1978: Sylvain Tack maakt schoon schip Stan en Michelle Haag zijn als luizen in een pels

Leestijd: 9 minuten

Augustus 1978 

Sylvain Tack maakt schoon schip

“Ik ben de lastercampagne tegen de Mi Amigo-mensen en tegen mezelf hartsgrondig beu. Ik had mij voorgenomen nooit lucht te geven aan de moeilijkheden achter een operatie zoals Mi Amigo maar nu men ons, vooral vanuit Holland, als vuile was blijft verslijten, heb ik besloten uit de biecht te klappen. Het is de hoogste tijd dat de puntjes eens op de ‘i ‘ worden gezet, en daarna kunnen al onze afbrekers de pot op want ik heb alleen nog oog voor mijn nieuwe zakelijke imperium. Dat kunnen zij mij nu ook maar benijden!”

Aan het woord in een vurig pleidooi, je hebt het al geraden, Sylvan Tack. Hij koos vanuit zijn hoofdkwartier in Spanje speciaal ons blad om over Mi Amigo, hoe het er achter de schermen aan toe gaat, en over zijn florerende handel, eens de naakte feiten uit de doeken te doen.


Lees verder onder de advertentie


‘Kleine Hitler’

Sylvain Tack, afgeslankt en diep gebronsd door een Spaanse zon in zomerse conditie, voert als bewijsmateriaal van de lastercampagne tegen de Mi Amigo-familie en zijn persoon een Hollandse bloemlezing persknipsels aan, waarin sleutelwoorden als ‘maffia’, ‘dictator’, ‘gangsters’, en zelfs ‘kleine Hitler’ de toon aangeven. 

Vooral dat laatste predikaat vond hij wat te veel gal op zijn maag en hij besloot dé echte waarheid te onthullen. Want hij, toch nog altijd de enige baas van de laatst overblijvende radiopiraat, weet tenminste waarover hij het heeft. “En zeggen dat deze lastercampagne vooral ingegeven is omdat wij, Vlamingen, nu al een hele tijd bewijzen dat wij ook in staat zijn te doen wat Veronica indertijd klaarde”, zegt hij zonder wrok maar met klem.

“De Nederlandse radio- en showmensen kunnen gewoon niet verdragen dat de Vlaamse showbusiness nu ook eens een deel van het laken naar zich toehaalt. Het is dan ook geen toeval dat de zendklare boot die onlangs door de Nederlandse politie werd onderschept, eigenlijk door mensen die bedrijvig zijn achter de schermen van Veronica werd gefinancierd”. 

Met hangende pootjes

De roddel kwam volgens Sylvain Tack en zijn naaste medewerkers in Playa de Aro pas voorgoed op gang nadat deejay Stan Haag het Spaanse Mi Amigo-hoofdkwartier verliet om zich terug in Nederland te vestigen.Hij zou bovendien terug aan de slag kunnen bij Veronica, waar hij jaren geleden, in de gouden piratenjaren van deze zender, was gestart.

“Het was duidelijk allemaal opzet spel, want Stan Haag was pas in Amsterdam gearriveerd of hij vulde met zijn explosieve onthullingen hele pagina’s”, aldus Tack, duidend op het lijvige dossier dat hij onder zijn arm draagt. “Intussen is het wel gekoeld zonder veel blazen. Want wat gebeurde er? Stan Haag, die met veel bravoure en ophefmakende verhalen naar Nederland was teruggekeerd omdat hij weer bij zijn vrienden van weleer in dienst kon als deejay, kreeg helemaal geen baantje. Dat is ook te begrijpen, want een jonge zender zoals Veronica kan zich geen inspiratieloze en uitgeprate medewerkers veroorloven. Het is hard knokken tussen de verschillende omroepen en daarin is geen plaats voor presentators, die aan de vooravond van hun pensioen staan”.



“Ten einde raad keerde Stan terug naar Spanje, niet ver van Barcelona, waar hij nu een restaurant uitbaat. Volgens sommigen zou dat alleen maar façade zijn en zou hij daar als voorpost zitten mocht Veronica zijn wettelijke statuut niet krijgen en weer genoodzaakt zijn etherpiraat te spelen. Hoe groot de tamtam waarmee hij ons verliet, hoe stil zijn aftocht en terugkeer naar Spanje, dat hij zogezegd niet meer kon rieken, laat staan er leven. Maar intussen had hij de hetze tegen Mi Amigo op gang gebracht en die is intussen onverminderd blijven voortduren”, zegt Tack.

‘Stank voor dank’

Hij vindt de afgang van zijn ex-medewerker spijtig omdat hij hem toch een kans gaf die hij in eigen land niet eens meer kreeg. “Stank voor dank hé. Ik betaalde hem nochtans royaal: 150.000 Peseta’s in de maand, wat nog altijd een slordige 60.000 Belgische Franc is. Voor wat te doen? Om drie uurtjes radioprogramma op te nemen per dag. Zonder enige voorbereiding, want de brieven met verzoekjes deed hij pas tijdens de uitzending open, zijn fles jonge klare altijd binnen handbereik naast zijn micro. Want dat was zijn grote troost, gezien hij privé met zijn vrouw Michelle, – die ik om hen te helpen toch ook een radioprogramma had gegeven alhoewel ze dat nog nooit had gedaan -, voortdurend overhoop lag”.

Sylvain Tack, meent trouwens dat de samenwerking met Stan Haag en diens vrouw door hun privé-problemen toch niet had kunnen blijven duren. “Hun zoontje zou het in Spanje niet gewoon kunnen geworden zijn, was hun eerste uitleg. Wat ze er vergeten bij te vertellen is dat ze geen tijd hadden voor hem omdat ze de ‘vedetten’ wilden spelen in Playa de Aro en het kind zonodig op kostschool moest. Er werd in huize Haag nooit of te nimmer eten gemaakt. Hun dag begon met een gezellige koffieklets in de bar, ’s middags en ’s avonds gingen ze altijd op restaurant eten en dat kreeg dan telkens nog een verlengstuk in de bar. Zeg mij, hoe kan een huishouden zo blijven draaien?”

“Er was natuurlijk ook altijd geld tekort. Daarom zag Stan het uiteindelijk in Spanje niet meer zitten Hij hoopte dat zijn vertrek naar Nederland weer alles goed zou maken, vooral dan de belofte dat hij weer aan het werk kon bij Veronica. Van dan af waren alle middelen goed om de andere Mi Amigo-collega’s in diskrediet te brengen en de botsingen bleven dan ook niet uit”. Lachend voegt Tack eraan toe dat hij wel een vervolgroman zou kunnen schrijven over de perikelen van het gezin Haag maar al bij al vindt hij het aller triest.

Ontevreden boordeejays

De eigenlijke reden van hun vertrek bij Mi Amigo vindt Sylvain een mooi staaltje komedie. Het gebeurde nadat Tack geweigerd had twee Mi Amigo-medewerkers in Playa de Aro aan te nemen omdat ze niet langer op het schip in volle zee wilden te werk gesteld zijn. De boot zou een drijvende doodkist zijn, de bevoorrading zou veel te wensen overlaten, ze riskeerden de hongerdood en nog meer van deze fantasierijke verhalen. Tack weigerde en Stan en Michelle Haag die hierin een kans zagen om een machtsgreep te doen, verklaarden zich solidair met de twee deejay’s. 

“Ik weigerde, da’s juist”, geeft Sylvain Tack toe, “maar alleen omdat ze contractueel aangenomen waren om live uitzendingen te doen op de boot. Bovendien hadden we in Playa de Aro geen personeel meer nodig en had ik al genoeg aan de problemen van het gezin Haag. Het verhaaltje van de ‘drijvende doodskist’ was gewoon een voorwendsel, want onze boot wordt geregeld opgekalefaterd. Dat kost mij een bom geld. Dat van die bevoorrading was fel overdreven”. 

“Al is het wel zo dat deze wel eens kan uitblijven bij heel erg en aanhoudend stormweer. Maar er is altijd voldoende voedsel in blik en rijst in voorraad om het desgevallend een half jaar te kunnen volhouden. Een vier-sterren-hotel is het natuurlijk niet. Mocht het trouwens zodanig levensgevaarlijk zijn aan boord van de Mi Amigo, dan zouden we zeker niet zo gemakkelijk personeel en deejay’s vinden om daar lange weken aaneen werkzaam te zijn”.

Tijd voor een vakantie

“Toen al hun voorwendsels nodeloos bleken, dreigden ze samen met het gezin Stan Haag met een staking en met het bekendmaken van erbarmelijke toestanden aan boord van ons schip. Toen ik ook nog een telefoontje kreeg waarin mij verkondigd werd dat ‘Mi Amigo in de lucht zou vliegen’, werd het mij ook wat te gortig. Ik heb ze dan inderdaad nogal koeltjes de deur gewezen, waaraan ik achteraf mijn dictatorschap blijk te danken te hebben. Stan en Michelle stelde ik evenwel voor met vakantie te gaan, gezien hun beklag dat dit reeds een jaar lang niet was gebeurd al lag dat niet aan mij, waarna we dan gezamenlijk eens orde op zaken konden stellen”.

“De dag nadien bleek dat hij met een boel platen uit onze discotheek was vertrokken. ‘Persoonlijk bezit’ verklaarde hij ten onrechte, en toen ik die ging terug eisen, bleek ik ook nog van de gestapo te zijn. Ze zijn daarop met vakantie gegaan, met een belangrijk deel van onze platenverzameling, zonder boe of ba, en ze zijn niet meer teruggekeerd. Kort daarop begon de lastercampagne. Dat was dan mijn bedankje omdat ik hen na zijn buiten vliegen bij Veronica had opgevangen, de borgsom voor hun villa had gestort, hun voorschotten had gegeven om te overleven, hun autoverzekering had voorgeschoten en allebei nog aan een goed betaalde job had geholpen”.

Lullige Vlamingen

Sylvain Tack zeld ziet geen duidelijke redenen waarom deze aanvallen tegen het Mi Amigo-personeel in het algemeen en tegen hemzelf in het bijzonder zo heftig zijn. Voor Stan Haag was het misschien de laatste stunt om in de grote belangstelling te zijn, meent hij. “Een zielig vertoon. Vooral als je dan ziet dat hij achteraf als een schoothondje, met de staart tussen de benen, moest terugkeren naar Spanje”.

“Een tweede reden waarom de lastercampagne zo’n afmetingen aannam, is wellicht te zoeken in het feit dat in gans Nederland niemand geloofde in de kansen van Mi Amigo, in de eerste plaats dan omdat deze keer de ‘lullige’ Vlamingen het roer in handen hadden. Maar Mi Amigo is en bleef, en blijft. Dat kon het Nederlands chauvinisme niet verwerken en men zinde op wraak. Daarom moest de hele Mi Amigo-handel verdacht gemaakt worden, moesten alle medewerkers en natuurlijk de man erachter er zonodig als het kwalijkste gespuis gaan uitzien”.

Wij zijn geen gangsters

“De mensen van de piraat Veronica waren natuurlijk geen gangsters, noch bandieten, want zij konden veertien jaar lang in de ether blijven dankzij de oogluikende toelating van de Nederlandse regering. Toen de Nederlandse regering onder Europese druk dan toch Veronica het zwijgen op moest leggen, zou niet geduld worden dat enkele vrijpostige Vlamingen ook eens munt wilden slaan uit een piratenstreek, die de Nederlanders ons hadden gelapt”. 

“Ons gunde men geen onschuldige vredelievend muzikaal verzetje. Want nu werden de Nederlanders eens op eigen terrein verslagen, al wil de geschiedenis het sedert jaar en dag andersom. Ze zijn dermate spinnijdig dat ze al nieuwe piratenplannen smeden. Maar nu zijn Rob Out en consorten blijkbaar de bangeriken. Ze hebben de nodige punch niet meer. Ik ben er trouwens vast van overtuigd dat ze, indien ze morgen weer letterlijk en figuurlijk in de piratenzee gaan, geen drie maand zouden uitzenden”. 

Verblijfsvergunning verlengd

Hartelijk gelachen heeft Sylvain Tack vooral met de verklaringen over zijn geestelijke gezondheidstoestand. Hij zou wegkwijnen in zijn ‘gouden kooi’ in ballingschap. Zijn prachtige villa met zwembassin hoog in de heuvels achter Playa de Aro. Hij zou nog maar een schaduw zijn van de succesrijke zakenman die hij in België was. Hij zou binnen afzienbare tijd uit Spanje gezet worden aangezien zijn verblijfsvergunning niet langer zou worden verlengd.

“Klinkklare onzin”, jubelt hij. “Mijn verblijfsvergunning is zopas nog voor vijf jaar verlengd. “Mi Amigo-medewerkers en ikzelf zijn geen gangsters of bandieten waarop men jacht maakt en die men als gevaarlijke misdadigers achter slot en grendel wil zetten, zoals men dat maar al te graag in Nederland en spijtig genoeg ook in België laat uitschijnen”. 

