De Playa Papers – 7 (video & Baffle 14) Radiomaken, kost dat iets???

Leestijd: 6 minuten

Op zondag 4 januari 1976 stonden alle radiosterren eindelijk nog eens goed aan het firmament. De week daarvoor was de bevoorrading van de MV Mi Amigo kunnen doorgaan, het eerste programma van ‘De Geschiedenis van de Zeezenders’ haalde stipt om 16:30 uur de ether. Het was de start van een reeks die 34 afleveringen lang zou duren. Er waren ook speciale jingles ingezongen door de Gentse popgroep The Garnetts, die hadden eerder enkele hits gescoord in België (o.a. Indian Upraising) en ze gebruikten de studio van Pierre wel eens voor productiewerk. Het inzingen kostte bijgevolg niks.

Niemand binnen de Vereniging voor Vrije Radio had zich trouwens ooit de vraag had gesteld hoe duur een halfuur radiodocumentaire wel zou zijn. Daar werd nooit aan gedacht. Eenmaal iedereen het eens was met een bepaald idee, dan gingen we er gewoon voor. Onderweg zagen we wel hoe het evolueerde. Waar we zouden uitkomen, dat wist niemand van ons. Maar dat was ook onbelangrijk. De passie voor radio en de smaak van het avontuur primeerden.


Lees verder onder de advertentie


Toch werden in de VVVR-programma’s reclameboodschappen uitgezonden en daarvan konden we zelfs het geld in eigen zak steken. Al waren die spots alweer op een vreemde manier in die documentaires geslopen. Alle opnames werden nog steeds in Sint-Amandsberg gemaakt en dat mocht niet. Het Verdrag van Straatsburg, geratificeerd door de Belgische overheid, verbood alle onderdanen mee te werken aan Radio Mi Amigo.

Om dat ene halfuurtje per week alsnog zoveel mogelijk te laten lijken op de rest van de Mi Amigo-programma’s stopten we er zomaar wat commercials in. Standing Aalst, Stimorol, Galerijen Jonckheere Brugge (Achter de Halletoren), Miss Sheila, Seven Up… Daar was met niemand in Playa de Aro een afspraak over gemaakt. We pakten de opnames we in goede kwaliteit op de plank hadden liggen, maar we letten er vooral op dat ‘onze’ commercials een beetje gelijke tred hielden met wat op Mi Amigo ‘echt’ werd uitgezonden.

We verdienen iets!

Na een paar weken kwam programmaleider Joop Verhoof evenwel met een ander voorstel waar we iets te snel mee akkoord gingen. “Vervang die reclames waar nu niemand iets voor krijgt door echte spots”, zei hij. “Je zoekt zelf kandidaat adverteerders, je vraagt wat je kan krijgen en je steekt het geld in de clubkas. Zo krijg je toch nog een deel van jullie kosten terugbetaald”. Joop was de slechtste niet. Zonder bij de eventuele gevolgen stil te staan, gingen we op de suggestie in. Intussen was het VVVR-team uitgebreid met ‘West-Vlaamse’ Gentenaar Filip Truwant.(foto)

De jongeman had niet alleen commercieel talent, hij kon ook verdraaid aardige radiospotjes maken. Hij was meteen bereid om zich met de ‘commerciële tak’ van de VVVR-radioprogramma’s bezig te houden. Filip was eigenlijk als… fotograaf bij de VVVR verzeild geraakt. Ondanks de documentaire programmareeks was onze hoofdbezigheid immers nog steeds het maandelijkse tijdschrift Baffle. De eerste elf nummers waren gestencild op de machine van de pastoor van Geluwe, het West-Vlaamse dorp waar ik woon. De geestelijke wist nauwelijks waar het blad over ging maar was gewoon een goede vriend des huizes. Dat is voldoende in kleine dorpjes.

