fbpx

RadioVisie

.
TVV Sound
.

De Playa Papers (22)

Zijn de ‘tijden’ veranderd, of is de ’wereld’ veranderd? Of is het ene het gevolg van het andere, waarbij het onderwerp perfect verwisselbaar is? Dat soort niet te beantwoorden overpeinzingen heb ik wel vaker als ik vroeg in de ochtend op wandel ben met de trouwe labrador. 

Gisteren ook nog, toen ik voorbij een woning kwam en wel naar binnen moést kijken. Het ‘lichtbak-effect’. Je kent het… Donker buiten, het was net voor acht uur, gordijnen ongegeneerd open… Twee kinderen zitten met een controller in de kleine handjes gefascineerd naar een groot scherm te kijken. Zoals alle kinderen spelen ze, willen ze avonturen beleven, hun fantasie achterna hollen. Helaas gestuurd, geprogrammeerd en gedwongen door wat de makers van het spel voor hen bedacht hebben.

Zestig jaar geleden was het anders. Ook toen speelden kinderen, wilden ze van alles beleven, fantaseerden ze er op los. Het grote verschil… toen moesten ze alles zelf bedenken, ze waren de echte fysieke hoofdrolspelers in hun eigen gecreëerde wereld. Buiten of binnen. Op zolder of in de kelder. Het bos of op het strand. Thuis of bij vriendjes. Maakte niet uit. Het avontuur, het spel, de droom najagen kostte moeite, je moest je inspannen. Geestelijk en fysiek. Zelf rennen, gevaarlijk klauteren, echte blutsen en builen verzorgen. 

Uiteraard verzonnen ‘kids’ toen ook niet zomaar uit het niets spectaculaire lotgevallen. De inspiratie kwam uit boeken, stripverhalen, de bioscoop, occasioneel de televisie. Wat helden er beleefden, werd nagespeeld, geïmiteerd, nagedaan. Het vaak grotere kader werd verplaatst naar de eigen omgeving. New York werd Geluwe. Het Zwarte Woud, het lokale speelplein. De Grote Oceaan, de vijver bij boer Vandecasteele. 

Zoals ikzelf het deed, deed iedereen het. Het bezoek aan de lokale bibliotheek was mijn wekelijkse toegangspoort naar andere werelden. Ik zocht boeken, las ze, zoog de verhalen op. Ik bouwde beeld na beeld op in mijn hoofd. Ik droomde ervan om minstens, ooit eens, gelijkaardige ‘straffe toeren’ mee te maken…

Pas later, veel later zou ik merken dat ik inderdaad in een soort avontuurlijk jongensboek een rol had gespeeld. In een echt gebeurd verhaal. De voorbije weken heb ik het verteld in de ‘Playa Papers’. Eénentwintig afleveringen lang het verslag van ‘mijn’ avonturen achter en vooral tussen de schermen van Radio Mi Amigo. Ruim vier decennia geleden. 

Ik kreeg er onverwacht veel reacties op. Niet te voorzien eigenlijk. Velen waren verbaasd, anderen lazen voor het eerst achtergronden die ze nooit vermoed hadden, talrijk waren de verraste personen, niet te tellen zij die het spannende ‘jongensavonturen’ vonden. Jongensavonturen? Eerlijk? Ik had er nooit op die manier bij stil gestaan. Meespelen in een verhaal dat je voor een deel zelf hebt bedacht. Niet met een controller in de hand waarbij je op ieder moment kan beslissen wanneer het genoeg is geweest. 

Belevenissen zonder grenzen. In België, Nederland, Engeland en Spanje… Toen, bijna een halve eeuw geleden, waren het verre buitenlanden. Nu de ‘Playa Papers’ geschreven zijn en ik ze opnieuw heb gelezen, begrijp ik pas in welk jongensboek ik inderdaad was beland. Eentje met alle mogelijke emoties. Euforie, angst, vriendschap, vijandigheid. Alle facetten in één groot verhaal.

Blij dat ik het heb meegemaakt. Misschien moet er maar eens een game van gemaakt worden? Niet dat mijn ‘jongensavonturen’ daarmee definitief voorbij waren. Er zouden er nog volgen… Radio Gemini kwam er aan. Al had ik daar in 1977 nog geen flauw benul van. Misschien moet ik daarover ook eens iets schrijven… 


TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
De zondag was altijd een hele speciale DX-dag voor mij. Nederland was dan piratenland. Beneden
DX, QLS en SINPO. Pardon? Geluwe is nog steeds een redelijk rustig dorp, in de
Iedere vrijdagavond werd ik een beetje 'Visser' Ad Visser kende ik nauwelijks van de radio,
Toen autoradio’s nog een dure optie waren  Je kan het je nauwelijks nog voorstellen, begin
Laat Gerard nog maar even op stal! De zomervakantie is of was in het land...
Ugo, de man van de witte ballonnen Schrijven is leuk. Columns zijn daarbij het summun.
Naar aanleiding van het overlijden van een oud-medewerker van RadioVisie en in meer algemene zeezenderkringen,
Het is eind februari 2019 exact vijftig jaar geleden dat ik mijn eerste artikel over

2
Reageer op dit artikel

avatar
2 Aantal reacties
0 Antwoorden op reacties
0 Volgers
 
Meest beantwoorde reactie
Artikel met de meeste reacties
2 Personen die reageerden
Jan D.M.Rett Personen die recent reageerden
  Inschrijven  
Abonneren op
Jan D.M.
Gast
Jan D.M.

Al de Baffle’s en Radiovisies bij mekaar vormen één dikke “Radiobijbel”. Misschien ooit eens heruitgeven op een honderdtal exemplaren ?

Rett
Gast
Rett

Graag!

Meer in Column
Het vinylmoment van Manneke Pop – 46 (video)

Nostalgische column Hans Knot – 49 (video)

Dick is (nog steeds) radio actief – 11 (audio)

Plaatje maar weer – 38 (video)

Kicken op radio en zo (24)

Kolder en Klodder – 51 (video)

Sluiten