fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

De Vrije Radicaal (2)

De zelfdoding van de hyperpopulaire DJ Avicci op 28 jaar, die in de gespecialiseerde boekskes breed werd uitgesmeerd, is uiteraard een tragische zaak. Maar de beruchte 27-club (Janis Joplin, Kurt Cobain, Brian Jones, Amy Winehouse, Jim Morrison…) zal u vertellen dat dit niet zo zeldzaam is. Als je al van zo jong op handen wordt gedragen, in een roes van constante aandacht en verwachtingen – een surrealistisch universum dus – , blijft er weinig ruimte over om een gezonde veerkracht op te doen. Inclusief gezond zelfbewustzijn en zelfliefde.

Zodat de immatuur – iets helemaal anders dan het kind in jezelf levendig houden – gebleven artiest in kwestie letterlijk leeft van de positieve shotjes bevestiging: een zwaar onderschatte drug. Alcohol heeft natuurlijk hetzelfde effect: de combinatie van beide drugs is dus nog explosiever. Bovendien versterkt ze het idee dat je ‘alles’ aan kan, zie ook hoe Prince en Michael Jackson uiteindelijk aan de pijnstillers – lees: legale drugs –  ten onder gingen. Niet moeilijk dat een welvaartsziekte als burn-out – in dit overprikkelde ratracetijdperk – dan plots in het verhaal opduikt.

Het wordt nog erger als de intieme kring faalt om de ster in kwestie liefdevol met beide voeten op de grond te houden. Zodat de ster zich niet kan opsluiten in zijn artificieel-fantastische, maar vaak bijzonder eenzame universum. En dan heb ik het zelfs nog niet over de vaak instabielere aard van het artiest-zijn: van het chaotische werkritme tot… de chaotische geest.

Iets zegt me dat je meer artiest én mens kan zijn als je voldoende afstand neemt van de schijnwerpers. Hoe verleidelijk ze ook zijn. Want zo wordt je minder geclaimd, hoef je minder bevestiging buiten jezelf te zoeken én kan je niet alleen werken aan je oeuvre, maar ook aan… jezelf. Waardoor beide elkaar versterken. Meer vrijheid en voldoening dus, artistiek en persoonlijk. Want er is voldoende rijping aan voorafgegaan, met vallen en opstaan.

Ik zie dat soms ook bij jazzmuzikanten in een zalig intieme club of DJ’s in een authentiek gezellige bar: ze voelen niet de minste behoefte om zich (nog) te ‘bewijzen’ via de grote roem of ander erkenningszuchtig patsergedrag, van sociale media-gelul onder gelijkgestemde ‘vriendjes’ tot overvolle SUV-garages voor hun blindstarende miljoenenaanhang. Neen: wat voor hen telt is de muziek. En… hoe ze je brengt, wat ze teweeg brengt.

Dat maakt ze oneindig intrigerender dan die zogenaamd Grote Jongens/Meisjes, die misschien nooit hun mate van EQ zullen halen. Hoe onnozel het misschien moge klinken: ik kan daar werkelijk van genieten, van hun lichaamstaal tot hun muzikale taal. Want beide weerspiegelen wie ze zijn: een schitterend kwetsbare openheid, met bijzonder aangrijpende performances tot gevolg. Ze maken echt het voelbare verschil, op hun eigen manier. Hoogmoed? Afstomping? Aanstellerij? Driewerf afwezig.

Ik zie nog te veel (vaak jonge) heiligverklaarde figuren, zeker in de muziekindustrie maar evengoed in het voetbalcircus, die op autopiloot draaien en voor het grote geld gaan. Enfin: álles dat groot is. Zonder zich te realiseren of hun werk überhaupt hun persoonlijkheid én waarden, gesteld dat ze die voldoende hebben gevoed, weerspiegelt. Zodat ze blijven steken in gemakzuchtige & voorspelbare eenheidsworst voor de massa. En daardoor onbewust een gebrek aan persoonlijke zingeving en voldoening opbouwen. Niet onlogisch: daar is immers… een (zelf)bewuste, (zelf)kritische geest voor nodig.

Dit stuk is een ode aan die significante minderheid artiesten die de moed hebben om een ander, eigenzinniger levenspad te bewandelen. Waaronder ook… radiomakers, zelfs in Klein Vlaanderen. Radiomakers zoals de geniale Peter Van Dam er een was. Ook al zocht zijn genie soms nog troost in de-meest-aanvaarde-drug-onder-de-gemiddelde-Vlaming. Dergelijke artiesten inspireren niet alleen oppervlakkig maar ook diepgaand, ze raken ons tot in het diepste van onze ziel. Als mens én als artiest. Ook al zijn ze vaak onzichtbaar voor de grote massa(media).

En dat eigenzinnige bestaan siert hen: ze beseffen dat ze een verantwoordelijkheid hebben die verder strekt dan hun geld of ego. Wat iets helemaal anders is dan een opdringerig patent-op-de-waarheid, waar politiek correcte figuren weleens mee uitpakken. Zie bijvoorbeeld het theaterwezen. Of de kunstwereld.

Laat ons oog hebben voor die significante minderheid artiesten, maar evengoed voor de eigenzinnige artiest in… onszelf. Een absolute noodzaak, me dunkt. Zeker in tijden waarin de vluchtige, (zelf)bevestigende megafoons der (sociale) media en de bijhorende big-bigger-biggest-mentaliteit nogal welig tieren, in combinatie met een verstikkende (zelf)censuur inzake gevoelige thema’s. Zoals het bovenstaande. Maar even zeker in tijden waarin bijvoorbeeld het medium radio zichzelf zal moeten heruitvinden, wil het op langere termijn overleven tussen de Spotify’s en YouTubes van deze wereld.

Maar geen nood: de beloning zal navenant zijn en lang nazinderen. Zowel voor de artiest in kwestie als… voor zijn omgeving, zowel de intieme kring als de publieke aanhang. Zodat – het belangrijkste van al – beide op hun beurt van elkaar blijven leren. En draait het daar uiteindelijk niet om in het leven? Leren, inspireren en… vice versa?


Spotlight
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Yesterdayland
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Van de acht bureaus die een shortlist haalden op The New York Festivals, hebben er
Joyne nu toch van start op 1 augustus  Het lijkt nu echt en helemaal definitief
Na een onderbreking van een jaar hebben NRJ en de bekende presentator Cauet hun ruzie
° Klik op de krantenscan voor grotere afbeelding.
Ook dit jaar trekken weer vele tienduizenden landgenoten op vakantie naar Italië en strijken neer
VRT stopt per 1 december de uitzendingen in de digitale ether van Eén, Canvas en
Radio in je bloed Afgelopen woensdagmiddag. Een zwembad. Met daarin een paar volwassenen, een paar
Jan blijft het doen bij kaarslicht Bij de oudere radiofans klinkt zijn naam nog steeds

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Kolder en Klodder (21)

JLB gaat (soms) naar zee (21)

Het vinylmoment van Manneke Pop – 15 (video)

Nostalgische column Hans Knot – 19 (video)

De Zaak Natsie (3)

Kolder en Klodder (20)

Sluiten