Dankzij de programma’s en de vele spotjes voor de VVVR die Radio Mi Amigo ook uitzond in de reguliere programma’s, was het aantal abonnees op het blad flink beginnen stijgen. Er kwam meer geld binnen en we begonnen te dromen van een betere layout voor het magazine. En vooral van een andere druktechniek. Op een dag had Filip Truwant gebeld en gevraagd of hij misschien iets als amateurfotograaf voor ons kon doen. Hij had een donkere kamer en veel goede ideeën.



In offset druk

Meer hoefde dat niet te zijn. Filip was per direct de man van de lay out geworden want ook hij werkte gratis. Bovendien hebben echte radiobeesten een zesde zintuig voor andere radiofreaks. Het klikte dus. Na een paar proeven met alleen maar geïllustreerde covers, werd Baffle 14 het eerste nummer dat in offset druk verscheen. Een steile vooruitgang want tegelijk met de radio-uitzendingen waren we in het blad de teksten van ‘De Geschiedenis van de zeezenders’ beginnen publiceren. Nu konden er eindelijk ook foto’s bij getoond worden.



Met de lancering van de eerste reclamespot in de eigen programma’s, ‘Verzekeraar Maarten Meerlaan’ uit Gent, een vriend van Filip, verdienden we 1.000 BEF. De drang naar meer ‘verdienen’ konden we evenwel makkelijk onderdrukken met de gedachte dat het eigenlijk ‘levensgevaarlijk’ was wat we deden. Al waren het er nog niet veel, toch groeide de groep mensen gestaag die wisten dat enkele Belgen en een paar Nederlanders vanuit hun eigen land ‘zomaar’ programma’s maakten voor Radio Mi Amigo.

Met alle gevaar van dien want de Gentse onderzoeksrechter Guy Maréchal zat al maanden achter alles wat naar Mi Amigo rook, achterna. Hij zou heel blij geweest zijn met de wetenschap dat wij in zijn eigen achtertuin ‘bezig waren’… De gerechtsdienaar liep er nogal ongelukkig bij. Twee jaar na de start en zestien maanden na het ‘definitieve’ verbod tartte deze Belgische radio nog steeds alle nationale wetten. Hij moest daar een einde aan zien te maken.

Pierre werd Maurice

Eerder hadden we al enkele veiligheidsingrepen gedaan. Tijdens de eerste twee uitzendingen vermeldde Pierre nog vrolijk zijn eigen radionaam… Pierre Van Gent. De Garnetts hadden ooit jingles voor hem ingezongen, dus werden die ook gedraaid. Dat leek eerst evident, doch na enkele afleveringen begon het tot iedereen door te dringen dat dit eigenlijk niet zo verstandig was en Pierre veranderde prompt van imago. Hij werd… Maurice Bokkebroek (foto).


Ook vanuit Spanje, in de normale Mi Amigo-programma’s werd de VVVR-aangekondigd als het ‘hobby halfuurtje’ of de ‘persoonlijke knutseltuin’ van… Maurice Bokkebroek. Alles ging goed tot 13 mei (!) 1976. Toen viel de BOB binnen bij Pierre. Zijn leefruimte, discotheek en de studio (foto onder) waren één grote ruimte op de bovenverdieping van een fabrieksgebouw. De mannen van de wet wisten precies waar ze moesten zijn. Want ondanks het feit dat het adres van de fabriek en van Pierre zijn privé vertrekken één hetzelfde was, had men geen huiszoekingsbevel voor het fabrieksgedeelte…

Omdat we met z’n allen niet voor een enkel gat te vangen waren, was er nooit iets dat naar Mi Amigo kon verwijzen aanwezig in de studio. Op de redacties in België en Nederland was dat probleem veel kleiner want wij gaven per slot van rekening een magazine uit en daar hadden we documentatie en studiemateriaal voor nodig. In de studio was er echter niks te vinden behalve… tijdens de opnames natuurlijk.

