mark van Bommel. Allemaal wilden ze weten wat Gijp nou weer te vertellen had aan analyses en anekdotes. Ik heb René vaak ook in de studio mogen ontvangen en leerde hem kennen als een uiterst gevoelige en sympathieke man. Wel iemand die graag vantevoren wilde weten hoe & wat. Je moest hem niet ineens verrassen met iets wat vantevoren niet even bekend was gemaakt. Dan lachte ie het weg maar je voelde dat het hem niet zinde.

Wilfred Genee heb ik in mijn leven één keer ontmoet, toen ik eens te gast was bij zijn programma op vrijdagmiddag bij BNR om over mijn burn-outs te praten. Hij leek kleiner dan op TV en was ook toen vlijmscherp in zijn vragen en vroeg zich af hoe je nou in godsnaam twee keer een burn-out kon krijgen. In de jaren erna heb ik regelmatig, net als veel andere mediamensen, contact met hem via de app.

Wat me altijd al opviel is dat hij een keiharde werker is, die zijn hand niet omdraait voor een vijftal radioshows per week, een gezin met twee kleine kinderen én als het moet de hele week op TV. Nu nog effe knallen is / was zijn motto. Ik heb hem dan ook eens een tijdje terug gewaarschuwd dat een mens maar een bepaald aantal indrukken per dag aan kan, voordat je het weet is ook jouw emmertje vol.

Derksen heb ik hooguit één keer aan de telefoon gehad in mijn toenmalige ochtendshow. Maar ik kan wel, na honderden afleveringen van Veronica/Voetbal Inside stellen dat ik de heren goed heb leren kennen. En volgens mij is er een gemene deler waarom dit zo godsgruwelijk uit de klauwen is gelopen: onveiligheid. Ga maar na wat die gasten de afgelopen jaren allemaal meegemaakt hebben. Derksen die serieus beveiliging nodig had nadat hij zich de woede van veel Turken in Nederland op de hals had gehaald door het land een kutland te noemen.

Nooit meer naar een stadion kan. Gijp die een taxi pakt van en naar de parkeergarage als hij ergens gaat uit eten, uit angst om belaagd te worden door een fan of gek. Een inbraak had in zijn eigen huis en later aangevallen werd op zijn eigen oprit door een aantal gasten met een masker, die met een hamer op zijn autoruiten insloegen. En Genee die sinds het hele gebeuren op Twitter de hele dag voor rotte vis wordt uitgemaakt en blijkbaar niks meer goed kan doen.

Tel daarbij op ook nog eens het feit dat mijn vrienden al maanden een TV show moesten vullen zonder dat de bal uberhaupt rolde. En dat zonder publiek. Kost allemaal extra energie en hoezeer ze ook hun schouders ophalen bij zoveel onveilige situaties als bedreiging, inbraak en poging tot beroving, dit laat geen enkel mens koud. En Gijp en Derksen durven ook zo uitgesproken te zijn omdat ze steevast in een veilige setting aan tafel zitten. Zelf meebeslissen over wie er tussenin mocht komen zitten. Hooguit een handjevol vertrouwelingen: Jan Boskamp, Hans Kraaij Jr, Valentijn Driessen en Wim Kieft.

De rest moet allemaal op afstand aan de bar of aan het inmiddels beruchte tafeltje. Je zag het ook in die racisme uitzending van vorige week maandag: een en al nervositeit aan tafel. Onrust. Dit was zó een cultuurshock voor die gasten dat het enorm veel spanning opleverde. Gijp probeerde zich eruit te redden door te zeggen ‘ik ben het met iedereen eens’, maar zijn ogen spraken vuur. Pas toen halverwege het fragment uit Ladies Night getoond werd ontdooide de boel een beetje en zag je iedereen zichtbaar geraakt elkaar weer vinden door het verdriet in de ogen van de getoonde voetballer.

En is dat niet waar het allemaal om draait in deze racisme discussie: angst. Onveiligheid. Je aangevallen voelen. Met automatisch de reactie dat je denkt dat je je moet gaan verdedigen. Van je af slaan. Wanneer wordt dát thema nou eens belicht in de media. We lopen elkaar maar proberen te overtuigen van ons gelijk, maar dat is eigenlijk alleen maar een muur die we voor onze angst proberen op te trekken. We maken elkaar alleen maar banger door zo tekeer te gaan. En met zoveel showrubrieken, nieuwsprogramma’s, kranten en talkshows die gevuld moeten worden blijven we het monster genaamd angst maar voeden. Totdat de angst zó groot wordt dat de bom barst.

Als je dus al op je tandvlees loopt, een hoop narigheid hebt meegemaakt het afgelopen jaar (vergeet het coronavirus niet) en voor een bedrijf werkt waar het op z’n zachtst gezegd nooit rustig is (Talpa) dan is het bijna niet raar dat dit uitmondt in een fikse onderlinge ruzie. Wat ze alle drie zouden moeten doen is minimaal 4 tot 6 weken helemaal niks! Alle acties die ze nu individueel van elkaar doen is allemaal gericht op spanning kwijtraken. Je verhaal doen.

Maar het werkt averechts, het lucht even op en even later begint het circus weer helemaal opnieuw. Net als voor mij de afgelopen jaren het schrijven van deze columns eventjes rust bracht, omdat ik mijn frustraties in en over de radiowereld kon delen. Maar ook daar zit een andere kant aan: zodra het gelezen wordt en de reacties komen op gang dan is de spanning weer terug. Moet je je gaan verdedigen of uitleggen. Met soms ook bedreigingen aan toe.

Ik durf hier best toe te geven dat het voetbalpraatprogramma Veronica Inside waar nu zoveel om te doen is mede de inspiratie is geweest voor mij om een jaar of zes geleden te beginnen met het schrijven van radiocolumns. Doordat zij zich zo uitgesproken durfden te uiten over het voetbal, durfde ik dat over de radio. En dat heeft behoorlijk wat in gang gezet. Hopelijk blijven ze dit ook doen, na een welverdiende, lange vakantie.

En als ik John de Mol was zou ik me toch eens even achterop mijn hoofd krabben: heb ik niet teveel van die gasten gevraagd, door ze zolang uit te melken bijna tot aan een EK finale aan toe die nooit kwam? En hoevaak hoorde je ze op TV niet klagen dat de show te lang duurde, tot 22:30 uur Het aloude verhaaltje in Hilversum: persen wat je kan, totdat de sinaasappels helemaal leeg zijn en je de schillen weg kunt gooien. Hopelijk is er nog wat sap over bij mijn drie vrienden. Mis ze nu al.

Patrick Kicken


Amptec
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Kicken op radio en zo – 90

Hoe de Nederlandse radio de boot mist met TikTok Dat de Nederlandse radiostations op z’n Lees verder

Kicken op radio en zo – 86

Mijn dagelijkse gevecht met Omniplayer Een van de redenen waarom ik het eind 2015 ook Lees verder

Kicken op radio en zo – 85

Mijn dagen met Daniël Dekker Er heeft weer eens een radiotransfer van formaat plaatsgevonden. Daniël Lees verder

Kicken op radio en zo – 83

Ontslagen bij Talpa, wat nu? Van de week was het dan zover. De langverwachte ontslagronde Lees verder

Kicken op radio en zo – 82

De missers van Talpa Radio Het zijn zware tijden voor de radio. En dus zeker Lees verder

Kicken op radio en zo – 81

Waarom de NTR beter kan stoppen met Dream School Wat?! Gaat Kicken zich ineens in Lees verder

Kicken op radio en zo – 80 (audio & video)

Dave Donkervoort, ouderwets vakmanschap Ik weet dat er lezers zijn die vinden dat ik me Lees verder

Kicken op radio en zo – 79

Arme Mark Labrand, arme Coen Swijnenberg Alsof de coronatijd nog niet verdrietig genoeg is, is Lees verder

Inschrijven
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Meer in nederland, tv
Het radiodagboek van 1 juli – 183 (audio)

Blad 534: Xavier, Eregalerij en Leen

Het is vandaag 30 juni… 1995 (audio)

Het radiodagboek van 30 juni – 182 (audio)

Blad 533: Mi Amigo, PROS en SLAM! (video)

Kicken op radio en zo – 86

Sluiten