JLB gaat soms naar zee (10) Vreemde 'vogel' gespot in Playa de Aro

Leestijd: 5 minuten

De week van Sylvain Tack zit er op. Of toch nog niet helemaal. In mijn column kom ik graag nog eens op deze flamboyante ondernemer terug. Ik werkte een poosje met hem samen, goed voor een aantal onvergetelijke momenten. Volgende week besluiten we deze reeks met zijn begrafenis.

Vreemde ‘vogel’ gespot in Playa de Aro

Zonder de techniek lukt het niet, maar toch wordt radio gemaakt door mensen. Het is dan ook niet onlogisch dat ik heel wat radiomakers heb mogen ontmoeten, sommigen werden kennissen, anderen vrienden, velen verdwenen uit mijn leven. Net zoals in alle andere geledingen van de maatschappij wordt de radiowereld bevolkt door vele diverse karakters. Helemaal bovenaan mijn lijstje ‘aparte mensen’, prijkt ongetwijfeld Sylvain Tack. Een, misschien klinkt het ietwat oneerbiedig maar het is wel positief bedoeld… vreemde vogel. De link naar de vogel in het Mi Amigo-logo is daarmee snel gelegd… 


Lees verder onder de advertentie


Ik ontmoette hem voor het eerst in het voorjaar van 1975, in Playa de Aro. Hij had Frans Schuurbiers en mezelf uitgenodigd voor een etentje want we hadden één en ander te bespreken. Er werd getafeld in een bergrestaurant. De wijn vloeide rijkelijk, de kikkerbillen waren subliem, de avond werd een nacht. Sylvain genoot van de aandacht, niet zozeer die van ons, maar wel van de aandacht die hij toen kreeg van de pers in België en Nederland. Alhoewel die niet steeds gunstig was. Die continue berichtgeving had er natuurlijk wel voor gezorgd dat Radio Mi Amigo op het hoogtepunt van zijn populariteit was beland. Dagelijks luisterden enkele miljoenen mensen naar ‘zijn’ zender. 

Toch snakte Sylvain naar meer positieve aandacht. Hij polste naar onze invloed bij de reguliere pers. “Of we niet enkele journalisten kenden die hem en zijn zender goed gezind waren?”. Helaas staken die namen toen niet in ons adressenbestand. De Vereniging voor Vrije Radio werd in die tijd zelf een beetje als ‘alternatief’ beschouwd. “Of we dan misschien meer positieve artikelen over Mi Amigo in ons eigen blad Baffle, konden schrijven?” Tja, misschien wel, maar een fanblad wilden we ook niet worden. Toch? Er werden her en der nog wat suggesties gedaan, maar op zijn expliciete vraag of we dan misschien naast ons eigen tijdschrift een Mi Amigo Fanblad wilden beginnen, zeiden we niet meteen nee, maar dat we er even over wilden nadenken. 


Mijn compagnon en ikzelf wisten al snel dat we dat eigenlijk niet gingen doen. Wel engageerden we ons om, indien nodig, persberichten te schrijven en teksten allerhande te redigeren. Onverwacht werd ik ook ingeschakeld voor iets totaal anders. Afgeschilderd als een bende criminelen besloot de Mi Amigo kolonie in Playa de Aro om via de zender met een boodschap voor de luisteraars naar buiten te komen. Terug thuis, werd ik gebeld door Sylvain met de vraag of ik mijn schouders onder die tekst wilde zetten. “Het moet echt dramatisch klinken!”. Uiteraard. Het bericht dat gelezen werd door Stan Haag sloeg in als een bom, waarna besloten werd om op zondag, klokslag 12:00 uur telkens een persoonlijke Playa-boodschap uit te zenden. Ik maakte nog een paar teksten waarna Stan Haag het overnam. 

Terug nu naar het bergrestaurant. Om ons een extra duwtje te geven, begon Sylvain over de mogelijkheid om ook iets te verdienen. De zender was volop bezig met het ontwikkelen van eigen promotiemateriaal, waarbij naast de gebruikelijke postkaarten, stickers en T-shirts, vooral sleutelhangers en halskettingen originele ideeën waren. Stukjes imitatiehout, met daarop de Mi Amigo-vogel en de naam van de zender (zie foto). We kregen een volle doos proefexemplaren gratis mee naar huis en mochten ze verkopen nog vooraleer Mi Amigo die zelf op de markt bracht. Het was een kleine compensatie voor het vele geld dat we uitgaven om onze documentaires over offshore radio, die Mi Amigo op zondagnamiddag uitzond, te bekostigen. 

Ze liepen als een trein die dingen. Onze voorraad was heel snel uitverkocht, er moesten nieuw komen… Helemaal uit Spanje. Omdat contacten met Mi Amigo heikel bleven, vooral omdat het gerecht meekeek, moesten we een ingewikkeld parcours volgen. Dat begon steevast met een telefoontje van bij ‘nonkel Georges’. Die woonde een eind verder in mijn straat. Omdat ik bang was dat mijn telefoon werd afgeluisterd, koos ik voor die omweg. De boodschap kwam terecht bij het bedrijf Simex in Ledeberg van meneer Deseyn, de vader van Pierre. Die laatste produceerde voor ons ‘De Geschiedenis van de zeezenders’, in zijn persoonlijke studio. Simex verstuurde daarna een telex naar RADO in Spanje. Kort daarna was er post voor het garenbedrijfje vanuit Playa de Aro in neutrale kartonnen dozen.



Niet zo heel veel later lanceerde één van de grootste adverteerders op de zender, Juwelier Zwitserland, een heus Mi Amigo-juweel. Een ambachtelijk gemaakt zilveren handje dat het vredesteken liet zien en de woorden ‘love, peace, good music’ (zie foto). Achterop stond de naam van het station. Er was een beperkte oplage die bijgevolg duur werd verkocht. Een hebbeding dus. We kochten er zelf een paar als souvenir, maar medewerkers van de VVVR en andere abonnees van ons blad, wilden er ook graag eentje hebben. Kortom, we dachten er aan om de ‘juweeltjes’ zelf te gaan verkopen. Maar we botsten op een njet bij Juwelier Zwitserland. 

Tot Sylvain Tack zich ermee ging bemoeien. Alhoewel we dan al duidelijk hadden gemaakt dat hij niet op ons kon rekenen voor zijn Mi Amigo-fanclub bracht de post in Geluwe, op een doordeweekse dag, een kleine kartonnen doos langs met een tiental handjes. Gratis geleverd! De winst was helemaal voor ons. Het zou het laatste, zij het onrechtstreekse contact worden met Sylvain Tack. Inmiddels was immers de Mi Amigo Fanclub gestart. Fernand Moerman en Mireille Demeester uit Wevelgem gingen die leiden, waardoor we eigenlijk niet langer ‘bruikbaar’ waren voor Sylvain. Tot het nog erger zou worden. Maar dat is een verhaal voor een andere keer…

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Nostalgische column Hans Knot – 43 (audio) De MV Galaxy in de haven van Hamburg  Op 15 augustus 1967 werd in Engeland de wet van kracht die de geschiedenis is ingegaan als de ‘Marine Offences Act’. Plots was het voor Britten officieel verboden om op wat voor ma...
Dick is (nog steeds) radio actief – 5 (audio) "Als je ons uitzet hoor je ons nog" In januari 1970 begon ik naar Radio Noordzee Internationaal te luisteren op de 188 meter. Ik had er reeds over gelezen in diverse kranten waarbij vermeld werd dat de mast gevaarlij...
De Playa Papers – 15 (audio) VVVR programma's worden niet meer uitgezonden Het verzendklaar maken van de nieuwste gedrukte Baffle nam altijd een compleet weekend in beslag. Van de vrijdag- tot de zondagavond. Met z'n drieën klaarden we de klus. Mijn Neder...
Het vinylmoment van Manneke Pop – 39 (video) Grote artiesten hebben bescheiden produ... Toen ik overdag als dj werkte voor Hilversum 3 kregen we ontstellend veel materiaal van de platenmaatschappijen. Maar het bleef ook een sport om op andere manieren aan muziek te ko...
Nostalgische column Hans Knot – 42 (video) Het verhaal achter de man die "Man Of Act... Ik neem je mee naar Klaus Quirini, wiens naam zeker kan worden geassocieerd met de tune van Radio Noordzee Internationaal (RNI), ‘Man Of Action’, van Les Reed and his Orchestra. Ad...
Dick is (nog steeds ) radio actief – 4 (audio) Your station of the stars Geen 'woensdagse Ben' vandaag, want onze columnist met het 'plaatje maar weer' moet iets onduidelijks opknappen voor ene Bart uit A. En daar heeft hij nog slechts vier dagen de tij...
Deel of print dit artikel
TVV Sound
Spotlight
TVV Sound

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Het Vinylmoment van Manneke Pop – 4 (video)
Nostalgische column van Hans Knot (8)
Kolder en Klodder (9)
Plaatje maar weer (5)
JLB gaat soms naar zee (9)
Het Vinylmoment van Manneke Pop – 3 (video)
Sluiten