fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

De Playa Papers 5 – (Extra Baffle)

Eindelijk helemaal en echt van start

31 augustus 1975. Precies om halfvijf in de namiddag klonk de stem van Jacques Vandenbroek via de 259 meter van Radio Mi Amigo. Maanden eerder had deze oud-schoolvriend van Frans een infospotje gemaakt over de Vereniging Voor Vrije Radio. We hadden het op goed geluk meegenomen naar Playa de Aro tijdens ons eerste bezoek in de maand april.

Ik schreef het al eerder: ‘Tussen de VVVR en het Mi Amigo-team klikte het prima’. Onze reclameboodschap was sindsdien erg regelmatig te horen geweest in de programma’s. En dat leverde resultaat op. Het ledenaantal van de Vereniging voor Vrije Radio doorbrak op enkele maanden de, voor ons, magische grens van duizend abonnees.

Die Jacques Vandenbroek opende dus het allereerste VVVR-programma. Er volgde een montage met jingles, de tune startte en toen kwam Rob Ronder. Frans en ikzelf keken elkaar aan, slaakten een zucht van opluchting en bleven luisteren alsof we het programma nooit eerder gehoord hadden. Niet te geloven dat na die opeenvolging van problemen, mankementen, halve voorbereidingen en foute afspraken er alsnog een memorial uitzending over de zeezenders te horen was.

In Playa de Aro had men geen seconde gewijzigd. Het merkwaardige ‘moment’ duurde tot vijf uur. Aan boord van MV Mi Amigo hadden ze blijkbaar net zo geconcentreerd zitten luisteren want na ‘ons’ programma… werd het stil op de 259 meter. Geen nieuws, geen muziek, alleen een draaggolf. De stilte duurde bijna twee minuten. Pas dan hervond de techneut met dienst z’n positieven. Het nieuwsbulletin werd overgeslagen omdat het toch al te laat was.

De terugkeer van Pierre

Radio Mi Amigo, het enige resterende Nederlandstalige offshore radiostation, via de zware zender te ontvangen in heel Nederland en Vlaanderen, had in de zomer van 1975 dagelijks ruim vier miljoen luisteraars. Op de zondagnamiddag waren dat er weliswaar een pak minder, zeker als Dominee Torenvliet een half uur lang de luisteraars toesprak. Niettemin waren de reacties op de eerste VVVR-uitzending imposant.

 

De telefoon bleef voor de rest van de zondag en de maandag aan één stuk rinkelen. Vanaf de dinsdag brachten lokale postbodes in Breda en in Geluwe, waar respectievelijk de VVVR-Nederland en de VVVR-België hun adres hadden, honderden brieven langs. Familie en vrienden werden de volgende dagen ingeschakeld om iedereen een informatie-brochure van onze radioclub te sturen. Het ledenaantal zou de volgende weken doorgroeien tot ruim drieduizend!

Intussen waren de opnames voor nieuwe afleveringen van ‘Radio Mi Amigo duikt in de radiogeschiedenis’ gestart. Pierre (foto boven) was eindelijk teruggekeerd uit vakantie en samen waren we er eens goed voor gaan zitten in Sint-Amandsberg. Pierre had er niet alleen zijn studio, hij woonde er ook. In een prachtig verbouwd fabriekspand. Een hele grote loft. ‘Dat goed gaan zitten’, moet trouwens nogal letterlijk genomen worden.

We hadden met z’n allen afgesproken dat we om de vier weken evenveel documentaires zouden maken. Frans en ikzelf zochten de programmafragmenten bij elkaar en schreven een summier script. Daarna was het vierwekelijks feest bij Pierre. De opnamedag groeide uit tot een meer dan gezellig samenzijn. Iedereen bracht zijn vriendin mee en algauw kwam ook Filip Truwant opdagen. De notoire Gentenaar met West-Vlaamse roots zou later nog een aparte rol gaan spelen binnen de VVVR.

Op 7 september ging het fout. Aflevering 2 werd gewisseld met nummer 3. Geen documentaire dus over Britain Radio, Swinging Radio England en Radio Caroline. Wel de uitzending rond Radio London die een week later moest komen. Best een dramatische fout, want alle moeite die wij en Rob Ronder zich getroost hadden om toch maar op tijd klaar te zijn met de eerste opnames, was voor niks geweest.

