fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

De Zaak Natsie (5)

Zat ik me net af te vragen wat ik het komende halfuur zou doen in de file, toen het dashboardscherm van mijn Mini Countryman een inkomende gesprek meldde van ‘Onbekend’. Nu ken ik veel mensen, maar hij of zij dus niet. Meestal geef ik dan niet thuis, maar sinds mijn gegevens op de Robinson List staan, vallen telecomverkopers, enquêteurs en andere sekteleiders me niet meer lastig. 

Tijd te veel en nieuwsgierig. Je raadt het al… “Ja, met Natsie in de file, geprangd tussen een duistere Dacia uit Frankrijk en een frisse Fiat uit Steenokkerzeel.” Tien seconden stilte aan de andere kant van de draadloze lijn, toen ik een Nederlandse mannenstem hoorde die toebehoorde aan ene Ben. Ben Van Praag ken ik, Ben Segers ook, en Ben van Michael Jackson, maar dat zijn geen Nederlanders…

Bleek dat Ben een collega van me was, medecolumnist bij RadioVisie. Ach leuk! Een geanimeerd gesprek later waren we vrienden geworden en had ik er een taakje bij. Ben was al tien dagen met vakantie. Wilde dat ook nog even prolongeren en zocht een vervanger voor zijn wekelijkse schrijfsels ‘Plaatje maar weer’. Ik had ‘m al enkele keer vervangen, maar dat was telkens via een ommetje gebeurd. Door tussenkomst van JLB. De man die wel eens vaker de ‘go between’ van de redactie wordt genoemd. Het resultaat van een uitpuilend contactenboekje. Stuur hem naar Rinsumageest, Place de la République of de Basiliek van Koekelberg, hij loopt er bekenden tegen het lijf. Of omgekeerd.

Ik verzekerde Ben Bode, onze Antwerpse Nederlander, dat hij op zijn beide oren mocht slapen aan z’n zwembad met cocktailbar op wandelafstand. Geniet man! Ik moest toch nog iets kwijt en een column is daarvoor de beste uitlaatklep! Vooraleer ik vaststond op die N43 had ik immers een ‘accidentje’ aan de telefoon met een auteursrechtenmadam. Nu heb ik daar spijt van, want was ik wat vriendelijker geweest, dan stond ik niet vast in de file. Karma heet zoiets. Denk ik… Ik had haar gewoon gevraagd of ik haar mijn rekeningnummer ook mocht geven.

Het motief voor mijn hebberigheid? “Jij moet ons betalen. Het was jouw verjaardagsfeest in open lucht. Weliswaar jouw privé tuin, maar de hele wijk kon het horen”. Stel je voor, het lef! Haar naam? Sabine Bam. Jeezes wat heb ik een hekel aan dat wijf! Pardon my French! Te pas en te onpas duikt ze op als een bedelende –  en nu ga ik echt dansen op het slappe koord – Roemeense-met-kind-op-de-arm.  Het type dat een briefje onder je neus duwt met daarop iets onbegrijpelijks en je dwingt te betalen. “Voor kindjes”, stamelt ze. “Kindje ziek”. Ja, zelf ziek. In het hoofd! Ik geef toe de vergelijking is een beetje scherp. Die Roemeense kan je nog negeren of in het slechtste geval een duw geven.

Weet je wat nu de oorzaak is van bovenstaand stukje haat? Mijn rechtvaardigheidsgevoel. Telkens ik ergens SABAM zie staan krijg ik vreselijke jeuk. Vooral daar waar ik moeilijk bij kan. Maak je geen zorgen, een deurklink doet wonderen. Ik besef maar al te goed dat die haat door onrechtvaardigheid m’n donker kantje is, maar ik kan er niks aan doen. Het is sterker dan mezelf.

Ook op straat, als ik iemand iets fundamenteel oneerlijk zie doen, zou ik hem/haar de ogen uitkrabben. Of tegen de grond Kravmaga-en. Boem, plets. Eigenlijk was ik beter radio-omroepster geworden. Dan had ik mijn frustraties ‘on air’ kunnen ventileren. “Schatjes, vandaag heb ik het schijt aan de armoede in de derde wereld”. Toch maar niet. Mensen willen leuke verhaaltjes horen. Positieve berichten die het kwade camoufleren.

Zeg: “Vandaag konden de automobilisten op de E19 genieten van het prachtige landschap”, in plaats van “File op de E19”. Botsing van een vrachtwagen dikke zeugen met de politiecombi? Zeg:.. Neen, wacht effe, pilletje nemen. Erg hoor Tourette. Het is begonnen met oogknipperen en nu kan ik ‘korte pikjeus’ al niet meer normaal schrijven. Laat staan praten. M’n vriend heeft het er moeilijk mee. Vorige week nog zaten we ergens een koffie te drinken toen ik plots iets ongepast riep. Ik was er me niet van bewust. Iedereen keek.

Gelukkig beginnen mensen zo’n beetje te weten wat het syndroom van Gilles de la Tourette is. En soms is het ook wel een beetje handig. Je kan bijvoorbeeld zomaar luidop zeggen dat SABAM een bende parasiterende incompetente idioten is zonder dat iemand van die corrupte club je een proces aandoet. 

Plaatje maar weer, in vervanging!

Smak, Natsie (sitting in voor Ben Bode) 


TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Belt JLB me op net toen ik, ook al op zijn uitnodiging, volop bezig was
De koffiemolen van nonkel Marcel De zomer is om vele redenen een spannende tijd. Niet
Kwam dat even goed uit. Belt de baas van deze club me op met de
Re-enactment: wapens mogen, AM-radio niet. Foei! Heb je vorig weekend ook die oude, prachtige, naar
Uiteraard vliegen de klokken tegenwoordig naar en van Rome met satellietnavigatie. Paashazen vinden moeiteloos de
Als de iPhone om 07:00 uur, op woensdag, z’n riedeltje laat horen, dan weet ik
Mag ik eventjes collectief innen, ik geef mijn rekeningnummer. Verwacht je een motief voor mijn
Goed dat onze eindredacteur nog kan volgen. Gisteren verving Dick Offringa columnist-collega Ben Bode. Bedoeling

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Jos ON8VRT uit Blankenberge (1)

Kolder en Klodder (23)

JLB gaat (soms) naar zee (23)

Het vinylmoment van Manneke Pop – 17 (video)

Nostalgische column Hans Knot (21)

De zaak Natsie (4)

Sluiten