fbpx

RadioVisie

  • .
    Belgian Radio Day
    .

De Playa Papers – 15 (audio)

Het verzendklaar maken van de nieuwste gedrukte Baffle nam altijd een compleet weekend in beslag. Van de vrijdag- tot de zondagavond. Met z’n drieën klaarden we de klus. Mijn Nederlandse collega Frans, mijn vriendin en huidige vrouw Suzy en ikzelf. De Belgische hoofdredacteur van een tijdschrift, de mede-producer van een radioprogramma, maar wel gewoon werkzaam bij de Belgische Posterijen om de brode. De twee ‘beroepen’ met ronkende titels brachten immers geen cent op. Integendeel…

Al was het mooi meegenomen dat net de ‘posterijen’ mijn broodheer waren. Ik wist perfect hoe het er aan omging, hoe ‘het systeem’ in elkaar stak. Streven naar perfectionisme houdt immers in dat je niet graag de controle uit handen geeft. Door mijn vaste baan kon ik dus tot op het allerlaatste moment betrokken blijven bij het magazine. Alle boekjes werden bij mij thuis per postcode gegroepeerd en in evenveel kartonnen gestopt. In iedere doos stak al het juiste postlabel met daarop de naam van de diverse verdeelcentra. Die labels nam ik gewoon vooraf van op kantoor mee.

Verzoekjes halen de ether niet meer

Op het kantoor in Menen ging iedere bundel door een ‘bindtoestel’ dat er automatisch een touwtje omheen bond, label bovenop, netjes zichtbaar, waarna alles in de juiste zakken verdween. Om mijn collega’s niet extra te belasten, deed ik dat in allemaal in mijn vrije tijd, na mijn reguliere job. Ik maakte mezelf ook wijs dat er dan geen fouten werden gemaakt bij de verzending.

De nieuwe ”Baffle’ wordt naar het postkantoor van Menen gebracht. Zo zag onze huistekenaar Joey het maandelijkse tafereel. De figuurtjes zijn de erg herkenbare collega’s Hugo D’hondt en Germain Depoortere.

Checken, dubbel checken. Het ging immers om ‘mijn spullen’. Op maandagavond vertrok ‘Baffle’ naar alle windstreken. Ruim zestig procent terug naar Nederland waar ze drie dagen eerder vandaan waren gehaald bij de drukker in Breda. Deze gigantische maandelijkse klus was niettemin leuk om doen. Het zorgde voor een heel sterk wij-gevoel.

Intussen ging het minder goed met de VVVR-programma’s bij Radio Mi Amigo. Zoals het hoorde produceerde Walter netjes alle voorziene afleveringen, maar die werden nauwelijks nog uitgezonden. Frusterend! Op 1 december 1976 was Mi Amigo van golflengte veranderd. Van de legendarische 259 meter was het naar de 192 meter gegaan. Op die manier hoopte zendtechnicus Peter Chicago minder last te hebben van de vele storingen. Ondanks de frequentiewissel konden in de maand december 1976 slechts weinig mensen genieten van de ‘Verzoekjes Voor Vrije Radio’.

Zowel op 12, 19, 26 december en op 2 januari 1977 werden de programma’s niet uitgezonden. Zoals we intussen gewoon waren, kregen we daarover geen zinnig woord uitleg. In Spanje verzekerden zowel programmaleider Peter Vandam als studiotechnicus Maurice Bokkebroek dat de VVVR-tapes op de gewone manier, via de post dus, waren aangekomen, bewerkt (voorzien van de juiste commercials) en dat ze met de rest van de banden waren vertrokken naar het zendschip.

° Het nooit uitgezonden VVVR-programma van 26 december 1976



Inmiddels hadden we al een paar keer contact gehad met Joop Verhoof, terug in Nederland sinds de nazomer van 1976. We hadden hem graag geïnterviewd, maar dat wilde hij nog liever niet. Wel werd duidelijk welke organisatorische puinhoop Mi Amigo op was geworden. Joop sprak nog wel eens ‘iemand’ uit de naaste omgeving van het station en daaruit bleek dat er van een structuur nauwelijks nog sprake was. Het werd steeds duidelijker dat er gevecht om de macht aan de gang was.

Als het om geld gaat, zijn ze thuis

Sylvain Tack wilde alles laten regelen door Patrick Valain vanuit België. De Mi Amigo-mannen en vrouwen in Spanje vroegen zich af wat zij daar eigenlijk nog deden, terwijl de live medewerkers zo snel kwamen en gingen dat niemand nog kon volgen. Zeker de luisteraars niet.