Een week later, het was inmiddels 14 september, had men aan boord wel beter naar de nummering op de cassettes gekeken en bijgevolg werd aflevering 3… nogmaals uitgezonden. Het zou inderdaad logischer geweest zijn indien men de afleveringen gewoon gewisseld had, maar dat gebeurde dus niet. Frustrerend, maar anders was het niet. Wij konden het zendschip niet bereiken. Aan boord hadden ze geen communicatie-apparatuur met het land. Ook niet met het Spaanse hoofdkwartier.

Ook de derde keer dat de VVVR het zondagse halfuurtje na Dominee Toornvliet (foto) inpalmde bleef niet zonder geschiedenis. Vlakbij het zendschip verkeerde die namiddag een zeiljacht in ernstige moeilijkheden. Het vaartuig dreigde te zinken. Er kon geen noodoproep worden uitgezonden omdat alle communicatie-apparatuur was uitgevallen. De bemanning van de MV Mi Amigo had de problemen opgemerkt en zag zich genoodzaakt om de VVVR-uitzending regelmatig te onderbreken om zelf een noodoproep uit te zenden bestemd voor de Britse reddingsdiensten. Het avontuur liep uiteindelijk goed af.

Geen zendschip, geen VVVR-show

De volgende weken slaagden we er in om steeds netjes op tijd de banden via de Nederlandse post naar Playa de Aro te versturen. Ook aan boord reed men een foutloos parcours en toen sloeg het noodlot wel zwaar toe. Begin november brak het anker van het zendschip tijdens een razende storm. De MV Mi Amigo kwam vast te zitten op een zandbank. Toch begon men kort nadien opnieuw uit te zenden.

Volgens de Engelse justitie lag die zandbank binnen het Britse territorium en de marine kreeg opdracht om de MV Mi Amigo te enteren. Vier Engelse deejays werden gearresteerd, de bemanning mocht blijven. Op 16 november verliet de Engelse marine het zendschip. Ze hadden echter nogal wat beschadigd tijdens hun raid en het duurde een hele poos vooraleer Radio Mi Amigo, op zwak vermogen, opnieuw in de lucht was. Vanaf een nieuwe ankerplaats. Pas op 23 november was de VVVR er weer, met aflevering dertien.

° De actie van de Britse overheid leek op een bepaald moment zo drastisch dat de VVVR een extra nieuwsbrief stuurde naar al haar abonnees.

Aanstaande zondag: deel 6


Spotlight
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Naar aanleiding van het overlijden van een oud-medewerker van RadioVisie en in meer algemene zeezenderkringen,
Het is eind februari 2019 exact vijftig jaar geleden dat ik mijn eerste artikel over
Slikmoment gisterennamiddag op radio. The Carpenters en hun ‘Yesterday Once More’ knalden uit de luidspreker
Mijn radioleven is heel duaal. Ik heb er altijd over geschreven, bij momenten heb ik
Mark Zuckerberg maakt zich zorgen om mij. Dat liet hij zelfs hoogstpersoonlijk weten. Afijn, niet
De voorbije weken kwam de ‘Joepie Top 50’ een aantal keer voorbij. De eerste aflevering
Ik heb grenzen nooit vreemd gevonden. Ik woon dan ook ik een grensgebied. Uit het
JLB is voor één keer ook echt naar zee. Na achttien maanden zonder vakantie, kan

2
Reageer op dit artikel

avatar
1 Aantal reacties
1 Antwoorden op reacties
0 Volgers
 
Meest beantwoorde reactie
Artikel met de meeste reacties
2 Personen die reageerden
Jean-Luc BostynJan D.M. Personen die recent reageerden
  Inschrijven  
Abonneren op
Jan D.M.
Gast
Jan D.M.

Ik meen me te herinneren dat Marc Jacobs helemaal niet opgezet was met het programma “Verzoekjes voor Vrije Radio” en liet dit dan ook duidelijk merken bij het begin van het programma: “Plaatjes draaien kunnen we zelf beter”. Hij was die dag misschien in een slechte bui ?

Jean-Luc Bostyn
Gast
Jean-Luc Bostyn

Marc heeft zich daar later uitvoerig voor verontschuldigd. Het waren niet zijn woorden, maar die van de ‘baas’ die hij noodgedwongen moést herhalen. In de loop van deze reeks wordt de ware toedracht tot in het kleinste detail uit de doeken gedaan. En de ‘baas’ dat was niet Sylvain Tack. Laten we hem de schaduwbaas noemen 😉

Meer in Column
Het vinylmoment van Manneke Pop – 29 (video)
Nostalgische column Hans Knot (33)
De Coverack Dossiers (13)
Plaatje maar weer – 24 (video)
Kicken op radio en zo (7)
Kolder en Klodder – 34 (video)
Sluiten