2006: De ‘carachilio’ van Ton Schipper Santé Sylvain, bedankt! Het was een fijne tijd!

Leestijd: 3 minuten

Naar aanleiding van het overlijden van Sylvain Tack schreef Ton Schipper, oud en laatste dj van Radio Mi Amigo in Playa de Aro, een postume hulde over zijn vroegere baas. Ton raakte bij de zeezender betrokken via de Mi Amigo-drive-in-shows. Toen Stan Haag en Michelle eind 1977 het station verlieten, stapte hij op verzoek van Patrick Valain op het vliegtuig naar Spanje waar Sylvain Tack hem persoonlijk van de luchthaven ophaalde. Bij hem kwamen ook vele herinneringen naar boven toen hij het overlijdensbericht las. 


De trein is altijd een beetje avontuur

Voor een keertje heb ik vanochtend nog eens de trein van Aalst naar Brussel-Centraal genomen, spuugzat van al die jaren telkens weer zoveel uren te moeten slijten in de files naar onze hoofdstad. Vooral wanneer je na enkele kilometers, bumper tegen bumper, de ondergrondse Brusselse tunnels weer buiten rijdt en je je neus even snuit, dan zie je pas in je zakdoek wat voor een smeerlapperij je al die tijd hebt zitten inademen.

Het was voor mij dus een gedenkwaardige dag: de herontdekking van de trein. Het moet zowat vijftien jaar geleden zijn! En net op zo’n dag dat ik hoopte om voor het eerst sinds lang weer eens rustig ‘s ochtends de krant te kunnen lezen, viel mijn oog op pagina 1 van Het Laatste Nieuws op de kop: ‘Sylvain Tack overleden’. Terwijl de andere passagiers, nog slaperig de winterse akkers langs de ramen van de wagon zagen voorbijflitsen, flitste aan mij een boeiende periode van mijn leven voorbij.

‘Ik heb al suiker genoeg gezien’

Sylvain Tack, de man die mij goedlachs in december 1977 voor mijn grote radioavontuur op het vliegveld van Gerona kwam afhalen is niet meer! Ik kende hem toen alleen uit de krant en van de vele foto’s uit tijdschriften zoals RadioVisie. Mij had hij nog nooit gezien. Ik was wat zenuwachtig en dacht, toen ik voorbij de douane wandelde, ik stap recht op hem af en zeg ‘Dag Meneer Tack’, dat maakt het hem alvast wat makkelijker. 

“Ha dag Ton, zeg maar Sylvain. Goeie vlucht gehad? Ge zult wel dorst hebben zeker? Kom makker, we gaan eerst een koffietje drinken. Ik zal u het echte Spanje eens leren kennen”.

‘t Was nog vroeg in de ochtend en voor we naar Playa de Aro vertrokken, deed hij er alles aan om me eerst helemaal op mijn gemak te stellen. “Een Carachilio, hebt ge dat al eens gedronken?”. “Nee Sylvain”. “Wel, dat moet ge eens doen, dat is iets typisch Catalaans”. De ober bracht twee petieterig kleine glaasjes vol dampend zwarte koffie en zakjes suiker; zo groot had ik ze in Vlaanderen nog niet gezien. “Ge moet er de suiker in doen, anders is het niet te drinken!”. “Oké Sylvain! Maar, waarom doe jij er geen suiker in?”. “Ik kan daar tegen! En daarbij, ik ben een bakker, ik heb al genoeg suiker gezien”. 
 

Een carachilio in de ochtend

Terwijl ik het glaasje dichter bij mijn lippen bracht en dus ook bij mijn neus, drong er ineens een walm van sterke koffie en alcohol bij me naar binnen. Zo sterk dat het waarschijnlijk ook een wondermiddel moest zijn tegen zware verkoudheid en een verstopte neus. Sylvain zag eerst mijn gezicht vertrekken, vervolgens nam ik een slokje. Hij schoot in zijn typische schaterlach, zoals ik hem later nog vaak zou horen doen. “Koffie met Spaanse cognac”, verklaarde hij. Eerlijk gezegd, al was het nog vroeg in de ochtend, de smaak ging er best in. En zelfs als het niet zo was geweest, dan had ik het waarschijnlijk niet onmiddellijk durven toegegeven.

Nadat we een tweede carachilio hadden binnengewerkt was ik helemaal ingeburgerd en begon de rit naar de kust. ‘s Avonds zou Sylvain me nog laten kennismaken met het uitgaansleven van Playa de Aro. Tja, een jonge vrijgezel kon hij toch niet zomaar aan zijn lot overlaten. Vaderlijk troonde hij me mee, langs elke discotheek die het stadje rijk was – en er waren er nogal wat. Dat is het beeld van Sylvain Tack dat ik graag wil bewaren. 

En als ik weer eens in Platja d’Aro kom, want zo heet het nu, is één van de eerste dingen die ik doe, opnieuw een carachilio bestellen. En ik denk dan: “Santé Sylvain, bedankt! Het was een fijne tijd!”.

Ton Schipper

Deel dit artikel
Belgian Radio Day
Broadcast Partners
Amptec
Amptec
TVV Sound
Spotlight

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *