JLB gaat soms naar zee (11) Zelfs de dood is een beauty contest

Leestijd: 3 minuten

Hoe je het ook draait of keert, het leven is (te) vaak een competitie. Gewild, ongewild, onbedoeld. Op school, in je beroeps- en privé leven. Ook de ultieme dag, die waarop je deze planeet definitief verlaat, is een beauty contest. Het moment waarop je begraven wordt, op welke wijze dan ook. Veel aanwezigen? Dan was je aardse passage geslaagd. Weinig mensen voor het eeuwige afscheid? Tja, dan zal je ook tijdens je leven waarschijnlijk weinig mensen blij gemaakt hebben. Het is geen hogere filosofie, geen doorgedreven logica, het is wat het is. Een simpele vaststelling, al sinds de eerste mensen begraven werden.

Veel volk op de been? Dan heb je iets betekend. Dan kan je een palmares voorleggen om U tegen te zeggen. Stel dat je jarenlang heel wat mensen hun brood hebt laten verdienen in jouw fabriek. Een grote menigte is gegarandeerd op jouw begrafenis. Nog beter is het als je in de showbizz jouw sporen hebt verdiend. Stel dat je een dozijn vedetten hun liedjes hebt laten opnemen in de beste studio van Europa. Dat je hun manager was. Dat je daar bovenop ook nog eens hun plaatjes uitgaf. En dat je er tot slot voor zorgde dat ze veelvuldig lovende pers kregen in het populairste muziekblad van je land. Meer nog, dat hun plaatjes eveneens tienduizenden keren verkocht werden omdat ze grijs gedraaid werden op de populairste radiozender van datzelfde land. Een station dat ook nog eens jouw eigendom was.


Lees verder onder de advertentie


Dan is de mensenmassa op jouw begrafenis toch niet te overzien? Dan moeten honderden mensen buiten de kerk, of waar dan ook, de afscheidsplechtigheid op grote tv-schermen volgen. De pers is massaal aanwezig. De tranen vloeien rijkelijk. De toespraken en afscheidsspeeches zijn indringend, gaan door merg en been. Logisch, want je hebt in je leven zoveel mensen geholpen, gesteund, blij gemaakt. Honderdduizenden hebben door jouw inzet, heldere kijk op de dingen en hard labeur geld verdiend, roem gekend, eindeloos veel mooie momenten beleefd. Dan wordt je bijgeschreven in de galerij der groten. Naast anderen die zorgden voor vermaak, vertier en vrolijkheid. Dan hoor je in het rijtje thuis van Jos Ghysen, Toots Tielemans, Marc Sleen, Eddy Wally, Jan Hoet. Wat ‘zeg’ ik? Je laat hen mijlenver achter je. Jij was immers nog een stuk unieker.

Niet dus! Je hebt begrepen dat ik het over Sylvain Tack heb. Er is geen woord overdreven van de manier waarop ik hem hier heb neergezet. Er is helaas ook geen woord gelogen van het feit dat er op zijn begrafenis weinig mensen waren, bijzonder weinig. Dat de complete Vlaamse showbizz, op een enkele uitzondering na, schitterde door afwezigheid. Johnny Hoes die het muziekimperium van Tack kocht, Ronan O’Rahilly die ‘zijn’ Radio Caroline dankzij Sylvain Tack jàrenlang in de lucht kon houden, waren er niet, stuurden geen vertegenwoordiger, geen krans, geen kaartje. Niks! Niemand van De Persgroep had de moeite genomen om afscheid te nemen. De uitgeverij die mede nog groter was geworden door het jongerenblad Joepie dat Tack als het ware eigenhandig in de markt had gezet. Niemand van Lotus, de koekjesfabriek die het Suzy-wafel imperium van hem had gekocht. Triest. Intriest.

Ik heb in deze column niks nieuws verteld. De feiten zijn bekend. Als afsluiter van bijna twee weken aan één stuk door aandacht voor Sylvain Tack, wilde ik ze toch nog eens overlopen. Omdat het allemaal zo onwezenlijk is. Toch lijkt het tij te keren. Zijn gedachtenis is steeds aanwezig gebleven in de diepere kringen van radiomakers. Een vuurtje bleef smeulen. Voldoende om aangewakkerd te worden wanneer de tijd er rijp voor blijkt te zijn. Die tijd lijkt langzaam aan te breken. Jan Delvaux en DJ Bobby Ewing (a.k.a. Jimmy Dewit), het duo achter het onvolprezen Belpop Bonanza, noemde hem eind vorige jaar in Knack pagina’s lang de ‘Manager van de eeuw’. Het weekblad is een katalysator. Regisseur Guy Lee Thys werkt aan een bioscoopfilm, Michel Follet haalt hem van onder het stof bij Eclips TV. 

Sylvain Tack moet en zal gerehabiliteerd worden. Misschien door een generatie die hem niet echt gekend heeft. Geen probleem, àls het maar gebeurt. Ik blijf alvast mijn ding doen. 

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

De Playa Papers – 3 (audio) Pierre is weg en Rob mag niet van Joop Samen wonen ging net iets te ver  De studio's van Radio Mi Amigo waren op dat moment ondergebracht in een ruime villa, halfweg de flanken van de Mas Nou. Iedere deejay had ...
Het Vinylmoment van Manneke Pop – 27 (video) Joe Dassin - L’ été Indien Wij Vlamingen staan bekend om onze talenknobbel in het buitenland. En wat heeft dat met het Vinylmoment te maken? Dat leg ik je zo uit. Toen ik bij de KRO werkte hadden we uitzendi...
De Coverack Dossiers (11) Over afluisteren, bergen en bandrecorders In de jaren 70 van de vorige eeuw had ik een politiescanner. Met een goede antenne op twaalf  meter hoogte kon de de surveillance-auto’s van de politie in Amsterdam ontvangen....
De Playa Papers – 2 Met de lente kwam ook het idee  Lente 1975. Zoals ieder voorjaar komt niet alleen de natuur weer tot leven, ze is ook de motor achter individueel opborrelde energie waar een mens maar beter iets nuttigs mee kan d...
Het vinylmoment van Manneke Pop – 26 (video) En ze bleef lopen en lopen, en lopen Heb je nooit geld aangeboden gekregen voor die stapel vinyl? Er was een tijd dat ik regelmatig beurzen afschuimde naar – zeg maar - nieuw vinyl. En voor mij waren dat dan platen...
Nostalgische column Hans Knot – 30 (video) Ze kon de grote aandacht bijna niet aan..... Zaterdag 21 mei 1970 vond het Eurovisie Songfestival plaats in het RAI Congrescentrum in Amsterdam omdat Lenny Kuhr het jaar daarvoor één van de winnaars was geweest met het nummer...
Deel of print dit artikel
TVV Sound
Amptec
Amptec
Spotlight
TVV Sound
Amptec

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *