fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

JLB gaat (soms) naar zee – 29 (audio)

De ‘Playa Papers’ zitten opnieuw veilig opgeborgen. Een nieuwe reeks columms met de voorlopige werktitel; ‘Toen de radio een visie kreeg’, is in de maak. Tijdens deze ‘pauze’ gaat ‘JLB (soms) even naar zee’. Opnieuw. 

Het was eind 1973. Ik werkte, na mijn legerdienst, alweer enkele maanden in het postkantoor van Menen. Er was net een nachtdienst gecreëerd. Om 22:00 uur moest je tot de volgende ochtend, iets na 05:00 uur post sorteren per ronde. Helemaal in je eentje.

Een vervelende job die dan ook steevast werd toebedeeld aan de nieuwkomers. Ieder om beurt werden we twee weken naar de nacht verbannen.Om het toch nog wat gezellig te maken nam ik mijn radio-cassetterecorder mee. De muziek zorgde voor afleiding, de tijd ging iets vlugger en je voelde je minder alleen. Een hele nacht brieven in de juiste, genummerde hokjes stoppen, was nu niet de reden waarvoor ik bij de post had gesolliciteerd.De radio voorkwam ook dat je vreemde geluiden hoorde. Het postkantoor, gebouwd in de negentiende eeuw, had heel veel houten vloeren en deuren die niet echt tochtvrij waren. Alles kraakte, piepte en rammelde. Niet dat ik bang was uitgevallen, na één vol jaar oostblok-gevaar bij de ‘ABL’ trotseren kon ik echt wel tegen een stootje.

Veel keuze had je toen niet op de nachtelijke radio. De nationale omroep BRT hield er om 23:40 uur mee op. Een vreemd tijdstip, maar dat had alles te maken met vakbondsafspraken. Het personeel mocht slechts een vast bepaald aantal uur werken en moést er dan mee ophouden. Radio Veronica was niet te ontvangen als het donker werd en naar Radio Noordzee Internationaal luisteren was al helemaal uit den boze wegens de nabijheid van de zender van France Inter uit Lille, nagenoeg op dezelfde golflengte. Radio Atlantis was net weer gestopt vanaf de MV Mi Amigo. De muren van het postgebouw waren bovendien ouderwets dik, er stak heel veel ijzer in het gebouw dat ook nog eens verlicht werd met massa’s TL-lampen. Allemaal nefast voor AM-ontvangst.

Gelukkig was er Radio Luxemburg. Loeihard te ontvangen met zijn 1.300.000 Watt. De Engelstalige programma’s waren na het verdwijnen van de Britse zeezenders gerestyled en lieten sedert 1968 perfecte popradio horen. Het signaal was evenwel niet altijd stabiel, fading was een bekend fenomeen bij de zender uit het Groot Hertogdom. Maar tot 03:00 uur kon er toch geluisterd worden. Ook toen gingen zij uit de lucht. Maar het was beter dan helemaal niks.

Tijdens mijn legerdienst in Lüdenscheid ging ik ’s avond vaak iets eten buiten de kazernemuren. Het leger liet ons niet verhongeren, maar meer positiefs kan ik echt niet bedenken over de keuken van kazerne De Leie (foto). Ik verdiende her en der wat bij met het installeren van radio-antennes, het tekenen van superhemden (generatiegenoten weten wat ik bedoel) en het verkopen van sigaretten. Die laatste konden wij goedkoop aanschaffen in de kazerne en duurder verkopen aan de Duitsers. Kortom, ik kon me echt wel enkele etentjes per week veroorloven.

Mijn favoriete schnitzel-tent werd uitgebaat door een vriendelijk koppel. Hij kwam oorspronkelijk uit Tüchersfeld, Beieren, zij uit Gilsdorf in het… Groot Hertogdom Luxemburg. Hun zoon, Marco was een technicus die voor RTL in Villa Louvigny werkte, de uitvalsbasis voor het complete Radio Luxemburg imperium. Die wetenschap was uiteraard niet in dovemansoren gevallen. Na mijn legerdienst had ik dan ook contact opgenomen met Marco.

We waren overeengekomen dat ik regelmatig een cassette voor hem zou opnemen met nederpop/beat muziek. Ik had toen al stapels elpees (vaak spotgoedkoop aangeschaft in de legerwinkels) en nog veel meer singles die ik van een bedrijf in Wevelgem kon kopen dat juke boxen verhuurde in cafés. In ruil kreeg ik van Marco cassettes met FM-opnames van 208-dj’s als Paul Burnett, Roger Day, Noël Edmunds, Tony Windsor en Bob Stewart. Zijn dagafsluiter bezorgt me nog steeds kippenvel (ik zet ‘m onderaan deze column). Geef me trouwens maar eens ongelijk als ik beweer dat dit het beste van het beste was wat toen op de radio was te horen. Je hoeft maar te klikken om je zelf te overtuigen.

° Radio Luxemburg compilatie van 19/10/1968


Mijn ‘donkere’ werkuren bij de post waren dan ook één en al gewijd aan Radio Luxemburg tot…  Op een nacht, je kan het ook heel vroeg in de ochtend noemen, werd er op één van de ramen, vlak tegen de achterdeur waarlangs het personeel binnenkwam, geklopt. Ik keek naar buiten en zag Walter Declercq staan, onze postmeester. Hij gebaarde me om open te doen, wat ik ook, heel omzichtig deed. Ik kreeg meteen twee complimenten. Enerzijds omdat ik niet lag te slapen, anderzijds omdat ik eerst voorzichtig had gekeken wie er op het raam had staan tikken. De ‘baas’ was extra vroeg begonnen om mij te controleren. 

