RadioVisie

  • .
    TVV Sound
    .

JLB gaat soms naar zee (11)

>> Nieuw! RadioVisie kan je nu ook volgen via Instagram en LinkedIn!

Hoe je het ook draait of keert, het leven is (te) vaak een competitie. Gewild, ongewild, onbedoeld. Op school, in je beroeps- en privé leven. Ook de ultieme dag, die waarop je deze planeet definitief verlaat, is een beauty contest. Het moment waarop je begraven wordt, op welke wijze dan ook. Veel aanwezigen? Dan was je aardse passage geslaagd. Weinig mensen voor het eeuwige afscheid? Tja, dan zal je ook tijdens je leven waarschijnlijk weinig mensen blij gemaakt hebben. Het is geen hogere filosofie, geen doorgedreven logica, het is wat het is. Een simpele vaststelling, al sinds de eerste mensen begraven werden.

Veel volk op de been? Dan heb je iets betekend. Dan kan je een palmares voorleggen om U tegen te zeggen. Stel dat je jarenlang heel wat mensen hun brood hebt laten verdienen in jouw fabriek. Een grote menigte is gegarandeerd op jouw begrafenis. Nog beter is het als je in de showbizz jouw sporen hebt verdiend. Stel dat je een dozijn vedetten hun liedjes hebt laten opnemen in de beste studio van Europa. Dat je hun manager was. Dat je daar bovenop ook nog eens hun plaatjes uitgaf. En dat je er tot slot voor zorgde dat ze veelvuldig lovende pers kregen in het populairste muziekblad van je land. Meer nog, dat hun plaatjes eveneens tienduizenden keren verkocht werden omdat ze grijs gedraaid werden op de populairste radiozender van datzelfde land. Een station dat ook nog eens jouw eigendom was.

Dan is de mensenmassa op jouw begrafenis toch niet te overzien? Dan moeten honderden mensen buiten de kerk, of waar dan ook, de afscheidsplechtigheid op grote tv-schermen volgen. De pers is massaal aanwezig. De tranen vloeien rijkelijk. De toespraken en afscheidsspeeches zijn indringend, gaan door merg en been. Logisch, want je hebt in je leven zoveel mensen geholpen, gesteund, blij gemaakt. Honderdduizenden hebben door jouw inzet, heldere kijk op de dingen en hard labeur geld verdiend, roem gekend, eindeloos veel mooie momenten beleefd. Dan wordt je bijgeschreven in de galerij der groten. Naast anderen die zorgden voor vermaak, vertier en vrolijkheid. Dan hoor je in het rijtje thuis van Jos Ghysen, Toots Tielemans, Marc Sleen, Eddy Wally, Jan Hoet. Wat ‘zeg’ ik? Je laat hen mijlenver achter je. Jij was immers nog een stuk unieker.

Niet dus! Je hebt begrepen dat ik het over Sylvain Tack heb. Er is geen woord overdreven van de manier waarop ik hem hier heb neergezet. Er is helaas ook geen woord gelogen van het feit dat er op zijn begrafenis weinig mensen waren, bijzonder weinig. Dat de complete Vlaamse showbizz, op een enkele uitzondering na, schitterde door afwezigheid. Johnny Hoes die het muziekimperium van Tack kocht, Ronan O’Rahilly die ‘zijn’ Radio Caroline dankzij Sylvain Tack jàrenlang in de lucht kon houden, waren er niet, stuurden geen vertegenwoordiger, geen krans, geen kaartje. Niks! Niemand van De Persgroep had de moeite genomen om afscheid te nemen. De uitgeverij die mede nog groter was geworden door het jongerenblad Joepie dat Tack als het ware eigenhandig in de markt had gezet. Niemand van Lotus, de koekjesfabriek die het Suzy-wafel imperium van hem had gekocht. Triest. Intriest.

Ik heb in deze column niks nieuws verteld. De feiten zijn bekend. Als afsluiter van bijna twee weken aan één stuk door aandacht voor Sylvain Tack, wilde ik ze toch nog eens overlopen. Omdat het allemaal zo onwezenlijk is. Toch lijkt het tij te keren. Zijn gedachtenis is steeds aanwezig gebleven in de diepere kringen van radiomakers. Een vuurtje bleef smeulen. Voldoende om aangewakkerd te worden wanneer de tijd er rijp voor blijkt te zijn. Die tijd lijkt langzaam aan te breken. Jan Delvaux en DJ Bobby Ewing (a.k.a. Jimmy Dewit), het duo achter het onvolprezen Belpop Bonanza, noemde hem eind vorige jaar in Knack pagina’s lang de ‘Manager van de eeuw’. Het weekblad is een katalysator. Regisseur Guy Lee Thys werkt aan een bioscoopfilm, Michel Follet haalt hem van onder het stof bij Eclips TV. 

Sylvain Tack moet en zal gerehabiliteerd worden. Misschien door een generatie die hem niet echt gekend heeft. Geen probleem, àls het maar gebeurt. Ik blijf alvast mijn ding doen. 


Blikvangers op deze dag

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

JLB gaat (soms) naar zee – 61

Zeepsopjes om plaatjes mee af te wassen Voor het jaar 2020 helemaal om zeep was, Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 60

Waar is Mona Lisa gebleven? ‘De Week van de Jaren 70’ bij Radio 2 in Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 59

Een pompeschitter betaalt geen radiotaks Na 67 jaar, 7 maanden en 6 dagen ben ik Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 58 (audio)

Rob was de eerste (en meer dan eens) Voor zij die het nog niet weten Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 57

Gemini-project zat Mi Amigo 272 in de weg! Flashback naar 1979. Vlaanderen raakte langzaam in Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 56

De NSF, trouwer dan een hond! Yep, de kogel is door de kerk. Ik ga Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 55 (audio)

Gastcolumn van AdG en die blijft aan zee. Omdat hij moét! Regelmatige lezers van RadioVisie Lees verder

JLB gaat (soms) naar zee – 54 (audio)

Het was vroeger inderdaad veel beter! Vrijdag 1 mei, de eerste dag van een verlengd Lees verder

Inschrijven
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Don`t copy text!
0
Deel hier gerust uw gedachtenx