Door het oog van de naald

Pierre was net klaar met enkele afleveringen toen de arm der wet aanklopte. Het gros van de geschreven teksten, cartridges en fragmenten waren alweer veilig opgeborgen in de fabriek, maar de mastertape, met vier nieuwe programma’s, zat nog gewoon op de ReVox-bandrecorder. Plus… bijna ieder programma werd gestart met een korte ingesproken babbel bedoeld voor de mensen in Playa de Aro! “Dag Maurice, alles goed in Playa? Doe de groeten aan Lieve en zeg Sylvain dat we hem gaan bellen op de 31ste”. Dat soort dingen.

Maar Dame Fortuna was ons gunstig gezind. De mannen van de BOB snuffelden rond, wezen op een reddingsboei van de… MV Mi Amigo die aan de studiomuur hing en wilden weten waarom die werd gebruikt als decor. “Ik verzamel radiospullen”, had Pierre geantwoord. De boei fascineerde en leidde wat af. Een bandje werd uit een lade opgediept en men wilde horen wat er opstond.

Pierre haalde de grote spoel, met de gloednieuwe VVVR-programma’s, heel kalm van de ReVox, legde die open en bloot op de studiotafel, zette het kleine bandje op… waar op enkel maar muziek te horen was. Nog meerdere bandjes zouden volgen. Telkens werden die op de bandrecorder geplaatst, waarna iedereen moest vaststellen dat er niks ‘verkeerd’ te horen was. De tape die alles om zeep had kunnen helpen lag al die tijd binnen handbereik. Zo duidelijk zichtbaar dat niemand op het idee was gekomen om er ook eens naar te luisteren. 

Na ruim een uur kon Pierre de rest van het VVVR-team bellen, na eerst het bewijsmateriaal ver weg gestopt te hebben in de fabriek. We besloten de volgende zaterdag een crisisvergadering te houden… in Breda.

Aanstaande zondag: deel 8

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

De Playa Papers – 6 (audio) Mi Amigo te ontvangen tot in Play de Aro Na de zandbankaffaire hernam het 'gewone leven' heel snel zijn gang. Tot onze eigen verbazing was zelfs de opname van een wekelijkse radiodocumentaire een routineklus geworden. Een...
De Playa Papers 5 – (Extra Baffle) De terugkeer van Pierre Eindelijk helemaal en echt van start 31 augustus 1975. Precies om halfvijf in de namiddag klonk de stem van Jacques Vandenbroek via de 259 meter van Radio Mi Amigo. Maanden eerd...
De Playa Papers – 4 (audio) Met de (onvrijwillige) medewerking van de Nederlandse PT... Zonder script, los uit het vuistje IJsgekoelde cola, een flinke portie adrenaline en vooral heel veel enthousiasme vervingen het verdwenen script. Eigenlijk moest het ook allema...
De Playa Papers – 3 (audio) Pierre is weg en Rob mag niet van Joop Samen wonen ging net iets te ver  De studio's van Radio Mi Amigo waren op dat moment ondergebracht in een ruime villa, halfweg de flanken van de Mas Nou. Iedere deejay had ...
De Playa Papers – 2 Met de lente kwam ook het idee  Lente 1975. Zoals ieder voorjaar komt niet alleen de natuur weer tot leven, ze is ook de motor achter individueel opborrelde energie waar een mens maar beter iets nuttigs mee kan d...
De Playa Papers – 1 (audio) De laatste levende getuigen van een radio-odyssee Wie bij namen als Twiggy (foto), Jacky Ickx, Jean-Paul Sartre, Simca, Phil Bloom, Johnny Rotten, Watergate, Mash en Paul Goossens geen beroep moet doen op het internet om te achter...
Deel of print dit artikel
Spotlight
TVV Sound
TVV Sound

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Het vinylmoment van Manneke Pop – 31 (video)
Nostalgische column Hans Knot (34)
De Coverack Dossiers (15)
Plaatje maar weer – 26 (video)
Kicken op radio en zo (9)
Kolder en Klodder – 36 (video)
Sluiten