In dat klimaat probeerde programmaleider Peter Vandam alsnog enige structuur in de programma’s te krijgen, maar werd daarbij steevast gecounterd door Sylvain Tack die vond dat hij dat beter kon. Na een zoveelste ruzie trok Vandam zijn conclusies en de deur achter zich dicht. Ook hij verliet het Spaanse radionest.

Intussen wisten we nog steeds niet waarom er vier weken na elkaar geen VVVR-tapes waren uitgezonden. Via een trucje kregen we Sylvain Tack uiteindelijk toch te pakken. We deden ons voor als Sound Pro BV, een bedrijf dat jingles en commercials produceerde en dat wilde adverteren. Als we belden onder onze eigen naam was de grote Mi Amigo roerganger immers nooit thuis.

Sound Pro BV liet uitschijnen enkel te willen adverteren in het ‘zeezenderuur’ op zondag en vroeg of dat nog steeds bestond. Tack bevestigde en verwees voor het ontbreken van die uitzendingen de voorbije weken naar een manke bevoorrading, ‘wegens het slechte weer”. We geloofden hem graag en kregen de verzekering dat we zouden worden opgebeld door een Belgische medewerker om de details voor onze reclameboodschappen te regelen.

Koude douche tijdens warm feestmaal

Intussen was 1977 gestart en gingen we onze beste wensen voor het nieuwe jaar overbrengen aan Mireille en Fernand Moerman van de Mi Amigo Fanclub (MAF). Een bezoekje bij hen was steeds een feest. Zij was een heerlijke kok, hij kon geweldige verhalen opdissen. En we mochten altijd een hapje blijven eten en drinken. West-Vlaamse gastvrijheid uit het boekje!

Bovendien was er dat gevoel dat we allemaal samen met iets unieks bezig waren. We droegen, ieder op onze manier weliswaar, een flinke steen bij aan vrije, commerciële radio. Tenminste dat dachten we toen. Het eerste bezoekje van het jaar aan de MAF leverde meteen een verrassing op. Eigenlijk had Mireille het niet echt willen zeggen maar ze had een beetje medelijden met ons.

Mireille Demeester (voorzitter Mi Amigo Fanclub), Otto boordmedewerker MV Mi Amigo en Fernand Moerman (echtgenoot Mireille), bij hen thuis in Wevelgem.

Van de verbazing smaakte het eten ons die keer minder lekker toen we hoorden dat ene Patrick Valain de opdracht had gegeven aan de boordmedewerkers om de VVVR-bandjes niet meer uit te zenden.

Van je ‘vrienden’ moet je het hebben

Het waarom wist ook Mireille niet. Maar Valain, die zij regelmatig ontmoetten of belden, had hen wel dat antwoord gegeven. Ook de MAF had immers willen weten wat er aan de hand was op de zondagnamiddag tussen 16:00 en 17:00 uur. Waarna wij vonden dat het tijd was om eens hard op enkele tafels te gaan slaan. Waarom zou iemand zo weinig respect voor ons hebben? Waarom niet rechtstreeks zeggen wat het probleem was? We zaten allen samen in hetzelfde gevaarlijke schuitje, dat zou net een extra band moeten scheppen. 

° Aanstaande zondag: deel 16


TVV Sound
Broadcast Partners
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight
Belgian Radio Day
TVV Sound
Je zou ook interesse kunnen hebben in...
Het begon allemaal met een NSF-radio In de vroege jaren 60 stelde ik proefondervindelijk vast
De nadagen van de Nederlandse radiokolonisatie Zaterdag jongstleden kwam oud RadioVisie-collega Ron Schultz nog eens
With a little help from my friends Ik ben de voorbije dagen druk bezig geweest
Liet Unicef zich manipuleren door Belgische Justitie? Dat de overheden in de Lage Landen niet
RADO - Wié, wàt en hoé? Niet te geloven waar een mens in z’n leven
RadioVisie bijna in beslag genomen De gedrukte RadioVisie, ik blader er nog af en toe
BRT investeert (tijd) in landpiraat Als ik het afrond, dan ben ik ruim een halve
Alan Freed, de man die de rock and roll (term) uitvond De nieuwe tv-seizoenen zijn

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Column
Het vinylmoment van Manneke Pop – 39 (video)

Nostalgische column Hans Knot – 42 (video)

De zaak Natsie (7)

Dick is (nog steeds ) radio actief – 4 (audio)

Kicken op radio en zo (17)

Kolder en Klodder – 44 (video)

Sluiten