fbpx

RadioVisie

  • .
    TVV Sound
    .

Kicken op radio en zo (49)

Alhoewel de titel van dit schrijfsel doet vermoeden dat ik hier een boekje open ga doen over het gebruik van verdovende middelen bij radiodiscjockeys is dit niet het geval. Het zal er wellicht in een bijzin in voorkomen, maar de strekking van dit verhaal gaat veel verder. Ik hoop dat het een wakeup call is voor de radiomensen zelf maar ook meer begrip oplevert bij (HR) managers over dat soms rare gedrag van het talent dat dagelijks op de radio te horen is en online en op televisie te zien is.

Het is in binnenkort vier jaar geleden dat ik voor het laatst dagelijks landelijk op de radio te horen was. Half september 2015 deed ik mijn laatste middagshow op Radio Veronica. Mede door alle online activiteiten sinds de jaren ’90 en gekke stunts met veel free publicity heb ik een aardig bekende naam opgebouwd waardoor ik nog steeds kan rekenen op ‘speciale aandacht’ als ik ergens zeg hoe ik heet of een pakketje op mijn eigen naam laat aankomen. (Jij bent toch die jongen van de radio?)

Leuk voor je hoor ik je denken maar mij maakt het regelmatig bang. Bang dat ik weer in hetzelfde gedrag terugval als toen ik op de top van mijn carrière was. Want het doet iets met je als je herkend wordt, op een podium staat voor duizend mensen te draaien of een radioprogramma presenteert waarvan je weet dat er honderdduizenden mensen naar zitten te luisteren. Ik heb een tijdje gesprekken bij een ‘artiestencoach’ gevoerd (Daisy Gubbels is haar naam) om erachter te komen wat dat nou precies is waardoor je je het ene moment werkelijke euforisch voelt en een dag of soms zelfs een uur later down. Het heeft allemaal te maken met de chemie van ons brein. Volgens Daisy is het gedrag bij veel bekende artiesten, vloggers, discjockeys en presentatoren te vergelijken met iemand met een heroïneverslaving.

Op het moment dat je zo in de belangstelling staat vuurt je brein allerlei heerlijke stofjes af. Dopamine en serotine. Deze horen bij het beloningssysteem van de hersenen. Vergelijk het met een knuffel van iemand waar je van houdt, een schouderklopje van je baas of het bericht dat je 100.000 euro hebt gewonnen in de Staatsloterij. Dit is natuurlijk heerlijk en zorgt er ook voor dat je op de momenten dat je moet presteren helemaal aan staat en vol zelfvertrouwen je ding kunt doen. Alleen een probleem: het lichaam maakt maar een bepaalde hoeveelheid van deze stofjes aan en dan zijn ze op. Er is geen oneindige voorraad van.

Bij een dopaminetekort kun je raar gedrag gaan vertonen en zelfs in een psychose raken, dat je dingen gaat zien en horen die er niet zijn. Dit verklaart misschien waarom er in de radiowereld zoveel achterdocht is onder ‘de sterren’ en het moeilijk is om er een heel hecht team van te maken. Ook komt er na zo’n heerlijke overdosis dopamine in je brein natuurlijk de onvermijdelijke low. Deejays die ieder weekend op een podium staan zullen het herkennen, de zondag na het draaien hang je vaak maar wat half depressief op de bank. Presentator Filemon Wesselink heeft in zijn TV reeks ‘Fuck me I’m famous’hier trouwens ook uitgebreid bij stilgestaan, waar ik voor het eerst kennismaakte met het fenomeen artiestenpsychologie en de werking op het brein van dat grote podium.

Wat ook een veelgezien fenomeen is is dat deejays dan maar dat beloningssysteem gaan proberen te activeren op de momenten dat ze niet on-air of on stage zijn door foto’s en video’s te posten van zichzelf op Instagram, om veel likes te scoren. Hup daar zijn de stofjes weer. En als dat uitgewerkt is ligt het natuurlijk altijd op de loer om de drugsdealer om de hoek even te appen voor een zakje cocaïne of speed. Ik hield het bij een extra shoarmaschotel laat op de avond om hetzelfde effect te creëren maar het likes scoren met grappige content op Facebook is mij natuurlijk ook niet vreemd.