Na nog enkele beleefdheden merkte hij mijn Philips-radiorecorder RR322 op, aangesloten met een stroomkabel op het elektriciteitsnet. Hij vroeg waarom dat zo was. Ik antwoordde eerlijk dat ik op die manier de batterijen niet hoefde te gebruiken, want die waren niet zo goedkoop. Het ding draaide op zes stuks van anderhalve Volt en vrat stroom in cassettemodus. Zijn reactie deed me eerst lachen. “Of ik wist dat ik daarvoor toestemming moest vragen, want ik gebruikte immers stroom van het kantoor. Van de overheid dus. En dat mocht niet zonder zijn fiat.” Hij bleek het te menen en zou er over nadenken wat daarvan de gevolgen zouden zijn. 

Een tijdlang hoorde ik niets van het voorval. Enkele weken later werd ik op ‘meneer Declercq’ zijn bureau ontboden. Hij had ernstig nagedacht over mijn ‘stroomdiefstal’ en was tot de conclusie gekomen dat ik uit onwetenheid had gehandeld. Hij was bereid om er de spons over te vegen als ik beloofde het niet meer te doen. Indien wel, dan mocht dat van hem, maar ik moest per twee weken nachtdienst 10 Belgische franken betalen. Misschien was ik blij, misschien boos, misschien in de war. Feit is dat ik nogal verslagen verder mijn reguliere dienst ging voorbereiden. 

Of het toeval was, waarschijnlijk wel, maar nadien heb ik nooit nog ‘de nacht gedraaid’. Of ik bereid zou zijn geweest om te betalen voor het gebruik van ‘staatseigendom’? Waarschijnlijk niet. Uiteindelijk waren batterijen ook niet onoverkomelijk duur en mijn onafhankelijkheid was me tenslotte een stuk dierbaarder. Walter Declercq, die ben ik nooit meer vergeten. Al vraag ik me nog steeds af hoe hij die 10 BEF zou hebben ‘verwoord’ in de boekhouding…  


TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
De zondag was altijd een hele speciale DX-dag voor mij. Nederland was dan piratenland. Beneden
DX, QLS en SINPO. Pardon? Geluwe is nog steeds een redelijk rustig dorp, in de
Iedere vrijdagavond werd ik een beetje 'Visser' Ad Visser kende ik nauwelijks van de radio,
Toen autoradio’s nog een dure optie waren  Je kan het je nauwelijks nog voorstellen, begin
Laat Gerard nog maar even op stal! De zomervakantie is of was in het land...
Ugo, de man van de witte ballonnen Schrijven is leuk. Columns zijn daarbij het summun.
Naar aanleiding van het overlijden van een oud-medewerker van RadioVisie en in meer algemene zeezenderkringen,
Het is eind februari 2019 exact vijftig jaar geleden dat ik mijn eerste artikel over

1
Reageer op dit artikel

avatar
1 Aantal reacties
0 Antwoorden op reacties
0 Volgers
 
Meest beantwoorde reactie
Artikel met de meeste reacties
1 Personen die reageerden
Pieter Van Banden Personen die recent reageerden
  Inschrijven  
Abonneren op
Pieter Van Banden
Lid

Mooi radioverhaal.Doet me terugdenken aan mijn eigen ervaring met precies hetzelfde probleem.Tijdens mijn legerdienst in Antwerpen (1969).Ik had toen een 7 transistor SOCOL transistor radiootje (MG-LG) én die doet het trouwens nog altijd is overigens Russisch fabricaat…onverslijtbaar!).
Hier zie je het toestelletje- https://www.bertibenis.it/Radio%20a%20transistor%20SOKOL.htm

Dat is een oplaadbaar radiootje met een (ronde) batterij van 9V.
In de kazerne (op de kamer waren er geen stopcontacten dus moest dat noodgedwongen in de waskamer gebeuren) mochten we absoluut GEEN stroom afnemen (of gebruiken).We werden daar op gewezen dat stroom van de staat was…Opladen was dus ten strengste verboden.Nu (platte gewone) batterijtjes van 9V waren duur in die tijd (en nu ook nog).Maar al vlug had ik daar wat op gevonden…We werkten met o.a.de PRC6 en PRC7 radio’s tijdens de oefeningen. Die zendt en ontvangsttoestellen verbruikten nogal veel stroom (dus véél batterij) bij gebruik.Als die ‘bijna leeg’ waren werden deze ingeleverd bij de TTR. Dus raakte ik op een bepaald moment bevriend met een SM die bij de TTR zat in de compagnie…Deze gaf mij tussendoor een bijna lege batterij. Voordeel was bij die (stokoude) toestellen dat ze nog werkten met buislampen én ze werkten met verschillende voltages (verschillende pinnetjes)…en ééntje daarvan was precies 9V.Met 2 stroomdraadjes was de link vlug gelegd, want de bijna lege batterijen gaven me meer dan genoeg stroom om de Socol op de kamer in werking te houden.En zo omzeilde ik het verbod om staatseigendom te stelen 😉

Meer in Column
Het vinylmoment van Manneke Pop – 48 (video)

Nostalgische column Hans Knot – 51 (video)

Dick is (nog steeds) radio actief – 13

Plaatje maar weer – 40 (video)

Kicken op radio en zo (26)

Kolder en Klodder – 53 (video)

Sluiten