“Radiopiraterij is geen banditisme maar een politiek geëngageerde strijd tegen een staatsmonopolie dat onrechtvaardig is en in de echte democratische landen werd verworpen. In Spanje zijn we eerbare burgers. Ik kreeg trouwens nog niet zo heel lang geleden een ere-diploma voor bewezen diensten aan het toerisme van Playa de Aro. Het enige wat ik nog met Mi Amigo te maken heb, is dat de zender nog altijd in de lucht is, tot spijt van wie het benijdt. Voor de rest heb ik alleen nog oog voor mijn Spaanse zaken”. 

Eénmaal wafels, altijd wafels

Sylvain Tack zet de kroonstukken van zijn Spaanse zakenimperium voor ons op een rijtje: de restaurants ‘L’Esquinade’, ‘De Golf’ en ‘Club Nautique’, ‘Kings Bar’,‘Mi Amigo’, een groothandel in autobanden en zijn wafelfabriek ‘Mi Amigo’.

“Je zult begrijpen dat vooral mijn wafelfabriek mij nauw aan het hart ligt”, glundert hij. De wafels, dat is altijd al mijn hele leven geweest. In minder dan vijf maanden tijd werkten we met zestig man, 24 uren op 24. Met de omzet, en we leveren voorlopig alleen in Spanje, bereikten reeds de honderd miljoen Franc. We produceren tweeduizend dozen per dag, maar de Spaanse vraag alleen bedraagt er tienduizend en dan staat de rest van Europa te trappelen achter mijn wafels”. 

“Een grote distributiefirma in België wil ook de Mi Amigo-wafels invoeren. We kunnen op deze enorme vraag niet ingaan omdat ik nog geruime tijd moet wachten op de nodige machines. Een Spaanse machinebouwer maakt momenteel uitsluitend bakovens voor mij en dat alleen om aan de Spaanse vraag te kunnen voldoen. Als mijn machinepark groot genoeg zal zijn, wil ik natuurlijk naar België gaan uitvoeren. In zes maanden tijd is de Belgische wafelmarkt weer van mij”.

Je zou ook interesse kunnen hebben in...

Robin Adcroft (Robin Banks op RNI) overleden In memoriam door Hans Knot en Andrew Dawson Zondag 16 september kwam het trieste nieuws dat Robin Adcroft in de middag overleed na een harde strijd tegen kanker. Hans Knot en Andrew Dawson (Andy Archer) schreven een in memor...
1976: Dagen van Mi Amigo lijken geteld (audio) 'Sylvain Tack zoekt elegante uitweg'   15 september 1976, Dagen van Radio Mi Amigo lijken geteld Amsterdam (door Gerard van Zuuren) - De dagen van Radio Mi Amigo lijken geteld. ‘Met dit schip e...
1976: Michelle verlaat Mi Amigo (audio) Oorzaak verschil van mening met directeur Michelle verlaat Mi Amigo Oorzaak verschil van mening met directeur 14 september 1976 Van onze Radio en tv-redactie Rotterdam – Michelle, de enige vrouwelijk discjocke...
1978: Storm dreef Aegir naar het strand Zendschip komt in handen van de justitie, piraat s... Storm dreef Aegir naar het strand Zendschip komt in handen van de justitie, piraat snel uit de lucht Maassluis – De piratenzender Radio Delmare, die sinds 27 augustus vanaf d...
1978: De stranding van de Aegir 'Witte Kat roept André van Duin op' Op maandag 11 september slaat de Aegir, het zendschip van Radio Delmare van z’n ankers in een vliegende storm. Onder de klanken van de tune van het station, ‘The Eve of the war' wo...
1978: Sekte wil Mi Amigo kopen Radio Mi Amigo en Caroline gaan binnenkort stoppen Sekte wil Mi Amigo kopen Radiostation gaat waarschijnlijk Plain Truth heten Rotterdam (10-08-1978): Een Amerikaanse religieuze secte onderhandelt met Sylvain Tack over de...
Deel of print dit artikel
TVV Sound
TVV Sound
Spotlight

Reageer op dit artikel

avatar
  Inschrijven  
Abonneren op
Meer in Offshore
1977: Piratenstation gaat ook ’s avonds uitzenden 
1979: Mi Amigo hoopt op een lange toekomst
1979: Diskjockeys grijpen de macht op radiopiraat
1975: Groeten uit Playa de Aro
1978: Piraat uit liefde
01/08/1978: Uit dagblad ‘Trouw’
Sluiten