JLB gaat soms naar zee (10) Vreemde 'vogel' gespot in Playa de Aro

Leestijd: 5 minuten

De week van Sylvain Tack zit er op. Of toch nog niet helemaal. In mijn column kom ik graag nog eens op deze flamboyante ondernemer terug. Ik werkte een poosje met hem samen, goed voor een aantal onvergetelijke momenten. Volgende week besluiten we deze reeks met zijn begrafenis.

Vreemde ‘vogel’ gespot in Playa de Aro

Zonder de techniek lukt het niet, maar toch wordt radio gemaakt door mensen. Het is dan ook niet onlogisch dat ik heel wat radiomakers heb mogen ontmoeten, sommigen werden kennissen, anderen vrienden, velen verdwenen uit mijn leven. Net zoals in alle andere geledingen van de maatschappij wordt de radiowereld bevolkt door vele diverse karakters. Helemaal bovenaan mijn lijstje ‘aparte mensen’, prijkt ongetwijfeld Sylvain Tack. Een, misschien klinkt het ietwat oneerbiedig maar het is wel positief bedoeld… vreemde vogel. De link naar de vogel in het Mi Amigo-logo is daarmee snel gelegd… 


Lees verder onder de advertentie


Ik ontmoette hem voor het eerst in het voorjaar van 1975, in Playa de Aro. Hij had Frans Schuurbiers en mezelf uitgenodigd voor een etentje want we hadden één en ander te bespreken. Er werd getafeld in een bergrestaurant. De wijn vloeide rijkelijk, de kikkerbillen waren subliem, de avond werd een nacht. Sylvain genoot van de aandacht, niet zozeer die van ons, maar wel van de aandacht die hij toen kreeg van de pers in België en Nederland. Alhoewel die niet steeds gunstig was. Die continue berichtgeving had er natuurlijk wel voor gezorgd dat Radio Mi Amigo op het hoogtepunt van zijn populariteit was beland. Dagelijks luisterden enkele miljoenen mensen naar ‘zijn’ zender. 

Toch snakte Sylvain naar meer positieve aandacht. Hij polste naar onze invloed bij de reguliere pers. “Of we niet enkele journalisten kenden die hem en zijn zender goed gezind waren?”. Helaas staken die namen toen niet in ons adressenbestand. De Vereniging voor Vrije Radio werd in die tijd zelf een beetje als ‘alternatief’ beschouwd. “Of we dan misschien meer positieve artikelen over Mi Amigo in ons eigen blad Baffle, konden schrijven?” Tja, misschien wel, maar een fanblad wilden we ook niet worden. Toch? Er werden her en der nog wat suggesties gedaan, maar op zijn expliciete vraag of we dan misschien naast ons eigen tijdschrift een Mi Amigo Fanblad wilden beginnen, zeiden we niet meteen nee, maar dat we er even over wilden nadenken. 


Mijn compagnon en ikzelf wisten al snel dat we dat eigenlijk niet gingen doen. Wel engageerden we ons om, indien nodig, persberichten te schrijven en teksten allerhande te redigeren. Onverwacht werd ik ook ingeschakeld voor iets totaal anders. Afgeschilderd als een bende criminelen besloot de Mi Amigo kolonie in Playa de Aro om via de zender met een boodschap voor de luisteraars naar buiten te komen. Terug thuis, werd ik gebeld door Sylvain met de vraag of ik mijn schouders onder die tekst wilde zetten. “Het moet echt dramatisch klinken!”. Uiteraard. Het bericht dat gelezen werd door Stan Haag sloeg in als een bom, waarna besloten werd om op zondag, klokslag 12:00 uur telkens een persoonlijke Playa-boodschap uit te zenden. Ik maakte nog een paar teksten waarna Stan Haag het overnam. 

Terug nu naar het bergrestaurant. Om ons een extra duwtje te geven, begon Sylvain over de mogelijkheid om ook iets te verdienen. De zender was volop bezig met het ontwikkelen van eigen promotiemateriaal, waarbij naast de gebruikelijke postkaarten, stickers en T-shirts, vooral sleutelhangers en halskettingen originele ideeën waren. Stukjes imitatiehout, met daarop de Mi Amigo-vogel en de naam van de zender (zie foto). We kregen een volle doos proefexemplaren gratis mee naar huis en mochten ze verkopen nog vooraleer Mi Amigo die zelf op de markt bracht. Het was een kleine compensatie voor het vele geld dat we uitgaven om onze documentaires over offshore radio, die Mi Amigo op zondagnamiddag uitzond, te bekostigen. 

