fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

JLB gaat (soms) naar zee – 35 (video)

Mijn radioleven is heel duaal. Ik heb er altijd over geschreven, bij momenten heb ik ook radio gemaakt. Beide waren even leuk om te doen en overal heb ik de complete doorsnee van wat er bestaat aan karakters en talenten op de wereld, ontmoet. Velen zijn goede kennissen gebleven, uitstekende vrienden heb ik er aan overgehouden en af en toe liep ik ook iemand tegen het lijf waarvoor ik binnen de vijf seconden de grootste bewondering had.

Jos Knaepen was er één van. Onopvallend opvallend. Uitstraling te over en toch onzichtbaar. Présence, geen attitude. Ook hij was ‘duaal’ bezig; gedrukte media en geluid. Hij zocht én vond zijn passie in zowel de fotografie als in de muziek. Jammer, maar ik weet zeker dat zijn naam niet bij iedereen onmiddellijk een belletje doet rinkelen. Toch is de man tot in de verste buitenlanden bekend, beroemd en geëerd. Met hem heb ik heel even mogen samenwerken. Te kort om goed te zijn. Jos is immers gestorven in oktober 2016, net 71 geworden.

Jammer dat ze hierboven, hieronder of waar dan ook (of niet), nooit een onderscheid maken wie het eerst moet gaan. Als die super getalenteerde mensen bijvoorbeeld nog heel even mochten terugkeren? De gedachte kwam bij me op toen ik woensdag, na het sneeuwruimen, even moest gaan zitten. Dat doe ik nooit zomaar, iedere seconde is kostbaar, dus ploegde ik maar weer eens door de hoop tijdschriften die nog gecatalogeerd moeten worden. En zo kwam Jos Knaepen ook weer voorbij.

Ik kende hem al veel langer, vooral van zijn werk als fotograaf. Jazzfotograaf par excellence. De man uit Geetbets ontdekte de muziek op zijn zeventiende. In dezelfde periode begon hij ook te fotograferen, eerst in de sport bij Het Nieuwsblad. Halfweg de jaren 80 liet hij de krant voor wat ze was en legde zich toe op zijn grote liefde: de jazz. Hij stond mee aan de wieg van het blad ‘Jazzmozaïek’ en was sinds 2001 de vaste jazzfotograaf van Knack.

Hij groeide wereldwijd uit tot een begrip in de jazzfotografie. Buiten België wisten weinigen zijn echte naam: iedereen kende hem als ‘The Jazzman’, ook de grootste artiesten. Tijdens zijn carrière legde hij zowat alle grootheden van de jazz vast op de gevoelige plaat, van Wynton Marsalis over Wayne Shorter tot Sonny Rollins.

Hij publiceerde in het gerenommeerde jazztijdschrift ‘Down Beat’, had in 2008 een solo-expo in Kansas City, en zijn foto’s werden gebruikt door Carnegie Hall en het Smithsonian Institute. In 2014 won hij de SABAM Jazz Award voor zijn inzet voor de jazz.

Jos had stijl, klasse en tegelijk koesterde hij een charmante slordigheid. Zijn zwarte baret was zijn handelsmerk, zijn camera hield hij steevast in de nabijheid van alle groten der aarde. Zonder camera was Jos onvolledig. Hij werd gerespecteerd, was gerenommeerd en erg gedreven. Een vriend van Toots Thielemans ook. Was de ‘ket’ in Amerika super bekend omwille van zijn muziek en zijn mondharmonica, Jos had er dezelfde status als fotograaf.

Hij fotografeerde niet enkel jazzmuzikanten, hij koesterde ook het genre. Om zijn eigen woorden te gebruiken: “Ik luister altijd naar jazz. 24 uur op 24, thuis, in de auto, op het werk. Alleen maar jazz. hoofdzakelijk de grote standards uit de jaren ’60. Natuurlijk luister ik ook soms naar actuele creaties, maar ik moet toegeven dat dit niet mijn cup of tea is.”


“Ik beluister Bill Evans, Gerry Mulligan, de oude … Ik beluister geen free jazz, zelfs Ornette Coleman, die ik nochtans een groot musicus vind… Het is een muziek die mij niet aanspreekt. Als ik naar muziek luister moet ik een melodie voelen. In de free jazz vind ik deze niet terug. Ik begrijp dat je moet evolueren in de jazz… maar ik blijf liever ter plaatse trappelen”.

Iemand met die klasse die komt werken voor het radiostation waar je op dat bent moment de coördinator van bent, da’s een jongensdroom die in vervulling gaat. Vooral omdat ik zelf ook een vleugje jazz nooit afsla.* Het was 2013 toen collega-programmamaker Rik Scherpenberg mij voorstelde om eens bij The Jazzman te polsen of hij soms ook een show voor Radio 19 wilde maken. Kijk, daar zeg je uiteraard geen néé tegen. En zo geschiedde, grote bekende naam (overal en minder in eigen land), aan boord van een enthousiaste webradio.

En Jos Knaepen werd beluisterd, vooral omdat Radio 19 een Engelstalige programmering had in de avond-en nachtelijke uren, bedoeld om ook internationaal een poot aan de grond te krijgen. Met een naam als Jos Knapen in het schema, kon dat enkel beter worden. Met hem op de medewerkerslijst werd 19 nog een stuk volwassener. Toen heb ik hem heel even beter leren kennen. Die eer, dat genoegen, die bewondering nemen ze me nooit meer af. Merçi Jos!

* Spitant detail: één van de betere Amerikaanse ‘jazzzenders’ die ook ruime aandacht heeft voor big bands, is het… Russische 1 Jazz RU . Gratis tip, om het zelf eens te proberen!


TVV Sound
TVV Sound
Yesterdayland
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Naar aanleiding van het overlijden van een oud-medewerker van RadioVisie en in meer algemene zeezenderkringen,
Het is eind februari 2019 exact vijftig jaar geleden dat ik mijn eerste artikel over
Slikmoment gisterennamiddag op radio. The Carpenters en hun ‘Yesterday Once More’ knalden uit de luidspreker
Mark Zuckerberg maakt zich zorgen om mij. Dat liet hij zelfs hoogstpersoonlijk weten. Afijn, niet
De voorbije weken kwam de ‘Joepie Top 50’ een aantal keer voorbij. De eerste aflevering
Ik heb grenzen nooit vreemd gevonden. Ik woon dan ook ik een grensgebied. Uit het
JLB is voor één keer ook echt naar zee. Na achttien maanden zonder vakantie, kan
Ik heb deze ochtend de kalenders voor 2019 al klaar gelegd. Morgen ga ik ze

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Het vinyloment van Manneke Pop – slot (video)

Nostalgische column Hans Knot – 56 (audio)

Dick is (nog steeds) radio-actief – 20 (audio)

Plaatje maar weer – 45 (video)

Kicken op radio en zo (33)

Kolder en Klodder – 60 (video)

Sluiten