Er is ook een verhaal bekend van een radiodeejay die na zijn dagelijkse radioshow altijd even een rondje gaat ‘paraderen’ door het pand om zo dat lekkere gevoel nog even vast te houden. Deejays die met een jas aan met het logo van hun radiozender op een druk terras gaan zitten in de hoop zo herkend te worden.

Of die discjockey die het eigenlijk wel normaal zou vinden als er een zeppelin met zijn hoofd erop boven Amsterdam zou circuleren ter promotie van zijn radioshow. Allemaal begrijpelijk vanuit het ‘junkiegedrag’ dat een heroïneverslaafde ook vertoond, op jacht naar zijn volgende shot. Om maar te zwijgen wat het doet met je liefdesrelatie als je constant hunkert naar die speciale aandacht.

Ik zou dan op z’n minst willen pleiten dat iedere manager die te maken heeft met mensen die in grote belangstelling staan eens kennis nemen van deze zaken en wellicht zelfs wat expertise inwinnen om dit te begeleiden. Natuurlijk is niet iedereen verslavingsgevoelig, maar een beetje begeleiding op dit gebied bij mensen die op jonge leeftijd al schitteren met hun talent zou zeker geen onnodige luxe zijn. Het zou mij in ieder geval als 21 jarige jongen die ineens bij de landelijke radio zat hebben behoed om maar overal ja op te zeggen, zodat ik niet 20 jaar later met een dopaminetekort zat waardoor ik mijn koptelefoon en microfoon in de wilgen moest hangen. 

Als je kijkt naar de lijst met écht grote artiesten die vroegtijd gestorven zijn is het sowieso geen slecht idee om eens in de zoveel tijd eens stil te staan bij het feit dat dit jou ook kan overkomen. Prince, George Michael, Amy Winehouse, André Hazes, Michael Jackson, Whitney Houston en de zelfmoord van de zanger van Linkin Park. Allemaal recente voorbeelden van mensen die geen gelukkige oude dag gegund was. Of neem een Hennie Huisman, die ook niet meer zonder die speciale aandacht kán.

Ik hou mijn hart dan ook vast wat er in de toekomst bijvoorbeeld kan gebeuren met iemand als Giel Beelen, die toch ook niet vies is van een beetje aandacht en na Edwin Evers de bekendste deejay van Nederland is. Iedere scheet die hij laat staat in De Telegraaf. Laat je niet opgebruiken door de media die je daarna net zo makkelijk, als je programma ooit stopt, als een leeggewrongen handdoek in de hoek smijten.

Geen nazorg, zoek het maar uit met je bekendheid. En waak voor het junkiegedrag wat al die aandacht met zich meebrengt. Je ziet dat mensen met een stabiele thuisbasis, zoals Gerard Ekdom, hier beter mee om lijken te gaan. Maar ook hier ligt het op de loer, de hunkering naar aandacht, om maar te zwijgen over wat het met de kinderen doet, die al op vroege leeftijd leren dat volop in de belangstelling staan het hoogst haalbare is in het leven.

° Patrick Kicken – Spreekbuis.nl


TVV Sound
Spotlight
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Timur, Coen en de telefoontjes Het zal je niet ontgaan zijn. Timur Perlin, deejay bij
Mijn naam is Gerard Ekdom Ik zit in de bioscoopzaal bij een filmpremière met veel
Waarom de nieuwe ochtendshow van 100% NL niet aanslaat De nieuwe ochtendshow van Barry Paf
De nieuwe ochtendshow van Barry Paf en Patricia van Liemt bij ‘s lands meest oranje
Het is iets wat je als radiomaker ontzettend trots maakt. Dat wat je zit uit
Ik had een afspraak bij een wegrestaurant, in verband met eventuele deelname aan een tv-programma.
Radiomakers en hun mobieltje Ruud de Wild riep laatst dat jonge radiomakers er niks tot
Podcasten is vrijwilligerswerk Nu podcasting zo in de lift zit gaan ineens allerlei tweedehands autoverkopers

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Kolder en Klodder – 87 (video)

(Ver)Meer Mi Amigo verhalen – 2 (audio)

Nostalgische column Hans Knot – 82 (audio)

Dick is (nog steeds) radio actief (46)

Plaatje maar weer – 56 (video)

De Coverack Dossiers (17)

Sluiten