Ze liepen als een trein die dingen. Onze voorraad was heel snel uitverkocht, er moesten nieuw komen… Helemaal uit Spanje. Omdat contacten met Mi Amigo heikel bleven, vooral omdat het gerecht meekeek, moesten we een ingewikkeld parcours volgen. Dat begon steevast met een telefoontje van bij ‘nonkel Georges’. Die woonde een eind verder in mijn straat. Omdat ik bang was dat mijn telefoon werd afgeluisterd, koos ik voor die omweg. De boodschap kwam terecht bij het bedrijf Simex in Ledeberg van meneer Deseyn, de vader van Pierre. Die laatste produceerde voor ons ‘De Geschiedenis van de zeezenders’, in zijn persoonlijke studio. Simex verstuurde daarna een telex naar RADO in Spanje. Kort daarna was er post voor het garenbedrijfje vanuit Playa de Aro in neutrale kartonnen dozen.



Niet zo heel veel later lanceerde één van de grootste adverteerders op de zender, Juwelier Zwitserland, een heus Mi Amigo-juweel. Een ambachtelijk gemaakt zilveren handje dat het vredesteken liet zien en de woorden ‘love, peace, good music’ (zie foto). Achterop stond de naam van het station. Er was een beperkte oplage die bijgevolg duur werd verkocht. Een hebbeding dus. We kochten er zelf een paar als souvenir, maar medewerkers van de VVVR en andere abonnees van ons blad, wilden er ook graag eentje hebben. Kortom, we dachten er aan om de ‘juweeltjes’ zelf te gaan verkopen. Maar we botsten op een njet bij Juwelier Zwitserland. 

Tot Sylvain Tack zich ermee ging bemoeien. Alhoewel we dan al duidelijk hadden gemaakt dat hij niet op ons kon rekenen voor zijn Mi Amigo-fanclub bracht de post in Geluwe, op een doordeweekse dag, een kleine kartonnen doos langs met een tiental handjes. Gratis geleverd! De winst was helemaal voor ons. Het zou het laatste, zij het onrechtstreekse contact worden met Sylvain Tack. Inmiddels was immers de Mi Amigo Fanclub gestart. Fernand Moerman en Mireille Demeester uit Wevelgem gingen die leiden, waardoor we eigenlijk niet langer ‘bruikbaar’ waren voor Sylvain. Tot het nog erger zou worden. Maar dat is een verhaal voor een andere keer…

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

De Playa Papers – 3 (audio) Pierre is weg en Rob mag niet van Joop Samen wonen ging net iets te ver  De studio's van Radio Mi Amigo waren op dat moment ondergebracht in een ruime villa, halfweg de flanken van de Mas Nou. Iedere deejay had ...
Het Vinylmoment van Manneke Pop – 27 (video) Joe Dassin - L’ été Indien Wij Vlamingen staan bekend om onze talenknobbel in het buitenland. En wat heeft dat met het Vinylmoment te maken? Dat leg ik je zo uit. Toen ik bij de KRO werkte hadden we uitzendi...
De Coverack Dossiers (11) Over afluisteren, bergen en bandrecorders In de jaren 70 van de vorige eeuw had ik een politiescanner. Met een goede antenne op twaalf  meter hoogte kon de de surveillance-auto’s van de politie in Amsterdam ontvangen....
De Playa Papers – 2 Met de lente kwam ook het idee  Lente 1975. Zoals ieder voorjaar komt niet alleen de natuur weer tot leven, ze is ook de motor achter individueel opborrelde energie waar een mens maar beter iets nuttigs mee kan d...
Het vinylmoment van Manneke Pop – 26 (video) En ze bleef lopen en lopen, en lopen Heb je nooit geld aangeboden gekregen voor die stapel vinyl? Er was een tijd dat ik regelmatig beurzen afschuimde naar – zeg maar - nieuw vinyl. En voor mij waren dat dan platen...
Nostalgische column Hans Knot – 30 (video) Ze kon de grote aandacht bijna niet aan..... Zaterdag 21 mei 1970 vond het Eurovisie Songfestival plaats in het RAI Congrescentrum in Amsterdam omdat Lenny Kuhr het jaar daarvoor één van de winnaars was geweest met het nummer...
Deel of print dit artikel
Amptec
Amptec
Amptec
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *