RadioVisie

  • .
    TVV Sound
    .

Groen Licht – 28 (video)

>> Nieuw! RadioVisie kan je nu ook volgen via Instagram en LinkedIn!

Radiopoezen…en de hoezepoezen

De lente breekt nog niet volledig door, de dagen zijn wel langer. Ik haal een grote fles amberbier uit de koeling. ‘Moinette ambrée’ van brouwerij Dupont uit het Waalse dorpje Tourpes, een stuk voorbij Doornik. Wie een streekbiertje proeft, ontdekt meteen ook de streek, vind ik. Dat is als een beetje reizen. Ondertussen trek ik de bruine kast open. De lezers van deze kroniek weten dat ik er vele herinneringen in kan terugvinden van vooral ‘the good old days!’

Ik was nog erg jong in de jaren 60 maar groeide op in een bijzondere tijd. Muziek was bij ons alom aanwezig… en vooral ‘radio’. In 1966 pakte Claude François – Cloclo was de bijnaam – in Frankrijk uit met een groepje danseressen, de ‘Claudettes’. Het idee om je te laten begeleiden door ‘danseuses’ kwam uit Amerika maar was een primeur voor Europa. Het waren spektakels. Het sloeg in als een bom en iedereen deed mee met de generieke dansen. Er passeerden zo’n dertig Claudettes tussen 1966 en 1978. 

Ik snuffel in de knipsels van de toenmalige showbizzboekjes. Het waren Joepie, Hit-o-rama, Popshop, Popfoto, Muziek Express. Er was een ruime keuze. Het Nederlandse Muziek Express publiceerde sinds 1958 zelfs een eigen hitparade. Maar wat zie ik in een Joepie van de jaren 70? Onze Vlaamse Paul Severs zaliger, die zich meteen twee danseressen had aangemeten in navolging van Cloclo. Waren dat niet ‘de Paulettes’? Eentje van hen, Paulette, was in elk geval zijn vrouw.

Het is vreemd maar als men het tegenwoordig over creativiteit heeft, wordt er snel verwezen naar ‘the golden sixties’ en ‘the swinging seventies’. Men had het minder over wetenschap. Die bestond, maar de man uit de straat hield zich meestal niet bezig met het feitelijke. De dokter en de pastoor hadden het nog voor het zeggen.

Geen computers, geen gsm, geen internet. Wel dikke, stoffige boeken in de bibliotheek. Het had zijn charme. Het buikgevoel en de kunst vierden hoogtij. Mensen konden nog praten met mekaar. Via prenten in een encyclopedie leerde je over het verre Amerika, over ‘blanken’’, zwarten’, ‘gelen’ en ‘roden’, de indianen… Ver van je bed, allemaal! Mensen leefden hun bestaan onder hun kerktoren. Ik herinner me de verste reis van mijn opa… naar de Belgische kust om er mosselen te eten.

In de jaren 60 en 70 maar ook nog in de jaren 80 kon je met iets beginnen, uitpakken zonder al teveel vergunningen. Met een initiatief of project dat nog niemand eerder had gedaan. Er was nog geen verzadiging en overvloed, eenheidsworst, marketing! Zeezenders waren een uitlaatklep voor jongeren en het hing samen met een nieuwe cultuur. Hun eigen muziek, hun vrije leven als ‘hippie’… De lange haren en de vrije liefde! Later kwam de ‘vrije radio’, het woord zegt het zelf, we waren vogelvrij ! We zegden en probeerden uit wat we wilden. We hadden nergens last van!

Eind jaren 70 bouwde ik een FM-zendertje, ik studeerde immers elektronica. Ik noemde het station Radio Alpha. De uitzendingen gebeurden vanuit mijn slaapkamer, bij m’n ouders thuis. Het meest duurzame dat ik gebruikte was een kleine cassetterecorder, een Japans ding van Sanyo. De FM-zender ging maar een paar kilometers ver, net genoeg om de dichtste vrienden en kennissen te bereiken. Primitief maar je kon er je creativiteit in kwijt en het gaf je een gevoel ‘iemand’ te zijn. Een ‘piraat’ vooral.

Begin jaren tachtig vervoegde ik de piraten van Radio Gemini in Kortrijk, Vlaanderen’s eerste echte vrije radio, niet ontstaan in een studentikoos milieu. Voor het eerst had ik veel luisteraars. Elke avond bracht ik het programma ‘Groen Licht’. In onze studio was het meestal gezellig, het was als een clubje… ‘Radiopoezen’ heetten we de meisjes die de jocks volgden. Het waren fans of ze werkten mee… Hoe moest je omgaan met succes? ‘Radiopoezen’ waren heel divers. 

Ook de toffe presentatrices en de meisjes van het promotieteam bij Gemini noemden we radiopoezen, het was ons eigen woord. Bij de Britse zeezender Radio Caroline was er zelfs ééntje die de boot  – de befaamde Ross Revenge – hielp verven ! Geen radiopoesje om zonder handschoenen aan te pakken.     

In de jaren 60 en 70 doken de ‘hoezepoezen’ op. Vele honderden sexy meisjes sierden de hoezen van grammofoonplaten. Het was de tijd van de verzamelelpees. Pakweg twintig verschillende artiesten verzameld op één plaat, met een hoezepoes op de cover. Om de verkoop te stimuleren. De verzamelplaat moest een naam krijgen. Te gek. Hit-hit-hallo (stereo-mono Killroy parade), Hit Bag ’73 (Polydor), Herfsthits 72, De beste 13, K-tel’s 40 wonderfull memories of summerhits. 

Erg waren de verzamelingen met nagespeelde hits, in instrumentale versies! Sommige labels brachten niks anders uit. Zo was K-tel erg bekend voor zijn verzamelplaten. Terecht noemden wij K-tel lachend ‘ketelmuziek’. Het ging dan ook om weinig geïnspireerde compilaties, maar er zaten steevast ook goeie dingen tussen!

‘Hoezepoes’ hadden wij niet bedacht, het was een algemeen woord geworden. In 1960 schreef Annie M.G. Schmidt het lied ‘Hoezepoes’. “Mijn foto staat op elke plaat die de fabriek verlaat, ik weet van niks, ik ken geen noot, ik sta op Brahms ten dele bloot”. Conny Stuart bracht het uit op plaat in 1961! De wulpse meiden veroverden de huiskamers. Ze stonden ook op hoezen met een klassiek repertoire.

Een platenhoes was een kunstwerkje. Vaak konden ze worden opengeklapt en waren er vier zijdes met genoeg ruimte voor foto’s, tekeningen en teksten. Dikwijls werden de liedjesteksten achterop afgedrukt. Het wordt terecht een ‘album’ genoemd. Gelukkig is het vinyl terug. Het biedt meer dan de CD, dankzij de hoes. Vinyl in een hoes kan je anders vastpakken, bekijken. Het gaat om een andere belevenis, net zoals een papieren krant! 

Willen of niet… de bruine kast moet weer dicht. Het is genoeg geweest met die poezen. Tijd voor nog een streekbiertje, het tweede deel van die grote fles. Tot ‘groen licht’ !

Thierry Missiaen


Spotlight

Blikvangers op deze dag

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Groen Licht – 27 (audio)

Elke plaat heeft een verhaal Groen Licht’, alweer kroniek 27. Het was ook de naam Lees verder

Groen Licht – 26b (audio)

Gemini of het station dat er altijd was? Het zou blijken dat het levenseinde van Lees verder

Groen Licht – 26a

En veertig jaar later doet Gemini het nog eens over ! In een vorig stukje Lees verder

‘Groen Licht’ voor een babbel met Lutgart – 25

Herinner je je nog de dagen dat er massaal naar bepaalde radioprogramma’s werd geluisterd? 'Vragen Lees verder

Groen Licht – 29c (audio)

Was het nu 60 of 40 jaar terug ? Ik schenk mezelf een ‘witte pater’ Lees verder

Groen Licht – 29b (audio & video)

 Was het nu 60 of 40 jaar terug ? Een mens mag zich al eens Lees verder

Groen Licht – 29a (audio)

Was het nu 60 of 40 jaar terug ? De lente is synoniem voor dé Lees verder

Groen Licht – 24

First the friends, then the gods ! We konden het niet laten. Ons vliegtuig werd Lees verder

Inschrijven
Abonneren op
guest

0 Reacties
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Don`t copy text!
0
Deel hier gerust uw gedachtenx